رفتم یه نمایش یک‌ساعته رو دیدم. با اینکه تقریبا هیچی متوجه نشدم، اما می‌تونستم بفهمم که چقد خوب بازی می‌کنن یا چه حسی رو می‌خوان منتقل کنن. تجربه‌ی بدی نبود خلاصه..‌.

هرچی زمان می‌گذره و سن بالاتر می‌ره، آدم از درون محتاط‌تر می‌شه. شور جوانی، جرأت و جسارت رو هم همراه با خودش می‌بره. از بیرون فشار بیشتر می‌شه. فرصت کم‌تر می‌شه. زندگی جدی‌تر می‌شه. رسیدن به نتیجه‌ای که باید مهم‌تر می‌شه. انتظارات بالاتر می‌ره و جواب پس‌دادن‌ها بیشتر می‌شه. همه‌ی اینا کنارهم ترس از شکست رو هم به وجود میاره که مثل یه دیوار قرص و محکم جلوی هر حرکتی رو می‌گیره.
همینه دو هفته یه بار می‌یام می‌گم تا فرصت هست، تا می‌تونید تجربه کنید، ریسک کنید، حرکت کنید، بدون اینکه حساب کتاب کنید ببینید اصلا قراره برسید یا نه. بدون اضطراب، بدون نگرانی.
شیرجه بزنید، قبل از اینکه زمانی برسه که تماس آب با نوک انگشتتون تمام وجودتون رو بلرزونه.

یه چند وقت بود می‌خواستم یه همچین چیزی بنویسم، اما وقتش نبود. حالا این پست بهانه‌ای شد که بشینم بنویسم.
زمان برای همه‌ی آدما فارغ از سن، جایگاه اجتماعی و محل زندگی در شبانه‌روز ۲۴ ساعته، اما نمی‌دونم چه سرّیه که آدم وقتی سنش کمتره، انگار وقت بیشتری داره؛ ولی در همون لحظه آدما متوجه نیستن، و بعدا معلوم میشه. بچه‌ها، از زمان‌تون برای یادگیری و مطالعه استفاده کنین. مخصوصا اگه دانش‌آموز هستین یا حتی دانشجو. نگین باشه بعدا یاد می‌گیرم، چون هرچی بزرگ‌تر بشین مشکلات‌تون هم بزرگ‌تر میشن، دغدغه‌هاتون بیشتر میشه، فکرتون درگیرتر میشه و زمان‌تون کمتر، بنابراین انجام‌دادن هرکار جدیدی هم به همون نسبت سخت‌تر (اما نه غیرممکن)؛ چون آدما اولویت‌های مهم‌تری دارن معمولن.

اگه با تجربه‌ی الانم برگردم به اون سن خیلی چیزا رو سعی می‌کنم یاد بگیرم، و درعوض کمتر برای درس‌خوندن و کنکور خودم‌و اذیت می‌کنم. یه ساز یاد می‌گرفتم، یه ورزش‌و جدی دنبال می‌کردم، شنا بهتر یاد می‌گرفتم، بیشتر کتاب می‌خوندم (به جای فیلم‌دیدن)، و مهارت‌های اجتماعی‌مو تقویت می‌کردم. الان از انجام ندادن همه‌ی اینا پشیمونم، و رنج می‌برم، ولی کاری هم الان از دستم ساخته نیست. درسته هیچ‌وقت دیر نیست، الانم می‌تونم، اما اختصاص‌دادن زمان بهش به معنی حذف‌کردن یه چیز دیگه از زندگی‌م خواهدبود. همون‌طور که این ترم مجبور شدم ورزش رو حذف کنم که وقت بشه درس‌ها رو بخونم.

الان به لطف اینترنت اکثر مردم به آموزش رایگان یا ارزان دسترسی دارن، و این کار شما رو خیلی راحت‌تر می‌کنه. اما به همون نسبت باید مراقب مضراتش هم بود. زمانی که من دانش‌آموز بودم از این خبرا نبود. اگرچه با بازی‌های گروهی تو کوچه و پارک بزرگ شدیم و از کتابخونه کتاب می‌گرفتم، ولی چون تو شهر کوچیکی بودم، محیط بسته بود و امکانات کمتر. با همون اینترنت دایل‌آپ با جهان بزرگ‌تری آشنا شدم. کتاب‌های هری‌پاتر رو دانلود می‌کردم و عکس پورن می‌دیدم.
گاهی هم هست که با #خودم فکر می‌کنم خوب شد اون زمان مث الان اینقد اینترنت فراگیر نبود، وگرنه چیزایی مث اینستاگرام در اون سن واسم خیلی overwhelming می‌شد، و معلوم نبود چه بلایی سر سلامت روانم بیاره. همینطوری‌شم سالم نیستیم!

خلاصه که استفاده کنید عزیزان.

تنها نکته‌ای که‌ می‌تونم اضافه کنم اینه که برای تفریح و یادگیری کارهای متفرقه مورد علاقه هم وقت بذارید نه فقط درس و کتاب. نقاشی، موسیقی، ورزش یا هر چیزی که نقطه امنتون باشه؛ جاییکه وقتی از همه چیز خسته شدید بهش پناه ببرید و مال خودتون باشه

آفرین، اینو یادم نبود. برای من سینما و رمان‌ نقش مأمن رو دارن.

وااای، Dream Theater به زودی این نزدیکا کنسرت داره و بلیتاش از 55 یورو شروع میشه تا 240 یورو!
تو این وضعیت خیلی دوس دارم برم. فوقش یه کلیه‌ای چیزی می‌فروشم دیگه، بازم ارزش‌شو داره به نظرم!

یه دوهفته پیش یکی از فروشگاها روی شیرهای گیاهی‌ش تخفیف گذاشته بود، شده بود 80 سنت. منم خیلی دوس داشتم امتحان‌شون کنم. برخلاف انتظارم، شیر سویا رو دوست نداشتم زیاد، انگار آب سفید دارم می‌خورم! اما در عوض شیرِ برنج خیلی جذاب بود، خوشم اومد.

قشنگ بود!

یه کم دیگه تحمل کنین دوستان، چندتا موزه‌ی دیگه بیشتر نمونده که برم! اصلی‌ها رو رفته‌م.