فصل فیلم‌ها شروع شده و این چند وقت بیشتر سینما خواهم رفت.

چند شب پیش هم رفتم #فیلم جدید آقای لانتیموس رو دیدم: Bugonia.
دنیاش همون دنیای لانتیموسی و عجیب همیشگی بود. نه به خوبی Poor Things بود و نه به عجیبی Kinds of Kindness. شاید بیشتر شبیه کشتن گوزن مقدس بود برای من. کنارم یه خانم بود که چند بار در طول فیلم جلوی چشماشو گرفت از روی انزجار، و فکر می‌کنم نمی‌دونسته فیلم مال چه کارگردانیه!

یه چندتا پیچش داستانی و لحظه‌ی جذاب داشت که فیلم رو نگه‌ ‌داشت، و آدرنالین همراه با لبخند از سر لذت بهم داد. ولی حس می‌کنم یه مشکلی داشت که دقیقاً نمی‌دونم چیه که روش دست بذارم. شاید بشه گفت ضعف فیلم‌نامه یا ضرب‌آهنگ نامناسب باعث شده. البته پایانش هم برام تاثیرگذار بود، هر چند کمی کلیشه‌ای.

و چیزی که بیشتر در مورد داستانش برام برجسته بود، این بود که چقدر میشه به حرف یا ظاهر آدم‌ها اعتماد کرد؟ چقدر میشه به قضاوت خودمون در مورد بقیه اعتماد کرد؟ و در کل ما رو ناخودآگاه وادار به قضاوت شخصیت‌ها می‌کنه و اینکه چطور حقیقت رو تشخیص بدیم حتی وقتی شواهدی که داریم با عقل جور درنمیاد؟ و یه سری سوال فلسفی دیگه.

به دیدنش می‌ارزه، ولی بعد از پورتینگز انتظاراتمون خیلی بالا رفته ازش.

امروز رفتم خرید، دم درش یه سری داوطلب بودن که کیسه خرید می‌دادن به مردم، می‌گفتن اگه می‌خواید برای نیازمندان هم چیزی بخرید که برای سال نو بهشون سبد کالا اهدا کنیم.
گفتم به نظرم خودم کسی‌ام که باید از این بسته‌ها بگیره!
گفت متأسفم. قانع شد فکر کنم.

عجیب‌ترین چیزی که اخیراً خوردم، ماست یونانی با طعم قهوه بود، ولی انگار نه مزه‌ی ماست می‌داد نه قهوه! بیشتر شبیه یه نوع دسر بود مثلاً.