تنها حالتی که بشه از تابستون لذت برد این شکلیه که تو خونه زیر کولر یا پنکه لم بدی و میوه‌های تابستونی نوش جان کنی و فیلم ببینی.
#اعتراف

کمی غر:
دارم زیر فشار کارهام له میشم. تازه این در حالیه که امتحان‌هام یه ماه دیگه شروع میشن و من هنوز هیچی نتونستم بخونم. بیشتر زمانم در روز رو کار خاصی نمی‌کنم، و صرف تلاش برای رشد شخصی میشه. چون همون‌طور که گفته بودم یه کار تمام‌وقته و خیلی ازم انرژی می‌گیره. چیزهایی رو تازه دارم یاد می‌گیرم که هیچ‌جا بهمون یاد ندادن، و فکر می‌کنم همین الانش هم برای این چیزا پیر شدم، و نباید موکولش کنم به بعد. وارد کردن روتین‌های کوچک و جدید و توجه به اینکه همه‌چیزو رعایت کنم، تقریبا دیگه زمانی برای کارهای دیگه نمی‌ذاره. حالا به این‌ها، اون موارد زندگی بزرگسالی که قبلا هم گفته بودم رو اضافه کنید تا تیر خلاصی باشی. تازه این ترم کلاس نداشتم! تو این فکر بودم حالا که(روی کاغذ) بیکارترم شاید بتونم یه کار آنلاینی چیزی پیدا کنم، و کورس‌های آنلاینی که دارم رو بگذرونم. کارهای جزیی‌تر و آسون‌تر لیستم رو انجام دادم، اما اصلی‌هاش مونده. هم‌چنین قرار بود با یکی از دوستام که شرکت عکاسی و تولید محتوا زده، همکاری کنم، اما به دلایل فوق‌الذکر هنوز امکانش فراهم نشده. حتی متاسفانه فرصت مطالعه‌ی آزاد هم نداشتم، و نشد این‌یکی رو هم عملی کنم. دلم تنگ شده برای کتاب خوندن. البته زمانش رو به انجام دادن این اختصاص داده‌م.

اگه بتونم اعتیاد به تلگرامم رو کم کنم، کلی از زمانم آزادتر میشه. با #خودم فکر کردم و به این نتیجه رسیدم که علت اعتیادم می‌تونه این باشه که تنها راه ارتباطیم با دوستامه و کسانی که بهشون نزدیکم، و در طول روز فقط اینطوریه که احساس متصل‌بودن و ارزشمند بودن می‌کنم.
مشکل دیگه‌م هم میتونه این باشه که می‌خوام با یک دست صدتا هندونه بردارم، و انتظار دارم که بتونم!
ایراد بعدی اینکه خیلی اوقات سردرگمم و دور خودم می‌چرخم در طول روز، و اگر هم کاری کنم به کندی انجام میشه. مثلا همین متن یه ساعت طول کشید، و لابلای فکرکردن‌هام تلگرامم رو چک می‌کردم باز! کلا پرش ذهنی دارم و نمی‌تونم کامل رو یه کار متمرکز شم انگار.

خلاصه اینکه من همون تابستونای بدون دغدغه‌ی قدیم رو می‌خوام که زیر کولر میوه‌ی تابستونی می‌خوردم و فیلم می‌دیدم. نباید اینطوری می‌شد.

یه جامعه‌شناسی چیزی باید این پدیده رو تحلیل و ریشه‌یابی کنه ببینیم چیه.
خیلی جالبه. زمانی که می‌خوای از خیابون عبور کنی و چراغ عابرپیاده قرمزه، تا وقتی که ماشین بیاد که طبیعتاً همه صبر می‌کنن. اما وقتی ماشین نیاد، آدم‌ها به سه دسته تقسیم می‌شن:

۱. کسانی که بلافاصله رد میشن، چون ایستادن رو بیهوده می‌بینن.

۲. کسانی که کامل صبر می‌کنن و تا وقتی که سبز نشده راه نمی‌افتن. خیلی قانون‌مدارانه. بیشتر مهاجران شرق آسیا جزو این دسته‌ن، طبق مشاهدات من. همون‌طور که هنوز هم معمولا ماسک می‌زنن.

۳. کسانی که شک دارن باید برن یا نه. این دسته از همه جالب‌ترن. صبر می‌کنن‌ها، اما تا یکی از افراد دسته‌ی اول رو می‌بینن، وا میدن و راه میفتن. اگه کسی نره، اونا هم نمیرن. اگه همه برن، روشون نمیشه بایستن. گاهی پیش اومده طرف سرش تو گوشی بوده، و حتی چک نکرده ببینه قرمزه یا سبز؛ فقط چون بغل‌دستیش راه افتاده، اینم رفته. یعنی ممکن بود یهو یه ماشین بیاد از روش رد شه.

حالا اینو شاید بشه تعمیم داد به خیلی دیگه از مسائل جامعه که بعضی‌ها کورکورانه فقط کار اکثریت رو تقلید می‌کنن.

محض اطلاع‌تون هم من همیشه خودم رو جزو دسته‌ی دوم می‌دونستم، اما الان اولم. خیال می‌کنم مثلا سی ثانیه زودتر رسیدن به خونه خیلی منو در کارهای تلنبار شده‌م جلو می‌ندازه! اما از اون طرف هم بارها پیش اومده که به خاطر صبر نکردن برای سبزشدن چراغ، تونستم خودمو میلی‌متری به اتوبوس برسونم، وگرنه باید منتظر بعدی می‌شدم.

دوستان، اگه زنی رو مث فرنسیس سراغ داشتید، معرفی کنید که برای امر خیر خدمت برسیم.

خیلی خندیدم آقا!
برای کسانی که متوجه نکته‌ش نشدن، نوشته: جامعه‌ی زمین‌تخت‌گرایان در سراسر کره(ی زمین) عضو دارد.

Being rejected by Gods since 1994

کاش هنرمند بودم. هنرهایی که دارم با حواس پنج‌گانه محسوس نیستن معمولا.

کاری که همه‌ی فیلمسازان جوان ایرانی باید بکنن:

https://t.me/Cinema_Twitter_Farsi/52017

#هزینه‌ها ، آوریل ۲۰۲۳

Bread 1.1*7 + 1*2
Pasta 0.5k 0.65 + 0.67
Cheese 250g 0.8*5 + 0.75 *2
Milk 1L 0.96*4 + 0.9*2
Chicken Breast 4 + 4.8 + 3.5
Tuna fish 1kg 10*2
Yogurt 0.5k 0.85
Biscuits 1.2 + 1.5
Rice cake 130g 0.9
Peanut butter 350g 2.7*3
Walnut 800g 8
Almonds 800g 8
Dates 250g 2*0.75
Potatoes 2k 1.8
Apples 2k 1*2
Banana 2k 1.5
Lentils 0.5k 1.1
Soap 0.54
Dental floss 1
Coffee machine 0.3
University Canteen 2.5* 17
Pizza 8
Haircut 8
Shorts 2

—————————
Sum ≈ 160 €

خیلی وقت بود از این پست‌ها نذاشته بودم. گفتم یه آپدیت بدم کف قیمت‌ها بیاد دست‌تون. خرجم از ماه‌های قبلش بیشتر شده، چون رژیم گرفتم و باید بیشتر بخورم. ولی امسال خوش‌بختانه برعکس پارسال از لحاظ مالی در مضیقه نیستم اونقد. بنابراین هرچی لازم داشته باشم می‌گیرم، اما بازم ارزون‌‌ترین چیزها و در حد نیاز. همون‌طور که می‌بینید اکثرا لوازم مصرفی هستن و خرج عجیبی نیست. یه مخارج ثابتی هم هست هر ماه که اینجا ننوشتم. مث شارژ سیمکارت ۶ یورو، یا باشگاه ۳۰ یورو. خوش‌بختانه خوابگاهم و قبض و اینا لازم نیست پرداخت کنم.

بچه‌ها می‌دونید که در پی جریانات اخیر من از دانشگاه تعلیق شدم و برگشتم شهرستان خونه‌مون و درس و کار و زندگی تعطیل شد. و موندن توی این بیکاری و سکوت واقعا حالم رو بدتر می‌کنه. اگر کسی کار‌ ویراستاری متن، داستان کوتاه و… سراغ داشت لطفا بهم پیام بده. کار مجازی‌ دیگه‌ای هم سراغ داشتید باز بهم پیام بدید. بوس و ممنون. اگر این پیامم فور کنید که دیگه عالی می‌شه:)))))
@littlemoon317

روزی نیست که با دیدن هر عکسی به این مسئله فکر نکنم و خودمو در آینده یه عکاس حرفه‌‌ای تصور نکنم. فکر می‌کنم عکاسی، ادیت عکس و فیلم و کلا کار در این صنایع برای من ایده‌آل و و رضایت‌بخشه. اما خب فعلا درگیر درس‌هام و بعد هم ترجیحم کار مرتبط و خسته‌کننده‌ی کارمندیه، تا کار پرریسک‌تر، کم‌درآمدتر اما مستقل هنری. امیدوارم روزی در کنار شغل اصلیم بتونم به عکاسی هم بپردازم، تا وقتی که بشه شغل اصلیم! فکر کنم تا اون موقع خیلی سنم بالا رفته باشه، اما خب... .
خلاصه اگه عکاس می‌شناسید معرفی کنید باهم دوست شیم.

کانال مفید:

https://t.me/azvirayesh/737

این مصاحبه‌ی تام هاردی برام جالب بود. کیلیَن مورفی هم در یه مصاحبه تقریبا همین حرف‌ها رو زده. جفت‌شون معتقدن که شخصیت‌ خودشون مث نقش‌هاشون جذاب نیست، و خیلی معمولی‌ان.

در همین راستا، این ویدیو رو هم از آقامون پیدا کردم. حالا کاری ندارم که به عنوان یه بازیگر سطح اول میگه در سخنرانی کردن افتصاحه! اما حرف‌های جالبی می‌زنه. گویا سخنرانیش هنگام دریافت مدرک افتخاری از کالج هنر لندنه. کامل‌تر از این رو نداشتم بذارم.