دیشب پنجره رو باز گذاشتم و خوابیدم. وقتی بیدار شدم بوی صبح می‌اومد؛ صبحی که از دیشبش داشته بارون می‌اومده. بوی صبح همه‌جا یکیه ظاهرا.

فون‌تریه در پایان سریالش:

"Everything is stolen."

Mood

دانشگاه مک‌گیل یکصد عنوان از کتاب‌هایی که به صورت مشترک با دانشگاه تهران منتشر کرده را به صورت رایگان در سایتش به نشانی زیر قرار داده است؛ از این فرصت خوب، خوب استفاده کنیم.

👈🏻لینک

🆔 @pargarwiki

این سایته هم جالبه اگه تا حالا ندیدین. شاخص‌های مختلف مثل هزینه‌ها، کیفیت زندگی، جرم و جنایت و... در شهرهای دنیا رو گردآوری کرده و می‌تونین مقایسه کنین. به خصوص اگه قصد مهاجرت دارین و چندتا انتخاب دارین، می‌تونه کمک کنه بهتر تصمیم بگیرین. شما هم می‌تونین برای مرکز استان خودتون(در ایران) هزینه‌ها رو وارد کنین تا دقتش بره بالاتر.

https://www.numbeo.com/cost-of-living/

این مطلب باعث شد منم یادم بیاد دیدن فصل سوم تویین‌پیکس جزو ناب‌ترین تجربیات سریالی/سینمایی من در شش سال اخیر بوده که حسش قابل وصف نیست. همین یه فصل باعث شد بره جزو سریال‌های مورد علاقه و ماندگارم. اصلا نمیشه گفت سریاله، یا یک فیلم طولانیِ قطعه‌شده. بیشتر اپیزودهاش با اجرای زنده‌ی یک موسیقی در کلاب محلیِ سریال به پایان می‌رسن، که حال و هوای عجیبی ایجاد می‌کنه. یه جاهاییش اصلا قابل فهم نیست، چون فقط ساخته‌ی ذهن لینچه. یه چیز دیگه که موقع دیدنش خوشم اومد، بازیگرها و شخصیت‌های جدیدی بودن که وارد سریال می‌شدن؛ با هر کدومشون سورپرایز می‌شدم، چون نمی‌دونستم مثلا فلانی قراره باشه تو این سریال. دیدن بازیگرایی هم که پس از ۲۵ سال دارن ادامه‌ی نقش خودشون رو بازی می‌کنن، و پیر شدن، برام همزمان جذاب و غم‌انگیز بود. همین ایده رو فون‌تریه هم برای فصل سوم سریالش اجرا کرده بعد از ۲۵ سال. و خود لینچ هم که در نقش شخصیتی بازی می‌کنه که گوش‌هاش سنگینه و با صدای بلند صحبت می‌کنه، موقعیت‌های خنده‌داری رو ایجاد کرده. اگه تهیه‌کنندگان در دو فصل اولش دخالت نمی‌کردن، اثری حتی به مراتب بهتر رو شاهد می‌بودیم. کاش طوری بود که بگم دیدنش رو به همه پیشنهاد می‌کنم!
بی‌صبرانه منتظر سریال بعدیش هستیم.

پ.ن: کاش می‌تونستم به پست‌های قبلیم از لینچ ارجاع‌تون بدم، اما حیف که در کانال‌های قبلی بودن.

از بچگی تا همین اواخر همیشه برام سوال بود چرا تو تلویزیون اسم A.C. Milan رو به فارسی آ.ث. میلان می‌نویسن. یعنی چرا ث، و نه س؟ پس چرا A.S. Roma رو آ.اس. رم می‌نویسن؟ اگه بخوان ث بنویسن باید Th می‌بود.
اما حدس زدم منطق‌شون این بوده که C سومین حرف انگلیسیه، و ث هم اولین صامت «س» از ابتدای حروف الفبای ماست. خواسته‌ن نقش C رو معادل‌سازی کنن در الفبای فارسی. مثل وقتی که گزینه‌های سوال رو می‌ذارن الف ب ث در برابر A, B, C.
حالا نمی‌دونم نظریه‌م درسته یا نه، اما هم‌چنان گاهی فکرمو مشغول می‌کنه.