امروز به مناسبت هالووین، موزه‌ی سینما یه اتاق فرار با تم «هری پاتر و زندانی آزکابان» تدارک دیده بود. منم از چند وقت پیش با بدبختی تونسته بودم یه نوبت رزرو کنم که اونم ده صبح بود.

پا شدم رفتم و دیدم تو سالن انتظارش یه پسره که ظاهراً ایرانیه تنها نشسته. منم چون تنها بودم رفتم پیشش. خودش فهمید ایرانی‌ام و سر صحبت رو باز کرد و آشنا شدیم. بعد رفتیم داخل و مسئولش که لباس جادوگری پوشیده بود اومد گفت باید تیم‌های شش نفره بشین. در حالی که کلاً ده نفر بودیم اون سانس. دیدم دوتا دختر ایرانی دیگه هم هستن که دارن دنبال یار می‌گردن، رفتم گفتم بیاین همگروه شیم. بقیه هم ایتالیایی بودن انگار، که بعد فهمیدم یه زوج ایرانی‌ هم بینشون هست، ولی خودشون نیومدن تو گروه ما.

یارو قوانین مسابقه رو به ایتالیایی توضیح داد و دیدم اصن چیزی که انتظار داشتم نبود. یعنی "اتاق فرار"ی در کار نبود، صرفاً باید معما حل می‌کردیم تا از زندان فرضی فرار کنیم. بعد گفت یه کاپیتان انتخاب کنین که بیاد جلو. و من رو انتخاب کردن چون ایتالیاییم بهتر بود، و هم اطلاعات هری‌پاتریم. از اونور هم پسر ایرانیه انتخاب شده بود. ولی رکب خوردیم، چون به دستمون دستبند زد و گفت باید افرادت رمز قفل صندوق رو پیدا کنن که دستاتو باز کنن.

خلاصه کمی طول کشید، و اون گروه چند دقیقه زودتر رمز رو پیدا کردن و من داشتم حرص می‌خوردم. بعدش رفتیم سر معماهای بعدی. یه کم طول کشید تا بفهمم چی به چیه. من قبل از اینکه تمام حروف به‌هم‌ریخته‌ی رمز دربیاد، تونستم درست حدس بزنم که رمزش Siriusئه، و قفل استوانه‌ای رو باز کردم. از داخلش جواب غیرمستقیم رمز بعدی در اومد، که اونم فهمیدم و همینطوری چندتا حل کردیم. اون مسئولینش هم خیلی کمک کردن چون سوالاش به ایتالیایی بود و یه جاهاییشو نمی‌فهمیدیم. آخرسر در عین ناباوری زودتر تموم کردیم و برنده شدیم. پرسیدم جایزه‌ای چیزی نداره؟ گفت همین که خاطره ساختین جایزه‌شه! اینم از هالووین ما.

فصل فیلم‌ها شروع شده و این چند وقت بیشتر سینما خواهم رفت.

چند شب پیش هم رفتم #فیلم جدید آقای لانتیموس رو دیدم: Bugonia.
دنیاش همون دنیای لانتیموسی و عجیب همیشگی بود. نه به خوبی Poor Things بود و نه به عجیبی Kinds of Kindness. شاید بیشتر شبیه کشتن گوزن مقدس بود برای من. کنارم یه خانم بود که چند بار در طول فیلم جلوی چشماشو گرفت از روی انزجار، و فکر می‌کنم نمی‌دونسته فیلم مال چه کارگردانیه!

یه چندتا پیچش داستانی و لحظه‌ی جذاب داشت که فیلم رو نگه‌ ‌داشت، و آدرنالین همراه با لبخند از سر لذت بهم داد. ولی حس می‌کنم یه مشکلی داشت که دقیقاً نمی‌دونم چیه که روش دست بذارم. شاید بشه گفت ضعف فیلم‌نامه یا ضرب‌آهنگ نامناسب باعث شده. البته پایانش هم برام تاثیرگذار بود، هر چند کمی کلیشه‌ای.

و چیزی که بیشتر در مورد داستانش برام برجسته بود، این بود که چقدر میشه به حرف یا ظاهر آدم‌ها اعتماد کرد؟ چقدر میشه به قضاوت خودمون در مورد بقیه اعتماد کرد؟ و در کل ما رو ناخودآگاه وادار به قضاوت شخصیت‌ها می‌کنه و اینکه چطور حقیقت رو تشخیص بدیم حتی وقتی شواهدی که داریم با عقل جور درنمیاد؟ و یه سری سوال فلسفی دیگه.

به دیدنش می‌ارزه، ولی بعد از پورتینگز انتظاراتمون خیلی بالا رفته ازش.

امروز رفتم خرید، دم درش یه سری داوطلب بودن که کیسه خرید می‌دادن به مردم، می‌گفتن اگه می‌خواید برای نیازمندان هم چیزی بخرید که برای سال نو بهشون سبد کالا اهدا کنیم.
گفتم به نظرم خودم کسی‌ام که باید از این بسته‌ها بگیره!
گفت متأسفم. قانع شد فکر کنم.