تا حالا موزه‌ی سینمای ایران نرفته بودم، و طبیعتاً باغ فردوس. یه روز رفتیم اونجا. یه عکاس خیابونی ازمون عکس گرفت، ولی چون گفت برای ارسالش ۲۵۰ تومن میگیره، گذاشتیم عکسه رو نگه داره. باغش قشنگ بود (عکس یک و دو). موزه شلوغ نبود. اما در حد انتظارم چیزمیز نداشت توش. بیشترش جوایزی بود که فیلم‌ها و سینمایی‌های ایرانی گرفتن. و چندتا چیز از اولین روزهای ورود سینما به ایران (عکس سه). اما نکته‌ی عجیبش برام این بود که برای جوایز جعفر پناهی و محسن مخملباف دو قفسه‌ی اختصاصی در نظر گرفته بودن! بعدش یه تیکه مخصوص جوایز متعدد عباس #کیارستمی بود (عکس چهار تا هفت). تا حالا نخل طلای کن از نزدیک ندیده بودم! بعد هم یه اتاق به سینمای بیچاره‌ی کودک و عروسک‌ها اختصاص داده بودن. در کل یه بار دیدنش جالب بود.
با تشکر از این کیوتک برای همراهی و ثبت تصاویر.

زمانی که تازه این قانون رو گذاشته بودن، تو آزمایشگاه همکارام داشتن درموردش با حرارت و جدی صحبت می‌کردن. بعد یکی‌شون اومد برام ترجمه کرد که داشتن چی می‌گفتن، و می‌گفت پلیس‌های ایتالیایی خیلی احمقن! گفت یه قانونی جدیداً گذاشتن که اگه موقع رانندگی تست وید بگیرن و مثبت بشه، گواهی‌نامه‌ت رو باطل می‌کنن. و از این شاکی بود که این قانون ایراد داره، چون ممکنه دو روز قبل تو خونه‌ت مصرف کرده باشی و تحت تاثیر مواد نباشی، ولی تستت مثبت بشه و به فاک بری.
حالا امروز خبری خوندم که این قانون رو اصلاح کردن و باید حتماً اون لحظه تحت تاثیر مواد هم باشی که جریمه کنن.

امروز بالاخره موفق شدم استادم رو ببینم. بعد از جلسه‌ی دفاعم دیگه ندیده بودمش و چند روز بعدشم که رفتم ایران. واسش زعفرون آوردم. گفت خانمم خیلی خوشحال میشه چون برای ریزوتو می‌تونه استفاده‌ش کنه.
برای همکارا هم سه مدل شیرینی آوردم. شیرینی برنجی و نخودی (نخودچی؟) که مامانم درست کرده بود، و قطاب یزدی. چون سایزشون کوچیکه و می‌تونستم تعداد زیاد بیارم که افراد بیشتری بخورن. برنجی‌ها نصفش خرد و خاکشیر شده بود تو چمدون! متاسفانه اون موقع جلسه داشتن و نشد باهم بخوریم، ولی بعدش پیام داد که خیلی خوشمزه‌ن و خوششون اومده. آدرس تنها شیرینی‌فروشی ایرانی اینجا رو به همکارم دادم اگه خواست بره بیشتر بگیره. دوس داشتم همکارای ایرانیم هم برن بخورن، ولی نمی‌دونم بهشون رسیده یا نه.
برای خود همکارم هم یه سیگارپیچ اتومات آوردم که در وقتش برای پیچیدن سیگار صرفه‌جویی بشه!

نفر نهصدم که داشت لفت می‌داد پیش خودش چی فکر کرد واقعاً؟! 😔

امروز با یه پسر ایرانیه صحبت می‌کردم که فقط شش ماهه اینجاست و الان از طریق ویزای همراه می‌خواد بره کانادا.

می‌گفت فکر می‌کردم اینجا بهشت باشه، در حالی که هیچ خاطره‌ی خوبی ندارم و پشیمونم که اومدم اصن. همه‌چیز قدیمیه، مردمش عجیبن، ایرانی‌هاش بدن. فقط برای دخترای ایرانی خوبه چون راحت می‌تونن دوس‌پسر ایتالیایی پیدا کنن، نه برای ما پسرا.

و خیلی دلایل دیگه.
گفت بقیه‌ی اروپا هم همینجوریه و اصن آدم نمی‌تونه راحت پولدار شه! کانادا و آمریکا و استرالیا ولی اینطوری نیستن.
گفتم حداقل قبل رفتنت برو کشورای دیگه رو هم بگرد و از اقامت اروپات استفاده کن. گفت خوشم نمیاد!

فقط خواستم بگم تجربه‌ی مهاجرت برای هرکس خیلی می‌تونه متفاوت باشه، و بستگی به دیدگاه آدم و نحوه‌ی برخوردش با مشکلات داره. من فکر می‌کنم همچین آدمی احتمالاً تو کانادا هم راضی نخواهد بود و باز بعدش مثلاً خواهد گفت آمریکا فقط خوبه! یا به قول حمید، آدما هرجا برن خودشون رو می‌برن.
تصور یا انتظار اشتباه از چیزی/کسی می‌تونه تجربه‌ش رو در عمل متفاوت کنه.