من انگار آدم تا دیروقت بیداربودن نیستم. نمیشه اصن هرکار می‌کنم. با اینکه امروز دیرتر از همیشه، و مقدار بیشتری قهوه خوردم، بازم الان خسته‌م و دوس دارم بخوابم. برای #اولین بار کلاب و رقص رو تجربه کردم اینجا. درواقع دیشب قرار بود تجربه کنم، ولی اون دیر شروع می‌شد، و قبلش برگشتم. اما امشبیه ساعتای ده اینا شروع شد. تصمیم داشتم تا آخرش وایستم، اما بعد از دو ساعت بالاپایین‌پریدن دیدم دیگه نمی‌تونم، و مشروبات هم گرونه، و صیدی هم نصیبم نشده، بنابر‌این برگشتم خونه. کلا هرکاری پول می‌خواد متاسفانه! ولی تجربه‌ی جالبی بود، و صحنه‌های زیبایی هم دیدم جاتون خالی. فکر کنم یه ۱۰۰ نفری به صورت فشرده توی هم بودیم و شاید همین تعداد هم پراکنده و نشسته بودن. امیدوارم کرونا نگرفته باشم! شب(صبح) بخیر...

از این موسیقیای خیابونی هرجا باشه میرم ببینم. و کاش می‌تونستم کمک کنم...

بارون

و دیشب پی بردم که چقد ما از این‌جور تفریحات نداریم تو ایران، و حس می‌کنم چقد هنوز مونده تا تو این مسائل به اینایی که اینجان برسیم. من تو سنی اولین‌بار رفته‌م که خودشون با این سن بازنشسته می‌شن از کلاب رفتن!

این بدین معناست که شما ۲۴ ساعت بیشتر وقت نداری.
خیلی وقتا نمیتونی هم درس بخونی
هم کار کنی
هم خیلی بلاگرطور ورزش کنی، با دوستات و خانوادت وقت بگذرونی، فیلم ببینی و کتابم بخونی.
پس، اولویت بندی کن.
در طول هفته طوری درس بخون که آخر هفته یه چهار پنج ساعتی رو حداقل بتونی برای خودت کنار بذاری که اصلاً هیچکاری هم نکنی ولی دیگه درسم نخونی.
بذاری همه رو آخر هفته نتیجه می‌شه این که Burnt out می‌شی چون استراحت نداشتی.
بازده اینهمه کار کردن بی‌کیفیت و بی‌استراحت هم نهایت میخواد ۵۰٪ باشه.
بله عزیزان…
مسئله این است.

لعنت به کمبود وقت و کمبود پول!