فصل فیلم‌ها شروع شده و این چند وقت بیشتر سینما خواهم رفت.

چند شب پیش هم رفتم #فیلم جدید آقای لانتیموس رو دیدم: Bugonia.
دنیاش همون دنیای لانتیموسی و عجیب همیشگی بود. نه به خوبی Poor Things بود و نه به عجیبی Kinds of Kindness. شاید بیشتر شبیه کشتن گوزن مقدس بود برای من. کنارم یه خانم بود که چند بار در طول فیلم جلوی چشماشو گرفت از روی انزجار، و فکر می‌کنم نمی‌دونسته فیلم مال چه کارگردانیه!

یه چندتا پیچش داستانی و لحظه‌ی جذاب داشت که فیلم رو نگه‌ ‌داشت، و آدرنالین همراه با لبخند از سر لذت بهم داد. ولی حس می‌کنم یه مشکلی داشت که دقیقاً نمی‌دونم چیه که روش دست بذارم. شاید بشه گفت ضعف فیلم‌نامه یا ضرب‌آهنگ نامناسب باعث شده. البته پایانش هم برام تاثیرگذار بود، هر چند کمی کلیشه‌ای.

و چیزی که بیشتر در مورد داستانش برام برجسته بود، این بود که چقدر میشه به حرف یا ظاهر آدم‌ها اعتماد کرد؟ چقدر میشه به قضاوت خودمون در مورد بقیه اعتماد کرد؟ و در کل ما رو ناخودآگاه وادار به قضاوت شخصیت‌ها می‌کنه و اینکه چطور حقیقت رو تشخیص بدیم حتی وقتی شواهدی که داریم با عقل جور درنمیاد؟ و یه سری سوال فلسفی دیگه.

به دیدنش می‌ارزه، ولی بعد از پورتینگز انتظاراتمون خیلی بالا رفته ازش.

امروز رفتم خرید، دم درش یه سری داوطلب بودن که کیسه خرید می‌دادن به مردم، می‌گفتن اگه می‌خواید برای نیازمندان هم چیزی بخرید که برای سال نو بهشون سبد کالا اهدا کنیم.
گفتم به نظرم خودم کسی‌ام که باید از این بسته‌ها بگیره!
گفت متأسفم. قانع شد فکر کنم.

عجیب‌ترین چیزی که اخیراً خوردم، ماست یونانی با طعم قهوه بود، ولی انگار نه مزه‌ی ماست می‌داد نه قهوه! بیشتر شبیه یه نوع دسر بود مثلاً.

چرا وقتی خیلی کار دارم و سرم شلوغه زمان زودتر می‌گذره و وقت کم میارم، اما وقتی زمانم آزادتره، انگار اینطوری نیست!؟ الان همه‌ی کارای امروزمو انجام دادم و هنوز ساعت هشت نشده. حالا مجبورم برم یه فیلمی چیزی ببینم! 😔

ولی هیچکدومش به اندازه‌ی این برام تحریک‌کننده نیست.
DMC DeLorean

با بیش از چهار سال سابقه‌ی زندگی در خارج، می‌تونم بگم حداقل برای خودم یه خونه زمانی واقعاً حس خونه میده که فرش و سماور روشن داشته باشه؛ چیزهایی که اینجا ندارم.

هفته‌ی گذشته این دوستم تقریباً بعد از یه سال از هلند اومد یه شب پیشم.
اون روزا اینجا هوا آفتابی بود، و بعد از یه مدت آفتاب دیده بود رفته بود یه ساعت بیرون پیاده‌روی.
ازش پرسیدم چی در این مدت بیشتر اذیتت کرده تو این یه سال، بجز آب‌وهوا؟ گفت زبانشون. یعنی هنوز احساس ادغام شدن نمی‌کنم باهاشون، با اینکه همه‌ی کارام با انگلیسی راه میفته و همه بلدن.
واقعاً زبان کشور مقصد خیلی مهمه بچه‌ها، حتی هلند!

بجز اینا ولی مشکل خاصی نداشت و زندگیش رو روال بود و راضی.
هرچند حدود نصف حقوقش برای اجاره خونه‌شون میره، ولی بازم کفاف زندگی راحت برای دو نفر رو میده.

لحظه‌ی تحویل سال ٢٠٢۶.

هرچی این مدت فکر کردم و زور زدم دیدم چیزی نمیشه گفت. همه‌چیز واضحه و حرفی نمی‌مونه. من که دیگه اون آدم سابق نمی‌شم و انگار یه تیکه از وجودم جدا شده. دیگه نمیشه به وضعیت قبل بازگشت، ولی زندگی هم‌چنان جریان داره و باید این مبارزه رو ادامه داد تا به سرانجام برسه.
چون هرچی بیشتر فاصله بیفته نوشتن سخت‌تر میشه، گفتم شاید امروز، این روز مهم، موقعیت بدی نباشه برای دوباره اینجا نوشتن.