از خارج به داخل؛
بله ما رقصیدیم، بزرگترین دیکتاتور عامل عمر هدر رفته‌ی ما مُرد و ما رقصیدیم!
پیروزی هنوز تکمیل نشده خیر! آن هم به زودی!
ما ایران که بودیم هم در خیابان بودیم، هشتگ زدیم اینجا هم هرچه در توانمان باشد دریغ نخواهیم کرد.
خیر ما از مرگ و خراش و ترس و اضطرابِ هیچ، تاکید میکنم هیچ! مردم عادی ای خوشحال نیستیم، ما از پایانِ نزدیک تر از همیشه‌ی عوامل این مصیبت ها خوشحالیم.
خوشحالیم که به زودی دیگر نه کودکی کشته می‌شود، نه بیماری تیر خلاص خواهد خورد!
بله ما عذاب وجدان بازمانده بودن داریم، عذاب وجدان اینکه ایران نیستیم، احتمالا حتی خودمان را سزاوار زندگی زیر سایه‌ی ایران آزاد آینده ندانیم اما هرچه در چنته داریم برای آزادی ایرانی که دوریم از آن، رو می‌کنیم.
بله ما هر شعاری در کف خیابان ها شنیدیم را سر دادیم، نام هر جوانی که از دست دادیم یا زندانی شد را فریاد زدیم.
بله ما عزیزان جانی در ایران داریم، ما پدر و مادر و خواهر و برادری در میهن جا گذاشتیم که از سلامتشان بی‌خبر و دل نگرانیم!
بله ما بی تعلقیم، در داخل، خارج نشین و در خارج، مهاجریم.
بله ما همدردیم گرچه دور باشیم، قلبمان در هر تپش یاد ایران و ایرانیان را زمزمه می‌کند.
منتظرِ دیدن پایان ۴۷ سال ترس و ناامیدی و مرگ و خونخواری، روز شمارِ آزادی ایرانیم.

بیش باد شجاعت شما
در امان باد جان و روان شما
پاینده باد ایران.💚

امروز شد یک سال که فارغ‌التحصیل شدم.
مث برق و باد گذشت! و اگرچه خیلی کارها و تلاش‌ها کردم، حس می‌کنم هیچ‌کار نکرده‌م، چون هنوز کار مرتبط نتونسته‌م پیدا کنم. خودم فکر نمی‌کردم حتی در بدترین حالت یه سال طول بکشه، ولی کشیده! زندگی بزرگسالی سخته، و تازه این دو ماه اخیر سنگین‌تر هم شد. امیدوارم سال جدید بهتر پیش بره و اون بشه که می‌خوایم.

برای دوستان داخل ایران:

X: Amir Veisi
اگه تو این وضعیت بی‌نتی، دنبال کتاب می‌گردید، طاقچه ۶۰ هزار عنوان کتاب صوتی و الکترونیکی رو ‌رایگان کرده.
برای فعال‌سازی، کافیه به لینک زیر برید و بعد اپو‌ نصب کنید:
taaghche.com/campaign/hamdeli

خودم نتونستم تستش کنم چون خارج از ایران باز نمیشه. امیدوارم به درد بخوره.

من تازه الان فهمیدم دیشب مراسم اسکار بوده و حتی نمی‌دونم کیا برنده شدن! در این حد دور شدم از داستان.

نوروزتون پیروز عزیزان🎉
امیدوارم بتونیم باهم در ایران و به زودی جشن بگیریم، و در آزادی. ❤️🦁
این اولین نوروزیه که اینجا تنها نیستم و سفره‌ی هفت‌سین هم دارم. و همین نشون‌دهنده‌ی متفاوت بودن امساله برام.

چند روز پیش شد یک سال از آخرین باری که ایران بودم. فروردین پارسال بهترین روزهای عمرمو می‌گذروندم و امسال به این وضع افتادیم! معلوم نیست دفعه بعدی که برمی‌گردم کی باشه و این خیلی غم‌انگیزه.

سخنی مرتبط و قابل‌تعمیم، به مناسبت صد سالگی حاجی در هفته‌ای که گذشت.

دیشب زخم بستر گرفتم.
بعد از حدود هفت ماه تصمیم گرفتم برم سینما تا یکی از فیلم‌هایی که دوس داشتم رو پرده ببینم رو ببینم. اخیراً نسخه‌ی یکسره و طولانی #فیلم کیل‌بیل اکران شده و منم قدر این فرصت رو دونستم.
اما خب تنها چالشم این بود که باید حدود چهار ساعت و نیم توی سینما می‌نشستم و اینو بیشتر از سه ساعت تا حالا تجربه نکرده بودم. این شد که واسه خودم خوراکی هم برداشتم و رفتم. وسطش یه ربع استراحت داشت که همونجا خوراکی‌ها رو خوردم، و تماشاگرها هم که تعدادشون بیشتر از تصورم بود، رفتن سرویس یا خوراکی گرفتن آوردن.
ولی باید بگم اصن متوجه گذر زمان نشدم و به قدری لذت بردم که چندبار گریه کردم (با اینکه چیز گریه‌ناکی نداره) و بیشتر به شکوه این فیلم پی بردم. انتخاب موزیکش شاهکاره، و هر بار که موسیقی‌های مورد علاقه‌م پخش می‌شد اشک شوق می‌ریختم. سرگرم‌کننده‌ی ناب و ابسولوت سینما.
ممنون از سینما که میشه توش با خیال راحت گریه کرد.

SouthPark S27E01

طبق تحقیقات و مشاهدات من، ایرانی ها اگه به قدر اروپایی ها قدرت خرید و آزادی عمل داشتن مثل خاندان سلطنتی زندگی می‌کردن.
"لاکچری" در خون ماست به طور کلی، آخوند دست و بالمون رو بسته.
یکم پول و آزادی بهمون تزریق بشه مهار نشدنی خواهیم بود.

درود بر کپیتالیسم ☝️
مرگ بر سوسیالیسم و نظام اقتصادی گداپرور.

انقدر گرما بهم فشار آورده این تابستون و بین صابخونه گدا، صابکار گدا، آدمهای گدا و تفکر گداصفت گیر کردم که واقعا درود بر امریکای جهانخوار و مصرفگرا و اسپیلت و‌کولرگازی و لاکچری.