موزه‌ی دومی که رایگان شده بود، در واقع یه کلیسا بود. جایی که نقاشی مشهور شام آخر از لئوناردو داوینچی روی دیوارش کشیده شده. همیشه دوست داشتم این نقاشی رو از نزدیک ببینم، و هیچ‌وقت فکرشو نمی‌کردم که چنین روزی برسه! زمانی که دیدمش، همش یاد کتاب راز داوینچی(دن براون) می‌افتادم که در نوجوانی چندبار خونده بودمش.
از نظر امنیتی طوری برخورد می‌کردن که انگار پنتاگونه، و ما القاعده! هر یک‌ربع یه گروه رو می‌فرستادن داخل. اول باید همه وارد اتاق می‌شدن، در رو پشت سرمون می‌بستن، و بعد در بعدی رو باز می‌کردن. به همین شکل دو مرحله، و همین‌طور برای خروج. قبلش هم از داخل دستگاه رد شدیم، و داخل کیف‌ها رو چک کردن.
کلاً دوتا نقاشی دیواری هست داخل اون اتاق بزرگ. بعدش هم سه‌تا نقاشی شام آخر از سه نقاش دیگه در موزه‌ی قبلی رو گذاشتم.

خیلی استرس گرفتم چون وقتی این فیلم رو ببینم آخرین فیلم الن رو دیدم و دیگه هیچ‌وقت ازش فیلم ندیده نخواهم داشت و یه دوره‌ و یه انتظار همیشگی از زندگیم به پایان می‌رسه. نمی‌دونم براش آماده‌ام یا نه.

منم این مشکل رو دارم، حتی با چندتا کارگردان دیگه؛ اما فکر کنم با الن بیش‌تر از بقیه.
خیلی دیر بود آقای الن، اما ما باز هم قدردان و دستبوس شما هستیم. لطفاً هیچوقت نمیرید و مثل گذشته هر سال فیلم بسازید.

از وقتی که امروز دوستم خبرش رو برام فرستاد، در بهت و حیرت فرورفتم. یکی از اساتید دانشگاه کارشناسیم امروز در حادثه‌ی انفجار یه کارگاه مواد شیمیایی کشته شده! همین یه هفته پیش که میلان بودم رفیقم داشت می‌گفت که یکی از معدود آدم‌حسابی‌های دانشکده بود. طرف پروفسور ممکلت بوده، کارخونه‌ی خودش رو داشته، چهل سال تو این رشته بوده و حالا اینطوری یهویی همه چی دود شده! قبلاً گفته بودم، ایمنی در ایران در حد صفره.
ولی این‌جور حوادث باعث میشه آدم بیشتر به فکر فرو بره که چقدر زندگی متزلزله، و هر لحظه ممکنه اتفاقی بیفته. و شاید در نهایت این باعث بشه که بهتر بتونیم زندگی کنیم و تصمیم بگیریم. ها؟!

باز خوشحالم که الهه و نیلوفر رو آزاد کردن.
به خیال خودشون آس پیک رو انداختن وسط که مثلاً ما بگیم لطف کردید، و دیگه همه چی رو فراموش کنیم و بریم پای صندوق‌های رأی! غافل از این که سال‌هاست تک دل ما رو بریدن، و ما هم‌چنان داریم به امید برد بازی می‌کنیم. شاید نه فوراً، ولی حتماً.

امسال، سال پرباری برای سینمادوستان بود. نه اینکه فیلم خیلی خوبی اومده باشه، بلکه کارگردان‌های بزرگی امسال #فیلم دادن بیرون که دیدن اسامی‌شون هر سینه‌فیلی رو ارضا می‌کرد، و من خوشحالم که وجود دارن.
سه‌تا از برترین کارگردان‌های زنده‌ی دنیا، یعنی مارتین اسکورسزی، وودی الن، و رومن پولانسکی فیلم جدید دادن. با ارفاق می‌تونیم ریدلی اسکات رو هم جزوشون حساب کنیم. از اون طرف جوان‌ترهای کاربلدی مث دیوید فینچر، #وس اندرسون، نولان، و یورگوس لانتیموس هم فیلم‌های خوبی داشتن، و هم‌چنین آقای میازاکی هم از بازنشستگی دراومد. حتی نصف این اسامی هم برای هیجان‌زده‌کردن من کافیه! تازه جیلان و وندرس هم فیلم ساختن که هنوز ندیدم.
فیلم‌هایی که شانسش رو داشتم در سینما ببینم:
Asteroid City, The Killers of the Flower Moon, Oppenheimer, Napoleon,
و دوتا کلاسیک: دلیجان و کازابلانکا.

زیاد در دنیای سریال‌ها نبودم، اما همین که دوتا از سریال‌های موردعلاقه‌م و از بهترین‌های ژانر معمایی پشت‌سرهم پخش شدن، من رو خوشحال نگه‌میداره. یعنی فارگو و کارآگاه حقیقی.

امروز ظهر با یه استاد قرار داشتم که راجع به پایان‌نامه صحبت کنیم. به موقع رسیدم، رفتم داخل. موضوعات رو برام توضیح داد. منو برد آزمایشگاها رو یکی‌یکی نشون داد و دستگاها رو. هیچی نمی‌دونستم از اون دستگاها، اما فکر کنم طبیعیه، و یاد می‌گیرم. سه‌چهارتا موضوع متفاوت اما نزدیک به هم معرفی کرد و گفت هرکدوم می‌خوای انتخاب کن. گفت کارآموزی‌تم می‌تونی هم‌زمان همینجا بگذرونی احتمالاً. قرار شد با یکی دیگه از دانشجوهای دکترای اونجا هم واسم یه جلسه‌ی آنلاین بذاره که سوالام رو بپرسم. خلاصه آدم خوب و باحالی به نظر می‌رسید.
حالا منم فعلاً شک دارم که چکار کنم، اما حداقل الان می‌دونم که این آپشن هست اگه بخوام. ترجیح می‌دادم برم یه شهر یا کشور دیگه، اما خب اونم سختی‌های خودش رو داره. چیزی که درمورد اونجا برام مشکله، یکی مدت زمان طولانیشه که احتمالاً شیش‌ماهی بشه. و همینطور صبح تا عصره. یکی هم فاصله‌ی دورش از محل زندگیم. اما جای خفنی به نظر می‌رسید. پارسال که بردنمون بازدید، با #خودم گفتم یعنی میشه یه روز همچین جایی کار کنم!؟

این ویدیوی جالبی بود. تفاوت سکس واقعی با پورن با استفاده از خوراکی‌ها:

در دنیای خوابم، فیلمی وجود داشت که کاملاً یادم بود اینو قبلاً دیدم. از داخل هاردم پیداش کردم و نصفش رو هم ریواچ کردم. وقتی بیدار شدم و فکر کردم، دیدم همچین فیلمی اصن وجود نداره و جدی همش خواب بوده. یعنی احتمالاً چندوقت پیش فیلمه رو خواب دیدم و دیشب باز وارد همون دنیا شده‌‌ بودم. و این اولین‌باری نیست که مغزم خودش یه فیلم تولید می‌کنه!