اینجا یه مهدکودکه. مسیر پیاده‌روش رو نمک پاشیدن که بچه‌ها سر نخورن.
کلاً وقتی زمین‌ مستعد یخ‌زدگی باشه، معابر پرتردد رو نمک می‌پاشن. به خصوص سر چهارراه‌ها. تو ایران که من ندیده بودم این حرکتو.

نمی‌فهمم این ایتالیایی‌ها چجوری بلافاصله بعد از غذا قهوه می‌خورن!

این ترَم قدیمی‌ها هم هدایتشون این‌طوریه.

مه امروز صبح.

خیلی خودم رو کنترل می‌کنم که تمام آهنگ‌های پورکوپاین تری رو با همه به اشتراک نذارم، اینقد که تایپمه و ازشون لذت می‌برم. فعلاً این بی‌کلام رو داشته باشید و از فضاسازی و عشق‌بازی با گیتار الکتریکش ارضا بشید.

Band: Porcupine Tree 🇬🇧
Album: Up the Downstair 1993
Genre: Space/Progressive Rock
ASHK

در همین راستا، یه پادکست مهجور پیدا کردم که همه‌ش بر اساس سلیقه‌ی منه (البته هنوز نرسیدم گوش بدم)! یعنی اگه قرار بود یه روز برای خودم یه پادکست در زمینه‌ی موسیقی (و نه سینما) بسازم، همچین چیزی درمی‌اومد.

هرجا رو باز می‌کنم برفه که می‌خوره تو صورتم!

قسمت موردعلاقه‌م از برف، حتی بیش‌تر از تعطیلی، برف‌بازیه. کلاً از بچگی از اینجور بازی‌ها خوشم می‌اومد! بیشتر سعی می‌کردم در مدرسه با پرتاب گچ به سمت بقیه این علاقه‌م رو ارضا کنم، چون برف خیلی کم می‌اومد. یکی‌-دو بار هم با دوستام اون اوایلی که پینت‌بال اومده بود، رفتیم و خیلی حال کردم. بعد از اون هربار برف اومده، خودم تنها بودم و هم‌بازی نداشتم. اینجا هم که بیش از یه ساله برف نیومده.
پس شمایی که برف دارین قدرشو بدونین، و از طرف من بازی کنین و عشق.

پشمام، واقعاً پشمام!
چنان #فیلم خفنی دیدم که نمی‌دونم چی بگم! بهترین فیلم امسال از بین کارهایی که دیدم، و بهترین در چند سال اخیر. بدون شک برترین فیلم لانتیموس، حتی بی‌پرواتر از دندان نیش. لحن فیلم کمدی بود، در عین جدیت، و فضای فیلم کمی فانتزی/سورئال بود. به شدت گرافیکی بود و ممکنه بعضی‌ها رو اذیت کنه. از این نظر شبیه فیلم‌های فون‌تریه بود، به خصوص ضدمسیح. ایده‌ی فیلم فوق‌العاده و بکر بود، و دست روی موضوعات جذاب و حساسی گذاشته بود. در یه خط بخوام تقلیلش بدم، شاید می‌خواست رفتار انسان رو وقتی که تاثیر تربیت خانواده، جامعه و فرهنگ ازش حذف میشه، بررسی کنه.
این آقای لانتیموس کجاست محکم بوسش کنم؟ وقتی چراغ‌های سینما روشن شد، همه داشتن با کناریشون درمورد فیلم صحبت می‌کردن، و من فقط اینجا رو دارم. دوس نداشتم تموم بشه فیلمش. دو ساعت و بیست دقیقه میخ‌کوب شده بودم و نفهمیدم چطور گذشت. یادم رفته بود که گشنمه و جیش دارم، و اصن در این دنیا هستم! اشک شوق جمع شده بود تو چشمام از لذت. باید قطعاً دوباره برم ببینمش، و به همه توصیه می‌کنم وقتی اومد ببینن. پایان برون‌ریزی هیجانی.