برای المپیک زمستانی ۲۰۲۶ که قراره در میلان برگزار بشه، دارن از الان داوطلب استخدام می‌کنن. بعد ازت می‌خواد که حداقل ۹ روزشو در دسترس باشی و مشخص کنی براشون! مرد حسابی من برنامه‌ی هفته‌ی بعدم رو هم نمی‌‌دونم، چجوری از الان برای یک سال و اندی دیگه بدونم که می‌تونم بیام یا نه؟!
المپیک زمستانی بعد از ۲۰ سال برمی‌گرده ایتالیا. دفعه‌ی قبلی سال ۲۰۰۶ در تورین برگزار شده. امسال هم المپیک زمستانی دانشجویی در تورین برگزار می‌شه. منتظرم ببینم چجوریه.

البته این المپیک دانشجویی به ضرر بعضی از دانشجوهای اینجا تموم میشه. چون ورزشکارا رو داخل خوابگاه‌های دانشجویی اسکان می‌دن، و بعضی افراد ساکن خوابگاه رو مجبورن دو هفته بیرون و آواره کنن و در عوض معادل هزینه‌ش رو بهشون بدن! و زمانش هم میفته داخل فرجه و اوایل امتحانات ترم!

خوب زندگی کردن خیلی راحت‌تر می‌شه وقتی با آدم‌هایی معاشرت می‌کنی که خوب زندگی می‌کنن. با آدم‌هایی معاشرت کن که کتاب می‌خونن، ورزش می‌کنن، خوراکی‌ها و غذاهای سالم و به اندازه‌ی کافی آب می‌خورن، تراپی می‌رن، دنبال پیشرفت توی کارشونن، برای زندگی ارزش قائلن، هدف دارن، یاد گرفتن براشون مهمه، حتی وقتی شکست می‌خورن دست از تلاش کردن برنمی‌دارن، با طبیعت و حیوون‌ها ارتباط برقرار می‌کنن، دنبال اصالت و معنان، و سعی می‌کنن با خودشون و بقیه مهربون باشن. آدم‌هایی رو انتخاب کن که چیزهای خوبی دارن برای اضافه کردن به تو، آدم‌هایی که تو رو بالاتر می‌برن، نه پایین‌تر.

هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم بتونم همچین فضا و آدمایی رو پیدا کنم، اما شد. اینجا خیلی خوش می‌گذره چون موارد بالا رو میشه توش تجربه کرد.

امروز مارتین اسکورسیزی اینجا کارگاه داشت.
چندروز هی سایتشو چک می‌کردم که بلیت بگیرم، هنوز نیومده بود. یه بار چک کردم دیدم soldout شده! گویا دو دقیقه‌ای تموم شده. ولی حداقل بلیت آنلاینش رو گرفتم.
گفتم قبل کارگاهش برم ببینم چه خبره. خیلی شلوغ‌تر از انتظارم بود و دور فرش قرمز از نیم ساعت قبلش دو ردیف آدم ایستاده بود. رفتم جلوی قسمت بنرش که مرکز فرش هم بود، گفتم حتماً میاد اینجا وایمیسته عکس می‌گیره دیگه. نیم ساعتی گذشت و برای اینکه خسته نشم دختران زیبا رو تماشا می‌کردم. تا اینکه اومد از بالای بالکن یه دستی تکون داد و ازش چندتا عکس گرفتن. دقایقی بعدش اومد پایین و شاید برای ده دقیقه فقط داشت تو مسیر امضا می‌داد، که البته دیده نمی‌شد. به ما که رسید تصمیم گرفت که دیگه امضا نده و حتی عکس هم نگیره، چون کارگاهش دیر شده بود. همه‌ی جمعیت دست از پا درازتر برگشتن.
بعدش دخترش فرانچسکا اومد و مردم برای اینکه دست خالی برنگردن از اون امضا می‌گرفتن! ویلم دافو هم نیومد ببینیمش.
این صحنه خیلی خنده‌دار و گریه‌دار بود: یه بنز مشکی شیشه‌دودی داشت رد می‌شد، یه دختره جیغ کشید، همه‌ی جمعیت دویدن اون سمت چون فکر کردن مارتیه! بعد معلوم شد فقط یه لحظه از ماشین پیاده شده رفته تو سینما، و تموم.
صف ورود به کارگاه و فیلم بعدش هم خیلی طولانی بود، که تا حالا همچین صفی جلوی سینما ندیده بودم.
آخرشم که از سینما اومد بیرون دوباره رفت تو موزه.