سال پیش در چنین شبی اینو نوشته بودم. از اون زمان اتفاقات خیلی زیادی برام افتاده و غم و شادی‌های زیادی رو تجربه کردم. روزهای خوب و بدی داشته‌م، اما بیشترش خوب نبود. زمانی که خوشحال بودم انتظار نداشتم مثلا دو روز بعدش قراره چه بلایی سرم بیاد. و برعکس، زمانی که خیلی ناامید بودم، نمی‌دونستم فرداش قراره چه اتفاق خوبی برام بیفته یا چه شخص جدیدی به زندگیم بیاد که درش تغییری ایجاد کنه. یه شخص یا اتفاق می‌تونه امروز عامل خوشحالی شما باشه و فردا عامل غم. عجیب نیست؟! حقیقت کلیشه‌ای اینه که باید سعی کنیم عامل خوشحالی درونی باشه، نه وابسته به بیرون. من که هنوز نتونستمش.
الان یه سال گذشته و می‌فهمم اون غم در مقابل غمی که الان دارم چیزی نبوده، و حتی یادآوری این مسئله منو غمگین‌تر می‌کنه. پارسال این موقع‌ها برای چیزکی یه ذوقی داشتم، مث بچه‌‌ها، که الان می‌بینم چقد یه خوشی می‌تونه ناپایدار و غیرقابل‌پیش‌بینی باشه.
من همون آدم پارسالم، اما اصلا همون آدم نیستم! کلی چیز یاد گرفته‌م، از دست داده‌م، تجربه‌های جدیدی کسب کرده‌م، و بزرگ‌تر شده‌م.
اشتباهی که دارم اینه که همه‌چی رو take for granted می‌کنم(فارسیش رو نمی‌دونم). شما این اشتباه رو نکنید! امیدوارم درس بگیرم، و سال بعد همینو ریپلای کنم و بنویسم که چقد خوشحالم!

چون تعطیلاتم تازه شروع شده.

تا حالا به ناخن‌ها دقت کردین؟ که چجوری با فرد دیگری تفاوت دارن؟ مال یکی ذوزنقه‌س، یکی نیم دایره، یکی بیضی ...
من از بچگی به این تفاوت دقت می‌کردم و خوشم می‌اومد. و هنوز هم میاد.

کاش چشمام دوربین بود که می‌تونستم همه‌ی جزئیاتی که در طول روز می‌بینم رو ثبت کنم. پوست‌ها، ناخن‌ها، لباس‌ها، جواهرآلات، تتوها و... . یه نفر باید باشه اینا رو ثبت کنه، حیفه دیده نشن. حالا این تکنولوژی هم تا ده-بیست سال دیگه اختراع میشه و میاد به بازار. این خط این نشون.

دیروز داشتم فکر می‌کردم که گرافیتی هم هنر جالبیه ها! کسی که این کارو می‌کنه دقیقا مث تتوکاره، با این تفاوت که روی پوست شهر تتو می‌کنه.