در همین راستا امشب با اشکان خطیبی هم لاس زدم و حال داد‌‌.
اول تشکر کردم ازش و دستش رو فشردم، بعد گفتم چند نفر بهم گفتن شبیه شمام، ولی من مخالفم؛ شما خوشگل‌تری! خندید‌.

داستان از این قراره که اینجا یه برنامه‌ای گذاشتن به نام رزهای پارس، که یه سری #فیلم کوتاه‌هایی رو اکران می‌کنن که توسط کارگردانان زن ایرانی ساخته شدن؛ برای گرامی‌داشت زنان، و شناسوندن ایران معاصر به بینندگان ایتالیایی. در سه هفته برگزار میشه و هفته‌ای یک شب. هفته‌ی اولش رو نتونستم برم و شلوغ هم شده بود انگار. دیشبیه رو رفتم و چون بازم دیدن استقبال زیاده، یه سالن دیگه هم اضافه کردن و ما جا شدیم. اکثراً ایرانی بودیم، اما ایتالیایی هم به چشم می‌خورد. فیلماش اینا بود:
I’m Trying to Remember (پگاه‌آهنگرانی)
Scool (کیمیا رحمانی)
Last Tango in Tehran (کیمیا رحمانی)
Raya (سپیده برنجی)
Falling Up (مریم بختیاری)

فیلم اولش رو قبلاً دیده بودم و از بقیه‌ش بیشتر دوس داشتم. دیشب هم مث بار اول کلی اشک ریختم. خوشحالم که سالن سینما تاریکه!

آخرش داشت صحبت می‌کرد. نمی‌دونم ایتالیاییش در چه حده، اما مترجم داشت از فارسی به ایتالیایی. بعد اومد از ایتالیایی‌ها تعریف کرد یه کم. گفت: «من خانواده‌م سی ساله انگلیس زندگی می‌کنن، اما وقتی خواستم از ایران بیام و به ویزا نیاز داشتم، بهم ندادن. در حالی که ایتالیا نه تنها بهم ویزا داد، بلکه اجازه هم دادن هنرم رو به عرضه کنم.» حالا نمی‌دونم این قضیه چقدش به بوروکراسی مربوطه، چقد به سیاست و چقد به انسان‌دوستی، اما خب جالب بود در کل.
بعدش تموم شد و می‌خواستم برم بیرون، و نه قصد عکس و امضا گرفتن داشتم، و نه صحبت‌کردن. رفته بود دم در برای خوش‌آمد، و من باید از جلوش رد می‌شدم. اون لحظه خیلی سریع اتفاق افتاد و یهو نوبت من شد، و منم گفتم حالا یه چیزی بگم. و اونقد بدون آمادگی رفتم جلو که هول شدم و فکر کنم زبونم هم گرفت یه لحظه و اون حرفا رو زدم. بعد همونجا دوتا دختر بودن و قبل از اینکه جمله‌مو تموم کنم یه "هوا برت داشته تو کجات شبیه اشکان خطیبیه‌ی خاصی" تو چهره‌شون بود.😂

بیا اینم شاهد!
دوستمون اصن تو چنل نیست و خبر نداشت از قضیه!
جالب.

بعد از چهار ماه تازه قرار شده که برم اینجا. امروز رفتم و خود استاده نبود. یه خانمی که قرار شده مسئول کارای من باشه و تازه از مرخصی زایمان برگشته، برام یه کم برنامه‌ی کاری رو توضیح داد. گفت می‌تونی واسه خودت یه باکس قهوه بگیری و هروقت خواستی بری تو آشپزخونه و از دستگاه استفاده کنی. یا اینکه از مال خودم بهت بدم. گفتم نه اونقدا قهوه نمی‌خورم اصن. گفت آره یادم نبود تو ایتالیایی نیستی!
بیشتر مدت باهام ایتالیایی حرف می‌زد و پشماش ریخته بود که چطور به این خوبی متوجه میشم با اینکه فقط تا A2 خوندم. حالا منم به روی خودم نیاوردم که ۱۰۰ درصدی متوجه نمی‌شم ولی می‌تونم کلیت جمله رو درک کنم از روی اون کلماتی که متوجه می‌شم. گفتم وقتی با من مستقیم صحبت کنن بیشتر می‌فهمم نسبت به وقتی که با خوداشون حرف می‌زنن. اما خب خودم انگلیسی جوابشو می‌دادم.
در آخر هم پرسید بعدش می‌خوای چکار کنی، گفتم دنبال کار می‌گردم. گفت تو که مهندسی هستی حتماً برات کار پیدا میشه و سخت نیست، اما اکیداً توصیه می‌کنم ایتالیا نمون چون حقوق و مزایامون پایینه و این حرفا. حالا من یه ساعت داشتم دلیل می‌آوردم که اصن من ایرانی‌ام و این دلیل خوبیه که کار پیداکردن برام کار سختیه، و اون می‌گفت نه، ربطی نداره. آره خلاصه.

اگه #سریال فوق‌العاده‌ی بوجک هورسمن رو دیده باشید، می‌بینید که ارجاعات خیلی زیادی به فیلم‌ها، نقاشی‌ها، اخبار سلبریتی‌ها و اتفاقات روز دنیا داره، که شاید حتی متوجه بعضیاش نشیم. با کمک دوست نازم شکیبا، می‌خوام تعدادی از ارجاعاتش به نقاشی‌های معروف رو در چند قسمت پست کنم.

اگر در مورد لویی وِین خواستین بیشتر بدونین و به گربه‌ها هم علاقه دارین، می‌تونین #فیلم زندگی الکتریکی لویی وین رو تماشا کنین با بازی زیبای بندیکت کامبربچ.