بارون

و دیشب پی بردم که چقد ما از این‌جور تفریحات نداریم تو ایران، و حس می‌کنم چقد هنوز مونده تا تو این مسائل به اینایی که اینجان برسیم. من تو سنی اولین‌بار رفته‌م که خودشون با این سن بازنشسته می‌شن از کلاب رفتن!

این بدین معناست که شما ۲۴ ساعت بیشتر وقت نداری.
خیلی وقتا نمیتونی هم درس بخونی
هم کار کنی
هم خیلی بلاگرطور ورزش کنی، با دوستات و خانوادت وقت بگذرونی، فیلم ببینی و کتابم بخونی.
پس، اولویت بندی کن.
در طول هفته طوری درس بخون که آخر هفته یه چهار پنج ساعتی رو حداقل بتونی برای خودت کنار بذاری که اصلاً هیچکاری هم نکنی ولی دیگه درسم نخونی.
بذاری همه رو آخر هفته نتیجه می‌شه این که Burnt out می‌شی چون استراحت نداشتی.
بازده اینهمه کار کردن بی‌کیفیت و بی‌استراحت هم نهایت میخواد ۵۰٪ باشه.
بله عزیزان…
مسئله این است.

لعنت به کمبود وقت و کمبود پول!

ولی اینجوری که من فهمیدم از نظر زبان هم شانس نیاوردیم. شما ببین، در کنار انگلیسی:
بچه‌های کشورهای شوروی سابق بجز زبان کشور خودشون (مثلا آذری، ازبکستانی و...) روسی هم بلدن، بنابراین می‌تونن با افراد این مناطق بهتر ارتباط بگیرن و دایره‌ی وسیع‌تری از هم‌زبان‌ها رو نسبت به ما در اختیار داشته باشن.
بچه‌های حوزه‌ی خلیج فارس و شمال آفریقا می‌تونن عربی با هم صحبت کنن، هرچند متفاوت. تونسی‌ها، الجزایری‌ها و مراکشی‌ها که به فرانسوی هم مسلط‌ن، چون مستعمره‌ی فرانسه بودن. خیلی‌هاشون اسپانیایی و ایتالیایی هم بلدن. دیگه خودت ببین چی میشه. کلا زبان‌شون از چندتا زبان دیگه تشکیل شده.
مرکز قاره‌ی آفریقا هم معمولا زبان‌شون فرانسویه.
بچه‌های آمریکای مرکزی و جنوبی هم زبان‌شون یا اسپانیاییه، یا پرتغالی. بنابراین کلی شانس دارن از این لحاظ‌ها.
جوون‌های اروپایی هم که تقریبا همه‌شون به انگلیسی مسلط‌ن، و بسته به کشور محل زندگی‌شون یه زبان دیگه رو هم یاد می‌گیرن (معمولا فرانسوی، اسپانیایی یا آلمانی)
حالا ما فارس‌ها خیلی هنر کنیم می‌تونیم با افرادی که از افغانستان یا تاجیکستان اومدن یه کم فارسی صحبت کنیم، که اونا هم خیلی کمن. اکثرمون فقط انگلیسی بلدیم فقط.

همین الان با یه جرقه تو ذهنم فهمیدم که media در واقع جمع کلمه‌ی mediumه!
نمی‌دونم چرا زودتر نفهمیده بودم...

مثل data که جمع کلمه‌ی datumعه.

اینم نمی‌دونستم 🤣

۱۳ فیلم برای نوروز ۱۴۰۱

روز اول: زیر درختان زیتون (۱۹۹۴) ساخته‌ی عباس کیارستمی
روز دوم: آپارتمان (۱۹۶۰) ساخته‌ی بیلی وایلدر
روز سوم: رز ارغوانی قاهره (۱۹۸۵) ساخته‌ی وودی الن
روز چهارم: همسر هشتم بلوبرد (۱۹۳۸) ساخته‌ی ارنست لوبیچ
روز پنجم: بالاخره یک‌شنبه (۱۹۸۳) ساخته‌ی فرانسوا تروفو
روز ششم: من، ناتالی (۱۹۶۹) ساخته‌ی فرد کو
روز هفتم: مرد من گادفری (۱۹۳۶) ساخته‌ی گرگوری لا کاوا
روز هشتم: حضور (۱۹۷۹) ساخته‌ی هال اشبی
روز نهم: مینی و موسکویتز (۱۹۷۱) ساخته‌ی جان کاساوتیس
روز دهم: نفرین عقرب یشمی (۲۰۰۱) ساخته‌ی وودی الن
روز یازدهم: آن‌ها در شب زندگی می‌کنند (۱۹۴۸) ساخته‌ی نیکولاس ری
روز دوازدهم: شیخ سفید (۱۹۵۲) ساخته‌ی فدریکو فلینی
روز سیزدهم: حسن کچل (۱۹۷۰) ساخته‌ی علی حاتمی

می‌تونید سه‌تا از فیلم‌های مورد علاقه‌مو در سه روز اول عید به پیشنهاد ساینا ببینید.

اما متاسفانه کوچک‌ترین حس و حال‌وهوایی نسبت به اینکه الان نزدیک نوروزیم، ندارم!

سلام. خیلی خوش به حالت که رفتی نمایشگاه عکس های ویویان مایر. من عاشق این زنم. یه مستند هم ازش درست کردن. اتفاقاتی که افتاده طی پیدا کردن خیلی اتفاقی کارهاش، که باعث میشه آدم به خودش بگه ینی چند تا آدم دیگه مثل مایر بودن که الان هیچکس از وجود داشتنشون خبری نداره؟