به دو مورد از چیزایی که از دیشب بهشون فکر می‌کردم اشاره کرد، و فوروارد کردن راحت‌تر از نوشتنه:

برای عمیق‌تر کردن تجربه‌ی تنهایی، معاشرت کنید!

وقتی چیزی برات جالب نیست چطور انتظار داری بنویسی؟ عمق که هیچی، حتا در سطح هم نیستم. معلوم نیست کجام اصلا.

یکی از تفاوت‌هایی که اینجا متوجهش شدم، تفاوت واکنش‌ها به انگلیسی حرف زدن بقیه‌س.
اینطوریه که تو ایران مثلاً اگه استاد یه کلمه‌ی انگلیسی رو دقیقاً با لهجه‌ی نیتیو تلفظ نمی‌کرد می‌خورد تو ذوقم، که یارو استاد این درسه و کلمه‌ی تخصصیش رو اشتباه تلفظ می‌کنه. حال اینکه تو ایتالیا اساساً همه، تمام کلمات رو با لهجه‌ی ایتالیایی میگن و برای همه عادیه که دارن اشتباه تلفظ می‌کنن، اما مهم نیست. ندیدم کسی بخواد تمسخر یا توجه کنه به تلفظ‌های اشتباه، مگر خودهامون، اون اوایل که هنوز عادت نداشتیم. بعد فهمیدم اصن ایرادی نداره اگه یکی داره به زعم من اشتباه تلفظ می‌کنه؛ مهم نیته.

یکی دیگه از قابلیت‌‌های جدیدم در خصوص لهجه، اینه که با ترکیبی از لهجه و چهره‌ی طرف می‌تونم با تقریب درستی حدس بزنم اهل کجاست. چون هر کسی بسته به زبون مادریش، تلفظ یه سری حروف در زبان‌های دیگه براش سخت‌تره، که خودش رو نشون میده. میشه از این، جهت‌ شناسایی استفاده کرد.
مثلاً میشه فرانسوی‌ها رو موقع غ جای ر گفتن گیر انداخت، کشورهای شوروی رو با ر غلیظشون، آلمانی‌ها رو با ز جای th گفتن و تشدد مصوت‌هاشون،
و هندی‌ها رو هم که خودتون بهتر می‌دونید!
به این موارد در کامنت‌ها اضافه کنید...

زمانی که #سریال پنگوئن رو شروع کردم اصلاً انتظار خاصی ازش نداشتم، فقط می‌خواستم ببینم در ادامه‌ی فیلم قراره چه اتفاقی بیفته و داستان چطور پیش میره. چون قرار شده بتمن ۲ هم از ادامه‌ی این سریال شروع بشه.
اما اینقد از همون اول خوب بود که منو جذب خودش کرد. خیلی خوش‌ساخت، و هیجان‌انگیزه. فکر نمی‌کردم از یه شخصیت منفی حاشیه‌ای بشه یه سریال مستقل باکیفیت درآورد. بازی کالین فرل هم شاهکاره و کل سریال رو زنده نگه‌می‌داره. واقعاً یه شخصیت منحصربه‌فرد رو خلق کرده با بازیش، اون ریزه‌کاری‌های کلامی و صورتش. طوریه که علی‌رغم پست‌فطرت بودن و تنفر ازش، باهاش همذات‌پنداری می‌کنی، دلت براش می‌سوزه، و دوس داری برنده‌شه. بازی شخصیت مادرش هم خیلی خوب بود. دیگه به حضور کوتاه شهره آغداشلو و موسیقی ایرانی هم نمی‌خوام اشاره کنم.
اگه شما هم دیدینش بیاین نظر مثبتتون رو اعلام کنین. اگر هم منفیه که جاتون اینجا نیست.

فهمیدن این خیلی سخته که آدم تا درجاتی تبدیل به چیزهایی میشه که او را سرگرم میکنند؟
نه.
اما ما مدام جاروش میکنیم زیر فرش. کسی که سرگرمیش روانشناسیه، قطعا تبدیل به روانشناس نمیشه! اما دیدگاهش به زندگی و روابطش و محیط پیرامونش تا حدودی تحت تاثیر این دانش قرار میگیره.
کسی که سرگرمیش دیدن شکنجه شدن آدماست، احتمال اینکه حیوان ها و انسان ها رو آزار بده قطعا بیشتر از کسیه که سرگرمیش دیدن بازی های منچستر سیتی و بانمک اسلش بی تربیت بودن ارلینگ هالنده.
کسی که سرگرمیش تماشای "میخواد بکنه کجاش" هست با کسی که سرگرمیش تماشای مستند "قارچ های شگفت انگیز" ه، فرق خواهد داشت.
Do you not get the concept?

فیلم‌های اینتراستلر، پالپ‌فیکشن، و پاریس، تگزاس به ترتیب به مناسبت دهمین، سی‌امین و چهلمین سالگرد تولدشون در حال اکرانن و من دوس دارم برم همه‌شونو ببینم، اما نه حسش هست، نه وقتش، و نه همراهش!
حالا به این فیلم‌های تکراری باید فیلم آنورا رو اضافه کنم، ببینم برنده‌ی نخل طلای کن چجور فیلمیه. و همینطور گلادیاتور ۲ رو.
حداقل دوتاشو سعی می‌کنم برم.

این فیلم Interstellar که بعد از ده سال به عنوان فیلمی که همه قبلاً دیدنش اکران شده، فقط تو ایتالیا حدود ۱ میلیون یورو در سه روز فروش داشته، و در سطح بین‌المللی حدود ۲۶ میلیون دیگه! این نشون میده که بعضی آثار هنری می‌تونن تا سال‌ها به کسب درآمد و سوددهی برای سازندگانشون ادامه بدن.

رفتم سینما #فیلم موردعلاقه‌م رو برای چهارمین بار دیدم و ارضا شدم. تمام فیلم رو با لبخند دیدم و لذت بردم، فقط یه کم دیر رسیدم و سکانس اول رو از دست دادم. دیدنش رو پرده خیلی باحال بود‌. یه سری جزییاتش برام یادآوری شد. حالا اکرانش تموم شه ببینم این چقد فروخته!

اینم باحاله، ولی اونجایی با خودم میگم کاش حرفاشون رو نمی‌فهمیدم که تو اتوبوس و قطار تمرکزم یا زنجیره‌ی افکارم رو به‌هم می‌زنن گاهی! قبلاً بیشتر برام یه نویز بود، الان نه. 😔