امروز بالاخره موفق شدم استادم رو ببینم. بعد از جلسه‌ی دفاعم دیگه ندیده بودمش و چند روز بعدشم که رفتم ایران. واسش زعفرون آوردم. گفت خانمم خیلی خوشحال میشه چون برای ریزوتو می‌تونه استفاده‌ش کنه.
برای همکارا هم سه مدل شیرینی آوردم. شیرینی برنجی و نخودی (نخودچی؟) که مامانم درست کرده بود، و قطاب یزدی. چون سایزشون کوچیکه و می‌تونستم تعداد زیاد بیارم که افراد بیشتری بخورن. برنجی‌ها نصفش خرد و خاکشیر شده بود تو چمدون! متاسفانه اون موقع جلسه داشتن و نشد باهم بخوریم، ولی بعدش پیام داد که خیلی خوشمزه‌ن و خوششون اومده. آدرس تنها شیرینی‌فروشی ایرانی اینجا رو به همکارم دادم اگه خواست بره بیشتر بگیره. دوس داشتم همکارای ایرانیم هم برن بخورن، ولی نمی‌دونم بهشون رسیده یا نه.
برای خود همکارم هم یه سیگارپیچ اتومات آوردم که در وقتش برای پیچیدن سیگار صرفه‌جویی بشه!

نفر نهصدم که داشت لفت می‌داد پیش خودش چی فکر کرد واقعاً؟! 😔

امروز با یه پسر ایرانیه صحبت می‌کردم که فقط شش ماهه اینجاست و الان از طریق ویزای همراه می‌خواد بره کانادا.

می‌گفت فکر می‌کردم اینجا بهشت باشه، در حالی که هیچ خاطره‌ی خوبی ندارم و پشیمونم که اومدم اصن. همه‌چیز قدیمیه، مردمش عجیبن، ایرانی‌هاش بدن. فقط برای دخترای ایرانی خوبه چون راحت می‌تونن دوس‌پسر ایتالیایی پیدا کنن، نه برای ما پسرا.

و خیلی دلایل دیگه.
گفت بقیه‌ی اروپا هم همینجوریه و اصن آدم نمی‌تونه راحت پولدار شه! کانادا و آمریکا و استرالیا ولی اینطوری نیستن.
گفتم حداقل قبل رفتنت برو کشورای دیگه رو هم بگرد و از اقامت اروپات استفاده کن. گفت خوشم نمیاد!

فقط خواستم بگم تجربه‌ی مهاجرت برای هرکس خیلی می‌تونه متفاوت باشه، و بستگی به دیدگاه آدم و نحوه‌ی برخوردش با مشکلات داره. من فکر می‌کنم همچین آدمی احتمالاً تو کانادا هم راضی نخواهد بود و باز بعدش مثلاً خواهد گفت آمریکا فقط خوبه! یا به قول حمید، آدما هرجا برن خودشون رو می‌برن.
تصور یا انتظار اشتباه از چیزی/کسی می‌تونه تجربه‌ش رو در عمل متفاوت کنه.

دیوید اتنبرو در آستانه‌ی صد سالگی، فیلمی را اکران می‌کند که به گفته‌ی خودش یکی از مهم‌ترین فیلم‌های دوران حرفه‌ای اوست. او معتقد است مستند جدیدش با عنوان «اقیانوس» می‌تواند نقشی تعیین‌کننده‌ در نجات تنوع زیستی و حفاظت از کره‌ی زمین در برابر تغییرات اقلیمی داشته باشد.

سر دیوید اتنبرو که پنجشنبه (۸ می، ۱۸ اردیبهشت) ۹۹ ساله شد، می‌گوید: «پس از تقریباً ۱۰۰ سال زندگی در کره‌ی زمین، اکنون دریافته‌ام که مهم‌ترین مکان روی زمین نه در خشکی، بلکه در دریاست.»

او که از «مهم‌ترین پیام دوران حیاتش» سخن می‌گوید، مژده می‌دهد که نجات اقیانوس‌ها در دسترس است.

- BBC Persian

هر سال این موقع درگیر یه مشغله‌ای چیزی بودم که نمی‌شد برم کن. امسال که می‌تونستم برم، کارت اقامتم منقضی شده و جدیدش رو هنوز ندارم که بتونم برم کشورهای دیگه. آیا باید سال بعد شانسمو امتحان کنم؟ 😔