من یه چیزی‌ بگم؟
من مغزم ارور می‌ده ازم تعریف می‌کنن یا برام هدیه می‌خرن‌ یا می‌خوان بغلم کنن.
یعنی همش هی میگم شت حالا چیکار کنم؟
بعد میگم عادی باش نیل
عادی
بعد میگم عادی چجوریه یعنی؟
بعد صحنه‌های فیلما یادم‌ میاد که چجوری خوشحالی میکنن و یا بغل میکنن ملتو.
خلاصه که یه پروسه‌ای باید طی باشه تا خون‌ به مغزم برسه که احساسات نشون‌بدم.
اینه که‌ اگه صرفاً تشکر می‌کنم بدونین بخاطر این نیست که خودمو می‌گیرم.
بخاطر اینه که بلد نیستم چجوری باید ری‌اکشن «انسانی» نشون‌بدم:)))
گفتم که بدونید صرفاً از پشت صفحه‌ی گوشی و با کلمات نمیشه خیلی چیزهارو ابراز‌ کرد:)

در عین ناباوری به طور اتفاقی تو همون محل قبلی دیدمش، و این‌دفعه دیگه تقصیر خودمه که بهش نگفتم.

چرا نمیشه همیشه بهار باشه و هوا همینطوری بمونه؟

هرچی بیشتر می‌گذره و بیشتر فکر می‌کنم می‌فهمم من محکوم به تنهایی‌ام تا آخر عمر. از اینا میشم که وقتی سی‌سال دیگه برای تعطیلات برم ایران و وارد یه مهمونی بشم، بقیه پچ‌پچ‌کنان به‌هم میگن این هنوز تو این سن مجرده! احتمالا فکر می‌کنن خودم خواستم مجرد بمونم، ولی حقیقتش اینه که فقط نتونستم کسی رو پیدا کنم که حاضر باشه بهم نزدیک بشه. حتی یه دوست صمیمی هم ندارم!

نمی‌دونم واقعا چرا. دوس دارم خودم‌و از بیرون می‌تونستم ببینم، ببینم مگه چجوری‌ام که انگار هیچ گروهی دوس نداره منو تو جمعش داشته باشه. می‌دونم که شاید جدی به نظر می‌رسم، زیاد حرف نمی‌زنم، و سرگرم‌کننده نیستم، اما چرا اینا معمولا نکته‌ی منفی محسوب میشن؟
شایدم تقصیر خودمه که به قول وودی الن تو انی‌هال، حاضر نیستم عضو کلابی بشم که منو به عضویت بپذیره (چون به سلیقه‌شون شک می‌کنم از بس که تاحالا پذیرفته نشدم). از این جهت میگم که مثلا یه برنامه‌ای هست که به من نمیگن بیا، یا خودم بعدا می‌فهمم اینا رفتن جایی و من نمی‌دونستم. خب بهم برمی‌خوره حقیقتش.
بهرحال به این ویدیو برخوردم که خیلی بهش نیاز داشتم.

میدونی یکی از مشکلات خارج برای من همین بود. پیدا کردن دوست صمیمی‌. هنوزم هست. دوست دارم، سفر میریم، هزار و یک برنامه است ولی صمیمی نیست.
کلا سن از یه حدی که میگذره دیگه آدم نمیتونه دوست صمیمی پیدا کنه. مهاجرت میکنی، دیگه سخت‌تر. من معتقدم این مشکل برای دخترها کمتره به نسبت پسرها چون جهان کلا دخترهارو راحت تر قبول میکنه (خاورمیانه رو ولش کن) ولی خب مشکل برای هردو جنس هست.
خلاصه در زندگی روی هنر دوست یابی تمرین کنید که بعدها مثل ما نشید

من حتی تو ایرانم دوست صمیمی نداشتم بعد از دبیرستان 🥲
دوستان زیادی دارم، و مشکلی هم با تنهایی‌م ندارم. ولی خسته شدم دیگه از تنهایی، می‌دونی!؟

پیرو پیام قبلیت ؛ اتفاقا منم دیشب داشتم به همین قضیه فکر میکردم. اینکه شاید من سختگیرم.
از تنهایی نمیترسم ازینکه عشق و دوست داشته شدن و به اون شکل تجربه نکنم میترسم و گاهی غمینم میکنه.
خلاصه که گاهی خیلی مسئله بغرنجی میشه.