خوب زندگی کردن خیلی راحت‌تر می‌شه وقتی با آدم‌هایی معاشرت می‌کنی که خوب زندگی می‌کنن. با آدم‌هایی معاشرت کن که کتاب می‌خونن، ورزش می‌کنن، خوراکی‌ها و غذاهای سالم و به اندازه‌ی کافی آب می‌خورن، تراپی می‌رن، دنبال پیشرفت توی کارشونن، برای زندگی ارزش قائلن، هدف دارن، یاد گرفتن براشون مهمه، حتی وقتی شکست می‌خورن دست از تلاش کردن برنمی‌دارن، با طبیعت و حیوون‌ها ارتباط برقرار می‌کنن، دنبال اصالت و معنان، و سعی می‌کنن با خودشون و بقیه مهربون باشن. آدم‌هایی رو انتخاب کن که چیزهای خوبی دارن برای اضافه کردن به تو، آدم‌هایی که تو رو بالاتر می‌برن، نه پایین‌تر.

هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم بتونم همچین فضا و آدمایی رو پیدا کنم، اما شد. اینجا خیلی خوش می‌گذره چون موارد بالا رو میشه توش تجربه کرد.

امروز مارتین اسکورسیزی اینجا کارگاه داشت.
چندروز هی سایتشو چک می‌کردم که بلیت بگیرم، هنوز نیومده بود. یه بار چک کردم دیدم soldout شده! گویا دو دقیقه‌ای تموم شده. ولی حداقل بلیت آنلاینش رو گرفتم.
گفتم قبل کارگاهش برم ببینم چه خبره. خیلی شلوغ‌تر از انتظارم بود و دور فرش قرمز از نیم ساعت قبلش دو ردیف آدم ایستاده بود. رفتم جلوی قسمت بنرش که مرکز فرش هم بود، گفتم حتماً میاد اینجا وایمیسته عکس می‌گیره دیگه. نیم ساعتی گذشت و برای اینکه خسته نشم دختران زیبا رو تماشا می‌کردم. تا اینکه اومد از بالای بالکن یه دستی تکون داد و ازش چندتا عکس گرفتن. دقایقی بعدش اومد پایین و شاید برای ده دقیقه فقط داشت تو مسیر امضا می‌داد، که البته دیده نمی‌شد. به ما که رسید تصمیم گرفت که دیگه امضا نده و حتی عکس هم نگیره، چون کارگاهش دیر شده بود. همه‌ی جمعیت دست از پا درازتر برگشتن.
بعدش دخترش فرانچسکا اومد و مردم برای اینکه دست خالی برنگردن از اون امضا می‌گرفتن! ویلم دافو هم نیومد ببینیمش.
این صحنه خیلی خنده‌دار و گریه‌دار بود: یه بنز مشکی شیشه‌دودی داشت رد می‌شد، یه دختره جیغ کشید، همه‌ی جمعیت دویدن اون سمت چون فکر کردن مارتیه! بعد معلوم شد فقط یه لحظه از ماشین پیاده شده رفته تو سینما، و تموم.
صف ورود به کارگاه و فیلم بعدش هم خیلی طولانی بود، که تا حالا همچین صفی جلوی سینما ندیده بودم.
آخرشم که از سینما اومد بیرون دوباره رفت تو موزه.

کلی خدم و حشم و محافظ داشت. یه ون از جلو اسکورت می‌کرد، یکی از عقب. حالا درسته طرف میراث زنده‌‌ی فرهنگیه، اما نه دیگه اینقد مراقبت. برای لیترلی ۵۰ متر راه با ماشین بردنش.

دوس دارم همه‌ی دوستی‌ها و روابطم اینطوری باشن. ابراز و پراکندن عشق و محبت آزادانه، بدون حساب‌کتاب و نگرانی. اینکه هروقت خواستین یا لازم بود بشه دست همدیگه رو گرفت و مانع نامرئی‌ای وجود نداشته باشه.
هردومون می‌دونیم که در رابطه‌ست، اما می‌دونه که من منظورش رو می‌فهمم، و منم می‌دونم که اون منظورمو می‌فهمه. معمولاً هم عمق و هم طول اینجور روابط بیشتر بوده برای من.

بالاخره #فیلم جدید رسول‌اف اومد و دیدمش. علی‌رغم ایراداتی که داشت و چندجا انگار از مسیر منحرف شده بود، دیدنش خالی از لطف نیست. ببینید. تازه احساساتم رو هم درگیر کرد و هیجان و ترس و استرس رو تجربه کردم، ولی هنوزم فکر می‌کنم فیلم قبلیش بهتره.