دیشب رفتم #فیلم تازه‌ی #وس اندرسون رو دیدم (توطئه‌ی فنیقی) و نفهمیدم زمان چطور گذشت. مث همیشه سرگرم‌کننده و با ریتم‌تند، پردیالوگ و eye-pleasing. همون لحن طنز و فرم خاص همیشگی. بیشتر از سری قبل صدای خنده می‌شنیدم تو سالن.
خوشبختانه غرهای دفعه‌ی پیشم رو شنیده و دیگه قصه‌های تودرتو نداشت و باسروته بود. حتی ترتیب روایتش هم خطی بود، اما تدوین خاصی داشت که آدم اولش فکر می‌کرد خطی نیست. یه سری جامپ‌کات داشت که یادم نیست فیلمای قبلیش هم داشتن یا نه. بازیگر نقش اول زنش خیلی خوب بود (به مامانش کیت وینسلت رفته). ضمناً این دفعه بیل ماری برگشته بود، ولی از اون طرف تیلدا سوینتن رفته بود. یه سری نقاشی هم تو دکور استفاده کرده بودن که ظاهراً همشون واقعی بودن و از موزه قرض گرفته بودن!
یکی کامنت نوشته بود که انگار اندرسون تو فرم سینمایی‌ای که خودش به‌وجود آورده و به کمال رسونده، گیر کرده و دیگه نمی‌تونه جور دیگه فیلم بسازه. به نظرم درسته. دیگه اینو تا تهش رفتی دفعه‌ی بعد یه جور دیگه بساز! درسته که به امضای خودش تبدیل شده، ولی بسه دیگه به نظرم. امیدوارم اینو هم بشنوه برای فیلم بعدش!
در کل راضی بودم. شاید اینم مث فیلم قبلیش باشه که با گذر زمان بیشتر ازش خوشم اومد.

خیلی جالب و باحاله که تو یه کشور دیگه فیلم به زبان فارسی ببینی تو سینما.
امروز رفتم این فیلم پناهی رو دوباره بعد از دو سال دیدم که تازه رایگان هم بود. سالنش اونقد پر نشده بود، ولی بازم خوش گذشت. موقع بیرون اومدن یه پیرمرده ازم پرسید ایرانی هستی؟ گفتم آره. گفت خیلی فیلم خوبی بود. حالا نمی‌دونستم باید تشکر کنم یا نه! امیدوارم متوجه نکات سنتی و فرهنگی مربوط به ایران شده باشن این خارجی‌ها. دوست آذریم که همراهم بود خیلی خوشش اومده بود.
پریشب هم تو همین سالن رفتم فیلم مورد علاقه‌م از کوبریک یعنی دکتر استرینج‌لاو رو دوباره دیدم و بسی لذت بردم. اون‌شب ولی سالن کاملا پر شده بود. تو این هفته، چهارمین بار بود که میرم سینما و همه‌ش هم رایگان!
از این‌که در یه شهر سینمایی زندگی می‌کنم خیلی راضی و خوشحالم. ✨

عاشق هدیه‌های‌ کوچک بی‌مناسبت هستم. انگار با دادن هدیه‌های کوچک اینطوری به آدم‌ها، حضورشون رو در زندگیمون جشن می‌گیریم.

«بیا! این دفترچه‌ی قرمز، این ظرف کوچک، این جوراب، این گوشواره‌، این مدادشمعی‌ها، این جاکلیدی، این کارت‌پستال برای تو. دیدمش، یاد تو افتادم، فکر کردم اگر ببینیش لبخند می‌زنی!»

البته که لبخند می‌زنیم؛ البته که لبخند می‌زنم.
همیشه.