دیشب تو تختم زیر پتو داشتم کتاب می‌خوندم که یه چیز سیاه رو هوا توجه چشمم رو جلب کرد. دقت کردم دیدم یه عنکبوت بزرگه که از سقف آویزون شده و می‌خواد رو من فرود بیاد. برای اینکه بتونم بلند شم، فوتش کردم که بره اونور. اونم متوجه خطر شد و شروع کرد به برگشتن. ولی دیگه خیلی دیر بود چون رفتم مگس‌کش رو برداشتم و مجبور شدم بکشمش. چون ممکن بود وقتی خوابم دوباره برگرده.
یعنی اگه نمی‌دیدمش می‌خواست چکار کنه؟!

آخر هفته‌ی گذشته خانواده‌م با یه سری از فامیلا رفته بودن ییلاق همون نزدیکای شهرمون. بعد هی مامانم عکس می‌فرستاد و من هی کاری از دستم ساخته نبود. دلم می‌خواست بتونم اونجا باشم و حس اون لحظات رو تجربه کنم.
می‌دونی، برای من دلتنگی اینجوری نیست که دلم مثلاً برای شخص مامانم یا برای فضای اتاقم تنگ شه. بلکه برای حسی دلم تنگ میشه که از بودن در اون لحظات تجربه کرده‌م. مثلاً دلم برای این حس که تو مسافرت از خواب بیدار شیم و دور هم چای و صبحونه بخوریم تنگ میشه. یا برای حسی که با دوستام با ماشین میریم بیرون و می‌خندیم تنگ میشه.
در نهایت منم رفتم یه لیوان چای ماسالا که از ایران اومده بود درست کردم و با این بیسکوییت که اصلاً هم روغنی نبود و شش ماه نگهش داشته بودم، خوردم تا کمی آروم شم.

شارژم تموم شد، نشد ادامه‌شو بنویسم.
یه چیزی که برام غم‌انگیز بود این بود که همه‌شون کلی مهمون و مدعو داشتن و یا خانواده‌شون از کشورای دیگه اومده بودن اکثراً. و کلی هم کادو می‌گرفتن از مهموناشون. شاید رسم دانشکده‌ی پزشکیه چون من ندیده بودم برای مهندسی.
مثلاً من برای خودم ۱۳ نفرو دعوت کرده بودم و تدارک دیده بودم، اما فقط ۵ نفر اومدن و همونا هم دست‌خالی، که این باعث شد خیلی احساس تنهایی و بی‌کسی کنم اونجا.