دیشب زخم بستر گرفتم.
بعد از حدود هفت ماه تصمیم گرفتم برم سینما تا یکی از فیلم‌هایی که دوس داشتم رو پرده ببینم رو ببینم. اخیراً نسخه‌ی یکسره و طولانی #فیلم کیل‌بیل اکران شده و منم قدر این فرصت رو دونستم.
اما خب تنها چالشم این بود که باید حدود چهار ساعت و نیم توی سینما می‌نشستم و اینو بیشتر از سه ساعت تا حالا تجربه نکرده بودم. این شد که واسه خودم خوراکی هم برداشتم و رفتم. وسطش یه ربع استراحت داشت که همونجا خوراکی‌ها رو خوردم، و تماشاگرها هم که تعدادشون بیشتر از تصورم بود، رفتن سرویس یا خوراکی گرفتن آوردن.
ولی باید بگم اصن متوجه گذر زمان نشدم و به قدری لذت بردم که چندبار گریه کردم (با اینکه چیز گریه‌ناکی نداره) و بیشتر به شکوه این فیلم پی بردم. انتخاب موزیکش شاهکاره، و هر بار که موسیقی‌های مورد علاقه‌م پخش می‌شد اشک شوق می‌ریختم. سرگرم‌کننده‌ی ناب و ابسولوت سینما.
ممنون از سینما که میشه توش با خیال راحت گریه کرد.

SouthPark S27E01

طبق تحقیقات و مشاهدات من، ایرانی ها اگه به قدر اروپایی ها قدرت خرید و آزادی عمل داشتن مثل خاندان سلطنتی زندگی می‌کردن.
"لاکچری" در خون ماست به طور کلی، آخوند دست و بالمون رو بسته.
یکم پول و آزادی بهمون تزریق بشه مهار نشدنی خواهیم بود.

درود بر کپیتالیسم ☝️
مرگ بر سوسیالیسم و نظام اقتصادی گداپرور.

انقدر گرما بهم فشار آورده این تابستون و بین صابخونه گدا، صابکار گدا، آدمهای گدا و تفکر گداصفت گیر کردم که واقعا درود بر امریکای جهانخوار و مصرفگرا و اسپیلت و‌کولرگازی و لاکچری.

Written and Directed by Quentin Tarantino













‌‌♡ ㅤ    ❍    ⌲  ⎙      🄵   
ᴸᶦᵏᵉ  ᶜᵒᵐᵐᵉⁿᵗ  ˢʰᵃʳᵉ  ˢᵃᵛᵉ ᶠᵒˡˡᵒʷ
‌‌

کوئنتین تارانتینو چیزی به‌سادگیِ یک نمای پا را به یکی از شناخته‌شده‌ترین امضاهای تاریخ سینما تبدیل کرد. از جاده‌های خاکی و میزهای غذاخوری گرفته تا گفت‌وگوهای پرتنش، لحظات خطرناک و جزئیات آرامی که در برابر چشم‌ها پنهان می‌مانند؛ این قاب‌ها دیگر فقط تصویر نبودند، بلکه به بخشی از زبان روایی او تبدیل شدند.

این تدوین، ادای احترامی است به تمام نماهای نمادین پا در فیلم‌های تارانتینو؛ جزئیاتی که بیشتر مردم درباره‌شان شوخی می‌کنند، اما عاشقان سینما فوراً آن‌ها را تشخیص می‌دهند. چه برای ساختن تنش در پس‌زمینه، چه برای نمایش حضور یک شخصیت بدون نشان دادن چهره‌اش، و چه صرفاً برای بر جا گذاشتن اثر انگشت غیرقابل‌اشتباه تارانتینو در هر قاب؛ هیچ‌کس مانند او نمی‌تواند یک وسواس شخصی را به یک سبک هنری بدل کند.

از داستان عامه‌پسند (Pulp Fiction) تا بیل را بکش: جلد اول (Kill Bill: Volume 1)، از روزی روزگاری در هالیوود (Once Upon a Time in Hollywood) تا حرامزاده‌های لعنتی (Inglourious Basterds)؛ دوستش داشته باشید، درباره‌اش سؤال کنید یا از آن میم بسازید، اما قابِ تارانتینو را می‌توان در یک نگاه شناخت. زیرا وقتی پای خلق یک هویت سینمایی منحصربه‌فرد در میان باشد، کمتر کسی به پای کوئنتین تارانتینو می‌رسد.


‌‌♡ ㅤ    ❍    ⌲  ⎙      🄵   
ᴸᶦᵏᵉ  ᶜᵒᵐᵐᵉⁿᵗ  ˢʰᵃʳᵉ  ˢᵃᵛᵉ ᶠᵒˡˡᵒʷ
‌‌