اگه با تجربه‌ی الانم برگردم به اون سن خیلی چیزا رو سعی می‌کنم یاد بگیرم، و درعوض کمتر برای درس‌خوندن و کنکور خودم‌و اذیت می‌کنم. یه ساز یاد می‌گرفتم، یه ورزش‌و جدی دنبال می‌کردم، شنا بهتر یاد می‌گرفتم، بیشتر کتاب می‌خوندم (به جای فیلم‌دیدن)، و مهارت‌های اجتماعی‌مو تقویت می‌کردم. الان از انجام ندادن همه‌ی اینا پشیمونم، و رنج می‌برم، ولی کاری هم الان از دستم ساخته نیست. درسته هیچ‌وقت دیر نیست، الانم می‌تونم، اما اختصاص‌دادن زمان بهش به معنی حذف‌کردن یه چیز دیگه از زندگی‌م خواهدبود. همون‌طور که این ترم مجبور شدم ورزش رو حذف کنم که وقت بشه درس‌ها رو بخونم.

الان به لطف اینترنت اکثر مردم به آموزش رایگان یا ارزان دسترسی دارن، و این کار شما رو خیلی راحت‌تر می‌کنه. اما به همون نسبت باید مراقب مضراتش هم بود. زمانی که من دانش‌آموز بودم از این خبرا نبود. اگرچه با بازی‌های گروهی تو کوچه و پارک بزرگ شدیم و از کتابخونه کتاب می‌گرفتم، ولی چون تو شهر کوچیکی بودم، محیط بسته بود و امکانات کمتر. با همون اینترنت دایل‌آپ با جهان بزرگ‌تری آشنا شدم. کتاب‌های هری‌پاتر رو دانلود می‌کردم و عکس پورن می‌دیدم.
گاهی هم هست که با #خودم فکر می‌کنم خوب شد اون زمان مث الان اینقد اینترنت فراگیر نبود، وگرنه چیزایی مث اینستاگرام در اون سن واسم خیلی overwhelming می‌شد، و معلوم نبود چه بلایی سر سلامت روانم بیاره. همینطوری‌شم سالم نیستیم!

خلاصه که استفاده کنید عزیزان.

تنها نکته‌ای که‌ می‌تونم اضافه کنم اینه که برای تفریح و یادگیری کارهای متفرقه مورد علاقه هم وقت بذارید نه فقط درس و کتاب. نقاشی، موسیقی، ورزش یا هر چیزی که نقطه امنتون باشه؛ جاییکه وقتی از همه چیز خسته شدید بهش پناه ببرید و مال خودتون باشه

آفرین، اینو یادم نبود. برای من سینما و رمان‌ نقش مأمن رو دارن.

وااای، Dream Theater به زودی این نزدیکا کنسرت داره و بلیتاش از 55 یورو شروع میشه تا 240 یورو!
تو این وضعیت خیلی دوس دارم برم. فوقش یه کلیه‌ای چیزی می‌فروشم دیگه، بازم ارزش‌شو داره به نظرم!

یه دوهفته پیش یکی از فروشگاها روی شیرهای گیاهی‌ش تخفیف گذاشته بود، شده بود 80 سنت. منم خیلی دوس داشتم امتحان‌شون کنم. برخلاف انتظارم، شیر سویا رو دوست نداشتم زیاد، انگار آب سفید دارم می‌خورم! اما در عوض شیرِ برنج خیلی جذاب بود، خوشم اومد.

قشنگ بود!

یه کم دیگه تحمل کنین دوستان، چندتا موزه‌ی دیگه بیشتر نمونده که برم! اصلی‌ها رو رفته‌م.

خب، گویا باز ترتیب عکس‌ها برعکس شده، و از آخر باید بشمرید!

الان که داشتم اتاق رو جمع و جور می‌کردم به این کلندر رسیدم. ۱۰ مارچ ۲۰۲۱ نوشته بودم این رو. برای ۲۰۲۲ برنامه ریخته بودم تا چه کارایی رو به چه ددلاینایی برسونم. ۴ مارچ ۲۰۲۲ بود که دقیقا همون خبری که اون موقع می‌خواستم رو گرفتم. من حتی وجود این کاغذا رو از خاطر برده بودم و پیدا کردنش یه لبخند گنده آورد روی لبام.
موفق شدن یه همچین شکلیه و همچین اراده و باوری می‌خواد.
I’m proud of myself.

اینو پریشب تموم کردم. خیلی خوب بود، احتمالا بعدا دوباره بخونمش. اوایل می‌خواستم قسمتای قشنگ‌شو بذارم اینجا، اما به مرور دیدم باید همه‌شو بذارم عملا! چندبار از شدت حق‌گویی‌ش اشک از چشام سرازیر شد، که برای من پدیده‌ی نادری محسوب میشه موقع مطالعه.
اما یه نکته. یه کلیپی پارسال منتشر شده بود از نحوه‌ی برخورد عباس با پسرش، که من ندیده‌م، اما شنیدم که چطوریه. تو این کتاب چند بار اشاره کرده که چجوری بازیگرها رو با تنبیه، تشویق یا هرچی، manipulate می‌کرده تا تصویری که مد نظرش بوده رو بگیره. حتی خودش به صراحت گفته (نقل به مضمون) در مورد خلق هرچه بهتر اثر هنری، «هدف وسیله رو توجیه می‌کنه»، چون مقصودش نمایش حقیقت بوده، که فقط از اون طرق می‌تونسته بهش برسه انگار. تنها قسمتی که باهاش مشکل داشتم همین بود، که تو کتم نمیره.
ایده‌های جالبی درمورد رویکردش و ساخت فیلم داره که خیلی برام جذاب بود. حالا اسپویل نمی‌کنم دیگه. اگه فیلم‌هاشو دیدین و دوست داشتین، توصیه می‌کنم این کتاب‌و.
#کیارستمی