دیشب داشتم با دوست عزیزی صحبت می‌کردم و به یه چیز جدید در مورد #خودم پی بردم:
رعایت دستور زبان و علائم نگارشی برای من اونقد مهمه که به نوعی فتیش تبدیل شده. مثلا وقتی ببینم کسی داره کامل رعایت می‌کنه، شاخک‌هام ناخودآگاه راست میشن! مخصوصا وقت‌هایی که فضای چت به سمت لاس و اروتیک میره. مثلا میگم «حالا بفرمایید بشینید روی صورتم.» و اون نقطه‌ی آخرش بیشتر منو برمی‌انگیزه تا کلمات قبلش!

دوست‌مون رفته بوده اینجا. نمیشه کسی بره اینجا و عاشقش نشه.

تنها امکانات ایران نسبت به خارج، که باید قدرشون رو دونست. اما متاسفانه اونقدر تاثیری در بهبود کیفیت زندگی ندارن!

- نان سنگک
- توالت‌ها و شیلنگ آب
- فضای بزرگ‌تر حمام‌ها
- تاکسی خطی
- کولر

این آخری کمبودش بیش از همه احساس میشه در خارج.

لارس فون‌تریه، در یک ویدیوی کوتاه می‌گوید:

کمترین آشنایی را با شبکه‌های اجتماعی دارم. اما احساس می‌کنم چند فیلم خوب دیگر هنوز در من باقی مانده و (برای ساختنشان) نیاز به یک معشوقه یا میوز دارم. شصت و هفت‌ساله‌ام. پارکینسون، او سی دی و چند مشکل دیگر هم هست؛ با این حال، می‌توانم پارتنری دل‌ربا باشم.

بعد هم آدرس جی‌میلش را می‌گذارد که داوطلب‌ها مشخصات خود را به آن ارسال کنند.

الان که فکر می‌کنم، به مردان مسن هم علاقه‌مندم! می‌تونم ایمیل بزنم و شانسم رو امتحان کنم. با این شوگرددی نه‌تنها مشکلات مالیم حل میشه، بلکه ازش درس سینما هم می‌گیرم.

چند وقته ملودی این آهنگه رفته رو مخم. فکر می‌کنم با این کار می‌خواد این پیام رو بهم برسونه که اینجا به اشتراک بذارمش. امید که حالا دست از سرم برداره!