فیلم‌های اینتراستلر، پالپ‌فیکشن، و پاریس، تگزاس به ترتیب به مناسبت دهمین، سی‌امین و چهلمین سالگرد تولدشون در حال اکرانن و من دوس دارم برم همه‌شونو ببینم، اما نه حسش هست، نه وقتش، و نه همراهش!
حالا به این فیلم‌های تکراری باید فیلم آنورا رو اضافه کنم، ببینم برنده‌ی نخل طلای کن چجور فیلمیه. و همینطور گلادیاتور ۲ رو.
حداقل دوتاشو سعی می‌کنم برم.

این فیلم Interstellar که بعد از ده سال به عنوان فیلمی که همه قبلاً دیدنش اکران شده، فقط تو ایتالیا حدود ۱ میلیون یورو در سه روز فروش داشته، و در سطح بین‌المللی حدود ۲۶ میلیون دیگه! این نشون میده که بعضی آثار هنری می‌تونن تا سال‌ها به کسب درآمد و سوددهی برای سازندگانشون ادامه بدن.

رفتم سینما #فیلم موردعلاقه‌م رو برای چهارمین بار دیدم و ارضا شدم. تمام فیلم رو با لبخند دیدم و لذت بردم، فقط یه کم دیر رسیدم و سکانس اول رو از دست دادم. دیدنش رو پرده خیلی باحال بود‌. یه سری جزییاتش برام یادآوری شد. حالا اکرانش تموم شه ببینم این چقد فروخته!

اینم باحاله، ولی اونجایی با خودم میگم کاش حرفاشون رو نمی‌فهمیدم که تو اتوبوس و قطار تمرکزم یا زنجیره‌ی افکارم رو به‌هم می‌زنن گاهی! قبلاً بیشتر برام یه نویز بود، الان نه. 😔

▪️آلن رنه

ـــ تنها تماشای مکرر فیلم‌های وودی آلن بوده که مرا از یک دوره افسردگی حاد نجات داده و برای همین تا آخر عمر خود را مدیون او خواهم دانست.


— The many faces of Woody Allen, a tribute.

🎥 @CinemaParadisooo

یه مورد تفاوت دیگه‌ای که بین مردم اینجا و ایران متوجه شدم، استفاده‌شون از الفاظ رکیک یا فحش دادنشونه. مثلاً طبق تجربه‌ی خودم تو ایران تو اماکن عمومی آدما به ندرت فحش می‌دن، و رعایت حضور زن و بچه رو می‌کنن حداقل، یا صداشون رو میارن پایین. اینجا اما نه. زیاد دیدم که نه‌تنها آدما راحت‌تر از ما کلمات ک‌دار رو استفاده می‌کنن، بلکه حتی نوجوون‌ها هم ابایی از این کار ندارن. کاری به خوب یا بدش ندارم، فقط مقایسه می‌کنم.
یه بار نشسته بود تو ترَم، می‌شنیدم پشت سرم چندتا بچه‌مدرسه‌ای صحبت می‌کنن. یهو یکی از مسافرا که آقای جوونی بود گیر داد به اینا که اون کلمه رو نگو! هی می‌گفت نشنوم دیگه گفتی فلان، بار آخرت باشه! اونام دیگه ساکت شدن از ترس!