چرا وقتی خیلی کار دارم و سرم شلوغه زمان زودتر می‌گذره و وقت کم میارم، اما وقتی زمانم آزادتره، انگار اینطوری نیست!؟ الان همه‌ی کارای امروزمو انجام دادم و هنوز ساعت هشت نشده. حالا مجبورم برم یه فیلمی چیزی ببینم! 😔

ولی هیچکدومش به اندازه‌ی این برام تحریک‌کننده نیست.
DMC DeLorean

با بیش از چهار سال سابقه‌ی زندگی در خارج، می‌تونم بگم حداقل برای خودم یه خونه زمانی واقعاً حس خونه میده که فرش و سماور روشن داشته باشه؛ چیزهایی که اینجا ندارم.

هفته‌ی گذشته این دوستم تقریباً بعد از یه سال از هلند اومد یه شب پیشم.
اون روزا اینجا هوا آفتابی بود، و بعد از یه مدت آفتاب دیده بود رفته بود یه ساعت بیرون پیاده‌روی.
ازش پرسیدم چی در این مدت بیشتر اذیتت کرده تو این یه سال، بجز آب‌وهوا؟ گفت زبانشون. یعنی هنوز احساس ادغام شدن نمی‌کنم باهاشون، با اینکه همه‌ی کارام با انگلیسی راه میفته و همه بلدن.
واقعاً زبان کشور مقصد خیلی مهمه بچه‌ها، حتی هلند!

بجز اینا ولی مشکل خاصی نداشت و زندگیش رو روال بود و راضی.
هرچند حدود نصف حقوقش برای اجاره خونه‌شون میره، ولی بازم کفاف زندگی راحت برای دو نفر رو میده.

لحظه‌ی تحویل سال ٢٠٢۶.

هرچی این مدت فکر کردم و زور زدم دیدم چیزی نمیشه گفت. همه‌چیز واضحه و حرفی نمی‌مونه. من که دیگه اون آدم سابق نمی‌شم و انگار یه تیکه از وجودم جدا شده. دیگه نمیشه به وضعیت قبل بازگشت، ولی زندگی هم‌چنان جریان داره و باید این مبارزه رو ادامه داد تا به سرانجام برسه.
چون هرچی بیشتر فاصله بیفته نوشتن سخت‌تر میشه، گفتم شاید امروز، این روز مهم، موقعیت بدی نباشه برای دوباره اینجا نوشتن.

می‌خواستم امروز هم بیام بنویسم صدای منو از مونیخ می‌شنوید، ولی ظاهراً شبکه‌های ارتباطی توان حمل چنین باری رو نداشت. نه تلگرام وصل می‌شد و نه می‌شد حتی تماس گرفت. جدا از اون بخاطر بارون همه‌جام خیس شده بود و فکر کنم آب رفته تو اسپیکر گوشیم. خلاصه اون موقع نشد، ولی با تاخیر بپذیرید.

۲۵۰۰۰۰ نفری صداتون شدیم

امروز عجب روزی بود.
نمی‌تونم طوری توصیفش کنم که خوب برسونه حسی که تجربه کردیم رو.

ولی عاشق این شعارم و مفهوم رو خوب می‌رسونه که:
"با این‌که دوریم از وطن، پشت شماییم هموطن"

امروز تو مونیخ هرکی تو خیابون و ایستگاه مترو و قطار می‌دیدی ایرانی بود! جالب بود.
بعد من یه پرچم از یکی دستم مونده بود که می‌خواستم یادگاری نگهش دارم. تو ایستگاه مترو منتظر دوستم بودم که یه پسر جوون بلوند اومد جلو پرسید می‌تونم پرچم رو داشته باشم؟ علیرغم میل باطنیم گفتم آره، چون دیدم این کار ارزشش بیشتره. بعد گفت پس منم در عوض بهت یه چیزی میدم. یهو از کیفش یه پرچم اسراییل درآورد! و گفت ما‌ حمایتتون می‌کنیم و اینا و بغلم کرد. منم تشکر کردم و گفتم خیلی‌ارزشمنده.
پس اگه یه وقت پرچمو پیدا کردن و گفتن عامل موساد بوده، بدونید دروغه و داستانش این بوده.

اینم اضافه کنم که تا حالا همچین جمعیتی رو از نزدیک ندیده بودم، چه برسه به این‌همه ایرانی. از دور مث دریایی از پرچم بود و اصطلاح "پرچم بالاست" کاملاً شایسته‌ش بود. مخصوصاً اون پرچم غول‌آسا که خیلی باشکوه و تاثیرگذار بود.
بعد از مراسم که جمعیت راهی ایستگاه مترو شده بودن، پلیس مجبور بود گروه‌گروه به نوبت بفرسته داخل مترو، چون ظرفیت ایستگاه اونقد نبود.
بین جمعیت افراد خارجی هم دیده می‌شدن که برای حمایت اومده بودن، بدون اینکه حتی یه ایرانی همراهشون باشه، یا سخنرانی‌ها و شعارهای ما رو بفهمند. و این هم خیلی دلگرم‌کننده بود.

چیزی که کسی درباره اش حرف نمیزنه این اوارگی بعد از تظاهراته، شهر ظرفیت مارو نداره، همه کافه ها رستوران ها، پاساژ های اطراف لبریز از ماست، هوا خیلی سرده و بارندگی ادامه داره. لوکال ها از دیدن ما که هر کدوم چندین ساعت توی اتوبوس بودیم، چندین ساعت پیاده روی کردیم و چندین ساعت سر پا بودیم و حالا خیس باران و خسته و توی صف دستشویی تا سر خیابان ادامه داریم چپ چپ نگاه می‌کنن.
حال جالبی بعدش نیست،
ولی حینش بسیار باشکوه و زیبا و غرور افرین بود.

مراد ویسی که اسامی جان‌فداهای ایران رو هرروز یه سری می‌خوند، بعد از اینکه هزارتا اسم خوند گفت در یه برنامه همه رو یکجا می‌خونم. الان یه لایو یوتوب داشت که بعد از ۴ ساعت رسید به نفر ۱۰۰۰م و در کل ۱۰۴۴ نفر رو خوند.

https://www.youtube.com/watch?v=7BwktrY7gXE

هربار که یکی از این ویدیوهای رقص بر مزار جاویدنام‌ها رو می‌بینم، هم پشمام می‌ریزه هم اشکام. یکی از عجیب‌ترین پدیده‌های فرهنگی/اجتماعی دنیاست این حرکت. علی‌رغم اینکه نهایت سوگواری و درماندگی رو نشون میده، نهایت مبارزه و مخالفت هم هست، و خیلی توش حرف داره و عمیقه. خیلی دردناکه، و همزمان امیدوار کننده.