ماسک معمولی زده بودم، فکر نمی‌کردم مهم باشه. ولی دم در بهم گیر داد، و گفت برو از اون ماسک خفنا بگیر از همکارم. رفتم از همکارش بگیرم، دیدم رایگانه! 🥲

از وقتی اومدم اینجا تا الان اینقد خوشحال نشده بودم. تنها چیزی که باعث می‌شد دلم برای ایران تنگ شه، همین بود. از این به بعد کنسرواتوار پلاسم! دیگه هم نمیرم ایران.
کاش شیلنگ هم می‌داشت ولی.

از دیشب
ببخشید دیگه جام بد بود!

دو هفته دیگه یه برنامه‌ای هست که 50 یورو می‌گیره، سینگل‌ها رو باهم آشنا می‌کنن تا یارشون رو پیدا کنن 😂 هرکسی 5 دقیقه وقت داره با نفر مقابل صحبت کنه و بهش امتیاز بده. بعد بر اساس اینا روز بعد بهشون میگن با کی مچ شدن. ولی خب فقط برای افراد 30 تا 35 ساله ظاهرا. اما همین که همچین چیزی وجود داره برام جالب بود.

فکر می‌کنم از بُعد برونگرایی-درونگرایی، شخصیتم به مایعی شبیه شده که تو هر ظرفی قرارش بدی شکل اون ظرف رو می‌گیره. قبلا می‌دونستم بیشتر به خلوت خودم تمایل دارم اما الان دقیقا نمی‌دونم چی می‌خوام. از طرفی از سکوت و وقت گذروندن با خودم تو تنهایی لذت می‌برم و از طرف دیگه حس می‌کنم معاشرت نکردن با بقیه چیزی رو که حتی نمی‌دونم چیه ازم کم می‌کنه؛ مثال بارزی از همون جمله عامیانه ترس از دست دادن امتیاز مرحله.
بهش که بیشتر فکر می‌کنم رد پای پررنگ دنیای مجازی رو می‌بینم بخصوص اینستا. بهشت برینی که همه توش خوشحال، عاشق و محبوب عالَمن. متعاقبا وقتی پست یا استوری دوست و همکاری رو می‌بینم که با یکی دیگه بیرون رفته، شام خورده یا ... سرخورده میشم که ای بابا پس چرا من دعوت نشدم، نکنه خبری بوده به من نگفتن، شاید اشتباه کردم موندم تو خونه و هزار تا فکر و خیال دیگه.
بعد میام سراغ تلگرام، کانال‌ها رو می‌خونم و می‌بینم انگار فارغ از مرز جغرافیایی اکثرا احساسات آدم‌ها به هم نزدیکه. حداقل برداشت من اینه که نوشتن از تلخی‌ها و منفی‌ها بار کمتری اینجا داره. هرچند باید جا برای صددرصد نبودن اصالت کانالستان هم در نظر گرفت ولی بازم اگه قرار باشه بین این دو تا یکی رو انتخاب کنم، قطعا این فضا حس امنیت و خلوص بیشتری بهم میده. شاید راحت‌تر می‌تونم خودم باشم و این برای کسی که خودسانسوری جزئی از روند تفکرشه خیلی باارزشه.
خلاصه که کانال‌نویسا و ممبرهای فعال و خاموش، مرسی هستین و این حرفا 🤍

آخر هفته‌ها مرکز شهر خیییلی شلوغ میشه. امروز بعد ناهار پا شدم با دوربین رفتم مرکز شهر برای عکاسی. از وقتی اومدم دوربین‌و روشن نکرده بودم. باز باید بشینم عکسا رو ادیت کنم، و بعدش بفرستم اینجا، اما یه چیزایی هم با گوشی گرفتم. خیلی خوش‌گذشت ولی.

پشمام، درختا شکوفه زدن!

عجیب عجیب عجیب.
مثل تلنگر بود برام.

یادتونه گفته بودم اکانت سه‌ماهه‌ی آمازون پرایم گرفته‌م رایگان؟ سه هفته‌ی دیگه تموم میشه و من هنوز نرسیدم ازش استفاده کنم!

امروز هم هشت مارچه و روز جهانی زنان
راستش بخاطر شرایط فرهنگی و اعتقادی جامعه ایران شاید معنا و شکل برابری خواهی و حقوق زنان در ایران با اروپا و امریکا متفاوت باشه. امیدوارم یه روزی تو ایران به جایی برسیم که بتونیم به حقوق آدم ‌ها فارق (اکر درست نوشته باشم) از جنسیتشون احترام بگذاریم.
اگر مردین و خواهر، مادر یا دوستی دارین سعی کنید از حقوقشون اگاهشون کنید و تو اون راه حمایتشون کنید. در جهانی که ور از ناعدالتیه زن بودن سخته و زن بودن در ایران سخت‌تر. کمتر کاری که میشه کرد امن کردن فضای های خانوادگی و دوستی برای تعامل بهتره. کمک کنید مستقل بشن، به خودشون بابت زن بودن بنازن و به هیچ وجه قضاوت و محدود نکنید.
اگر هم زن هستید، سعی کنید بقیه رو از این حقوق مطلع کنید. آگاهی مهم‌ترین چیزه و میتونه زندگی آدم‌ها رو تغییر بده.
یک خاطره بگم و تمام.
اریکا با دوست پسرش نشسته بودن در مورد بچه داشتن صحبت میکردیم. ازشون پرسیدم پسر دوست دارین یا دختر. دوست پسرش گفت قطعا دختر. یهو اریکا حرفش رو قطع کرد و گفت نه دختر بودن خوب نیست. اینجا هیچ برابری وجود نداره.
من دلم برای دخترای ایران سوخت. اینکه وسط اروپاست و همچین حسی داره تو ببین ایرانی ها چه حسی دارند.
ببخشید که قبلا نمی‌فهمیدم، ببخشید که دیر یاد گرفتم.

نیاز به چنین چیزی واقعا احساس می‌شد 😂 دست شهداد درد نکنه...