یه تغییری که جدیداً متوجهش شدم اینه که انگار بطری‌های پلاستیکی آب و سایر نوشیدنی‌ها رو جوری دارن می‌سازن که دربش بهش متصل باشه و کامل جدا نشه. اینجوری نه‌تنها نمی‌افته و گم‌وگور نمیشه، بلکه برای محیط زیست هم بهتره؛ چون به خود بطری وصله و زباله‌ی کمتری پخش‌وپلا میشه رو زمین. نمی‌دونم چرا زودتر به ذهنشون نرسیده بود!

من متنفرممم از این قضیه
همیشه درش گیر میکنه به مسیر محتویات داخلش و پخش و پلا میشه موقع ریختن🙏🏻

آره اینم هست. خودمم باهاش مشکل دارم چون می‌خوام از درش مستقیم آب بخورم و میره تو دماغم 😂
ولی بازم به نظرم بهتر از رهاشدنش تو محیط‌زیسته.

دیشب اشکان یه لحظه برام دست تکون داد؛ نمی‌دونم یعنی منو یادش بود؟
‌به‌هرحال اومدم بگم حرفای خوبی زد برای ایتالیاییا. فیلم اورکا که تموم شد، و ملت دست زدن، اومد توضیح داد که در واقعیت زنان ایران تو خونه‌شون حجاب نمی‌ذارن و اینا. مورد بعد اینکه گفت آلمان مثلاً برای افغانستانی‌ها طی چهار ماه پنجاه‌تا ویزای بشردوستانه صادر کرده، اما برای ایرانی‌ها فقط یکی. چون اروپایی‌ها طالبان رو شناختن، ولی هنوز نفهمیدن که حکومت ایران چقدر خطرناکه. گفت هروقت از شنیدن ج.ا هم به اندازه‌ی شنیدن داعش و طالبان بترسید، اون‌وقته که کار ما نتیجه میده، و فعلاً باید آگاهسازی کنیم.
و گفت اینکه الان اروپا به اینجا رسیدی به خاطر رنسانس و کوتاه کردن دست مسیحیت در امور کشوره. اما خاورمیانه هنوز چنین انقلابی رو تجربه نکرده.
و خبر خوبی که داد این بود که قرار شده این اکران‌های هفتگی رو سال بعد به یه جشنواره‌ی فیلم تبدیل کنن که سیستماتیک‌تر و بزرگ‌تر برگزار بشه.

اینجا خیلی زیاد دیدم که زوج‌های پیر، و حتی خیییلی پیر دست همدیگه رو بگیرن و راه برن. چیزی که در ایران ندیده بودم شخصاً. یه زیبایی‌ای داره که هربار قلب آدم رو ذوب می‌کنه.

دیشب رفتم سینما #فیلم جدید مدمکس رو دیدم.
بسیار سرگرم‌کننده، هیجان‌انگیز و البته بدون محتوای خاصی. هم‌چنان Fury Road رو بیشتر دوست دارم. اینم خیلی شبیه به اون بود، در همون دنیای خاص، با همون سبک اکشن، تصویر و تدوین، اما داستان و شخصیت‌های متفاوت. برای همین دیگه برام نه که تکراری، اما نوآورانه و غافل‌گیرکننده نبود. سورپرایزش برای من بازی خوب کریس هِمسورث، و حضور تام بِرک بود.

دیروز
یه آخر هفته‌ی عادی در مرکز شهر.
خانمه حداقل ۷۵ سالی داشت فکر کنم.

ظهر یه خواهر برادر مدرسه‌ای بودن تو اتوبوس، انگلیسی امریکن صحبت می‌کردن. خیلی بامزه بودن. پسره که کوچیک‌تر بود، لباس رونالدو داشت و دختره مسی. ظاهراً داشتن می‌رفتن کلاس فوتبال.
چند دقیقه با خودم کلنجار رفتم که باهاشون صحبت کنم یا نه‌.
آخرش به پسره گفتم تو طرفدار رونالدویی و اون طرفدار مسی؟ گفت آره. پرسیدم دعوا نمی‌کنین سر این؟ هردو گفتن نه، و خیلی منطقی توضیح دادن که الان مسی بهتره، اما قبلاً رونالدو بهتر بود. منم دیگه نخواستم بگم نظرم برعکسه.
پرسیدم آمریکایی هستین؟ گفتن نه، ایتالیایی. باور نکردم، گفتم الکی میگی. گفت اینجا به دنیا اومدیم، اما چند سال اونجا زندگی کردیم. پرسیدم کدوم بهتره؟ پسره گفت از نظر غذایی که اینجا، اما اونجا مدرسه‌ها بهتر بود. پرسیدن تو ایتالیایی‌ای؟ گفتم بهم می‌خوره باشم؟ ایرانی‌ام. پرسید اینجا چکار می‌کنی و اینا، بهش جواب دادم.
بعدم دیگه رسیدن به مقصد و پیاده شدن.
خوشحال شدم انگلیسی‌زبان پیدا کردم، تونستم راحت چند کلمه حرف بزنم.

- پست موقت
دوستان همشهری، من فردا شب می‌خوام برم سینما و فیلم کلاسیک و بزرگ 2001: ادیسه‌ی فضایی رو ببینم. اگه خواستین پیام بدین و شما هم ملحق بشین.

چرا باید دو نفر بیان به تماشای همچین فیلمی و نصف فیلم رو در حال مالیدن و وررفتن با همدیگه باشن، و دقیقاً هم کنار من بشینن؟ بله، منم جای اونا بودم بعد از تموم‌شدن فیلمی که نصفشو ندیدم، دست می‌زدم!
مگه ایرانه؟! برید تو خیابون خب!
پیرمرد سمت راستیم هم اواسط فیلم یه چرت زد.

انتظار نداشتم اینقد شلوغ باشه ولی. با چاشنی شانس نیم ساعت قبل از شروع سانس رسیدم، و دیدم یه صف طولانی کشیده شده از جلوی در. ظرفیت سالنش حدود ۱۵۰ نفر بود و من نفر ۱۲۸م بودم. رایگان بودنش هم بی‌تاثیر نبود!

علاقه‌ی این ایتالیایی‌ها به آفتاب رو نمی‌فهمم. هرچی ما دنبال سایه می‌گردیم، اینا دنبال آفتابن.

خودشون بیشتر چای سبز می‌نوشن، اونم سرد (نه داغ). می‌گفت سیگار کشیدن تو خیابونا ممنوعه و فقط محل‌های خاصی اجازه دارن سیگار بکشن. و هیچ سطل زباله‌ای هم در خیابونا نیست. بنابراین اصن چیزی در حین راه رفتن نمی‌خورن. و اگه آشغالی هم داشته باشن با خودشون راه می‌برن تا وقتی برن خونه‌ای جایی.
می‌گفت کار براشون خیلی مهمه. سر کار هیشکی از گوشیش استفاده نمی‌کنه. مشتری و ارباب رجوع اونجا حکم خدا رو داره اینقد که بهش احترام می‌ذارن.
تو اتوبوس هیچ صدایی از کسی درنمیاد، چون همه دارن خسته از سر کار برمی‌گردن. خیلیا اصن می‌خوابن تو راه. حتی یکی از اعلامیه‌هایی که از بلندگو پخش میشه اینه که ولوم گوشی‌‌تون پایین باشه.
هزینه‌ی حمل‌ونقل زیاده، در حالی که رستوران‌ها به نسبت ارزونن. مسیری که می‌خواسته از توکیو بره به شهرش، قطار سریع‌السیر گرونتر بوده از هواپیما! داخل اتوبوس میشه پول رو با دستگاه خرد کرد، و راننده هیچ دخالتی نداره. اگر هم کارت داشته باشی یه بار موقع ورود می‌زنی، یه بار خروج (مث متروی تهران). نقشه‌ی متروش خیلی پیچیده‌س، و گرون هم هست.
در مورد سرعت اینترنتش گفت تفاوت خاصی احساس نکرده با ایتالیا. اما فرودگاه شانگهای و پکن که می‌خواسته هواپیما عوض کنه، همه‌چی فیلتر بوده. و یه ربع هم ازش بازجویی می‌کردن!
میگه مردمش خیلی منزوی و سردن و انگار بی‌احساسن و خودشون رو کنترل می‌کنن. فوقش دو سال بتونم اونجا دووم بیارم، نه بیشتر (تو دلم گفتم ولی من بهشون شبیهم). اما کره‌ای‌ها احساساتی‌ترن. میگه آلمانی‌ها هم همینطورن، اما مغرور و با اعتماد به‌نفسن؛ درحالی که ژاپنی‌ها انگار خجالتی‌ان. ولی وقتی الکل می‌خورن گویا شخصیت‌شون برعکس میشه، و مث ایتالیایی‌ها پرسروصدا میشن!
پرسیدم به خاطر تفاوت چهره‌ت تا حالا حس نکردی بهت بیشتر نگاه می‌کنن و اینا. گفت اونا به خودشون هم نگاه نمی‌کنن. سرشون تو لاک خودشونه. از هر سه نفر هم یکی ماسک زده. بدون هیچ دلیل خاصی!
آها، گفت خوابگاهشون هم موکت بوده و باید کفش‌ها رو دم در ساختمون درمی‌آوردن! از نظر آب‌وهوایی هم مث انگلیسه، و خیلی باد میومده.
باز اگه سوالی دارین بپرسین!