هنوز بعد از اون اتفاق نتونستم رو پای خودم بایستم. تو این چند روز فقط چند کلمه صحبت کردم. اما دیگه خسته شدم و می‌خوام به زندگی برگردم. غر برای زدن خیلی دارم، ولی حوصله‌ی تایپ کردن ندارم. فقط در این حد بگم که قرار بود تو این یه هفته تعطیلی درسامو مرور کنم، اما هیچی نخوندم!

چرا همه‌چیز سخته تو زندگی؟

هیچوقت نفهمیدم زوج‌ها چجوری باهم آشنا میشن و شروع می‌کنن به قرار گذاشتن. وقتی یه زوجی رو می‌بینم همیشه برام جالبه که بپرسم چی شد باهم آشنا شدین، اما هرگز پیش نیومده که بخوام بپرسم. حس می‌کنم اینکه آدم برای بار اول بخواد کسی رو ببره بیرون یا مهمون کنه، یه رگه‌هایی از تحمیل‌کردن داره، که من نمی‌تونم به #خودم اجازه بدم چیزی رو بر کسی تحمیل کنم. برای همینه که نمی‌فهمم این قضیه رو، و خودمم انجام نمیدم. مثلا اینطوری‌ام که چرا باید کسی بخواد با من بیاد جایی؟ پس نگم سنگین‌تره.

یعنی از حموم مستقیم اومده بیرون؟!🤔

امروز قرار بود بهتر بشم، اما نشدم. تا آستانه بلاک‌کردن همه، پاک‌کردن چنل، لاگ‌اوت کردن و دیلیت کردن تلگرام هم رفتم، اما خودم‌و کنترل کردم! چه وضعشه؟

دیشب قسمت جدید «بتر کال سال» عزیز رو دیدم، و امروز بهترم...

رفتم یه نمایش یک‌ساعته رو دیدم. با اینکه تقریبا هیچی متوجه نشدم، اما می‌تونستم بفهمم که چقد خوب بازی می‌کنن یا چه حسی رو می‌خوان منتقل کنن. تجربه‌ی بدی نبود خلاصه..‌.

هرچی زمان می‌گذره و سن بالاتر می‌ره، آدم از درون محتاط‌تر می‌شه. شور جوانی، جرأت و جسارت رو هم همراه با خودش می‌بره. از بیرون فشار بیشتر می‌شه. فرصت کم‌تر می‌شه. زندگی جدی‌تر می‌شه. رسیدن به نتیجه‌ای که باید مهم‌تر می‌شه. انتظارات بالاتر می‌ره و جواب پس‌دادن‌ها بیشتر می‌شه. همه‌ی اینا کنارهم ترس از شکست رو هم به وجود میاره که مثل یه دیوار قرص و محکم جلوی هر حرکتی رو می‌گیره.
همینه دو هفته یه بار می‌یام می‌گم تا فرصت هست، تا می‌تونید تجربه کنید، ریسک کنید، حرکت کنید، بدون اینکه حساب کتاب کنید ببینید اصلا قراره برسید یا نه. بدون اضطراب، بدون نگرانی.
شیرجه بزنید، قبل از اینکه زمانی برسه که تماس آب با نوک انگشتتون تمام وجودتون رو بلرزونه.

یه چند وقت بود می‌خواستم یه همچین چیزی بنویسم، اما وقتش نبود. حالا این پست بهانه‌ای شد که بشینم بنویسم.
زمان برای همه‌ی آدما فارغ از سن، جایگاه اجتماعی و محل زندگی در شبانه‌روز ۲۴ ساعته، اما نمی‌دونم چه سرّیه که آدم وقتی سنش کمتره، انگار وقت بیشتری داره؛ ولی در همون لحظه آدما متوجه نیستن، و بعدا معلوم میشه. بچه‌ها، از زمان‌تون برای یادگیری و مطالعه استفاده کنین. مخصوصا اگه دانش‌آموز هستین یا حتی دانشجو. نگین باشه بعدا یاد می‌گیرم، چون هرچی بزرگ‌تر بشین مشکلات‌تون هم بزرگ‌تر میشن، دغدغه‌هاتون بیشتر میشه، فکرتون درگیرتر میشه و زمان‌تون کمتر، بنابراین انجام‌دادن هرکار جدیدی هم به همون نسبت سخت‌تر (اما نه غیرممکن)؛ چون آدما اولویت‌های مهم‌تری دارن معمولن.

اگه با تجربه‌ی الانم برگردم به اون سن خیلی چیزا رو سعی می‌کنم یاد بگیرم، و درعوض کمتر برای درس‌خوندن و کنکور خودم‌و اذیت می‌کنم. یه ساز یاد می‌گرفتم، یه ورزش‌و جدی دنبال می‌کردم، شنا بهتر یاد می‌گرفتم، بیشتر کتاب می‌خوندم (به جای فیلم‌دیدن)، و مهارت‌های اجتماعی‌مو تقویت می‌کردم. الان از انجام ندادن همه‌ی اینا پشیمونم، و رنج می‌برم، ولی کاری هم الان از دستم ساخته نیست. درسته هیچ‌وقت دیر نیست، الانم می‌تونم، اما اختصاص‌دادن زمان بهش به معنی حذف‌کردن یه چیز دیگه از زندگی‌م خواهدبود. همون‌طور که این ترم مجبور شدم ورزش رو حذف کنم که وقت بشه درس‌ها رو بخونم.

الان به لطف اینترنت اکثر مردم به آموزش رایگان یا ارزان دسترسی دارن، و این کار شما رو خیلی راحت‌تر می‌کنه. اما به همون نسبت باید مراقب مضراتش هم بود. زمانی که من دانش‌آموز بودم از این خبرا نبود. اگرچه با بازی‌های گروهی تو کوچه و پارک بزرگ شدیم و از کتابخونه کتاب می‌گرفتم، ولی چون تو شهر کوچیکی بودم، محیط بسته بود و امکانات کمتر. با همون اینترنت دایل‌آپ با جهان بزرگ‌تری آشنا شدم. کتاب‌های هری‌پاتر رو دانلود می‌کردم و عکس پورن می‌دیدم.
گاهی هم هست که با #خودم فکر می‌کنم خوب شد اون زمان مث الان اینقد اینترنت فراگیر نبود، وگرنه چیزایی مث اینستاگرام در اون سن واسم خیلی overwhelming می‌شد، و معلوم نبود چه بلایی سر سلامت روانم بیاره. همینطوری‌شم سالم نیستیم!

خلاصه که استفاده کنید عزیزان.