امروز داشتم دیگه پاهامو از دست می‌دادم! حدود شونزده فاکینگ کیلومتر راه رفتم و الان نیاز به ماساژ دارم.
اما سیزده‌به‌در خیلی سرد و خاطره‌انگیزی بود، که در کنار میترای قشنگم گرم‌تر شد‌.

یه آقای ایرانی بود به نام مهران کریمی ناصری که ۱۸ سال تو بخش ترانزیت فرودگاه شارل دوگل پاریس خانه‌به‌دوش بود و اسپیلبرگ هم سال ۲۰۰۴ یه #فیلم به نام ترمینال ساخت در موردش.
اگه بعدا داستان مشابهی رو در مورد موزه‌ی لوور شنیدین، بدونین کار من بوده. لامصب تموم نمیشه هرچی می‌بینی!

بزرگسالی سخته. باید مسئولیت همه‌چیزت رو بر عهده بگیری. به خصوص مسئولیت پذیرش احساساتت و اشتباهاتت. اگه جدا از خانواده زندگی کنی که سخت‌تر میشه، و اگه مهاجر هم باشی، خیلی سخت‌تر. باید به فکر غذای هروعده‌ت باشی. باید درس بخونی. باید دنبال کار باشی، و اگه شغلی داری باز دردسرهای خودش رو داره. باید خرج و مخارج‌ت رو مدیریت کنی که کمتر به خانواده‌ت فشار مالی بیاد. باید دنبال خونه بگردی و با املاکی‌ها و هم‌خونه‌ای‌هات سر و کله بزنی. اجاره بدی و حواست به قوانین اداری باشه که جریمه‌ای چیزی نشی. لباس‌هاتو خودت بشوری و خریدهاتو خودت انجام بدی و در عین حال زمان‌ت رو هم مدیریت کنی. باید سعی کنی قوی باشی که در برابر همه‌ی این سختی‌ها به علاوه‌ی دوری از خانواده و دوستانت بتونی مقاومت کنی. باید از خیلی چیزا بزنی که کمتر پول هدر بدی. دیگه جایی مث خونه و خانواده نیست که هروقت مشکلی بود بتونی بهش پناه ببری. فقط خودتی.
(ممکنه همه این مشکلات رو نداشته باشن، اما من دارم، و دارم با #خودم صحبت می‌کنم اینجا.)
الان من دارم کم میارم، و خیلی نیاز دارم که می‌تونستم فقط ایران باشم که هر لحظه مجبور نباشم به فکر غذام و اینکه پولم از کجا میاد و به کجا میره باشم (یا حالت بهترش اینه که یه خانواده‌ی پولدار داشتم که اینجا نگران این مسائل نباشم). بتونم این انرژی رو صرف رفتن دنبال علایق و تفریحاتم کنم و به توسعه‌ی فردیم بیشتر توجه کنم، نه اینکه تلاش کنم چجوری دووم بیارم، زنده بمونم و نگران آینده‌ی مبهم‌م باشم.

نمی‌دونم اینا دقیقا برگردان انگلیسیِ کدوم اشعار خیام‌ان، اما خیلی قشنگ‌ان. مخصوصا این:

Our wildest wrong is part of his great Right,
Our weakness is the shadow of his might,
Our sins are his, forgiven long ago,
To make his mercy more exceeding bright.

#گزیده
📚 The Portable Atheist, by Christopher Hitchens

بچه‌ها چند روز پیش یک سالی می‌شد که آنلاین‌شاپم رو راه اندازی کردم خیلی دوسش دارم و از بچگی دلم می‌خواست تو کتاب‌فروشی کار کنم. مغازه ندارم اما یه صفحه تو اینستاگرام درست کردم و بعد از دو سالی که ایده‌اش تو ذهنم بود شروعش کردم و هنوز هست. آدرسش رو می‌ذارم براتون. اگر هم انتشارش بدید که جوجوهای قلبمید. (((:
ممنون از شما. 🩵🩵🪿
https://www.instagram.com/p/Cqu-KdWu8X6/?igshid=MDJmNzVkMjY=

آدم گاهی یه فیلم‌هایی می‌بینه که ته دلش خوشحال میشه که چنین فیلم‌سازان خوبی هنوز در ایران هستن. البته که تاثیر خانواده‌ و پیشینه‌ی فیلم‌ساز اینجا خیلی مشهود بود. در مورد #فیلم جاده‌خاکی حرف می‌زنم که اولین بار سال 2021 در جشنواره‌ی کن پخش شده بود و من تازه تونستم ببینم‌ش. کارگردانش پناه پناهیه، دستیار و فرزند جعفر پناهی (که خودش از بهترین کارگردانان ماست و قبلا دستیار #کیارستمی بوده). همینطور که از اسم فیلم هم معلومه، با فیلمی جاده‌ای طرفیم. کلا چهار بازیگر اصلی داره. اینقد فضای قصه خانوادگی و صمیمیه که سخته باور کنیم درواقع همه‌شون دارن فیلم بازی می‌کنن. لحن فیلم غالبا کمدیه که بارش بیشتر بر دوش بازیگر شش‌ساله‌ی فیلمه که عجیب خوب بازی می‌کنه. اما فیلم چند سکانس جدی و غم‌انگیز هم داره که مهم‌ترین و زیباترین بخش‌های فیلم‌ن. به‌علاوه‌ی یک حرکت دیجیتالی خلاقانه که در سینمای ایران جدید بود. موضوع فیلم رو نمیگم که خودتون ببینید، اما می‌تونم بگم بهترین فیلمی بود (ایرانی) که بعد از شیطان وجود ندارد (از محمد رسول‌اف) در چند سال اخیر دیدم و یه جورایی شبیه هم‌ان. لازم به ذکره که هیچ‌کدوم‌شون در ایران مجوز اکران نگرفته‌ن، و مجبوریم دانلود کنیم.

یه چیزی هم که خودم کشف کردم، این بود که ماشین فیلم همون میتسوبیشی‌ایه که جعفر پناهی تو فیلم سه‌رخ استفاده کرده بود.

جهت تمرین و یادآوریِ اینکه از مسیر و هدف اصلی منحرف نشیم:
زن، زندگی، آزادی

باز من یه فیلم خوب دیدم و نمی‌تونم ساکت بشینم. #فیلم آخر جعفر پناهی، خرس نیست، که همین پارسال جایزه‌ی ویژه‌ی هیئت داوران ونیز رو برد. با موضوع فرعی‌ای تقریبا مشابه با فیلم پسرش(مهاجرت غیرقانونی) و تم اصلیِ دروغ، تعصب و خرافات، و انتخاب بین حقیقت آسیب‌زا و دروغ مصحلتی. با اشاراتی به مشکلات زندانی‌ها و متهمین سیاسی.
یک‌سوم پایانی فیلم بسیار تلخ و تکان‌دهنده‌س که اسپویل نمی‌کنم 😏. عنوان فیلم هم خیلی جالبه که در جریان داستان متوجه علت این انتخاب میشیم.
اصن هر فیلم جدیدی که از پناهی می‌بینم، به خصوص بعد از ممنوع‌الکار شدنش، یکی بهتر از دیگری. واقعا درسته که آدم تو محدودیت‌ها ستاره میشه! همه‌ش یه جورایی مربوط به محدودیت‌های فیلم‌سازیِ خودشه و به این واسطه در موقعیت‌هایی قرار می‌گیره که دیالوگ‌ها و شرایط داخل فیلم رو می‌سازن. این فیلم‌هاش روی مرز باریکی از فیلم مستند و داستانی در نوسان‌ان، طوری که هی به خودت میگی الان اینا دارن فیلم بازی می‌کنن یا جدی‌ان؟ آیا این نابازیگران نشستن دیالوگ تمرین کردن یا فالبداهه‌س؟

- ضمنا میتسوبیشی خانوادگی‌شون رو باز اینجا استفاده کرده بودن!

تقریبا هر روز حسرت می‌خورم و به خودم ناسزا میگم که چرا دوران نوجوانی‌مو با درس خوندن و تلاش برای دانش‌آموزی "خوب" بودن و رتبه‌ی کنکور هدر دادم، به جای اینکه کارهای مفیدتری بکنم که الان به دردم بخوره و حداقل کاری یاد بگیرم که بشه ازش درآمد داشت. البته خودم که طبیعتا حالی‌م نمی‌شده اون زمان؛ باید یکی پیدا می‌شده به ما می‌گفته. فضای مجازی‌ای هم نبوده به صورت الان، و اگر هم می‌بود توسط خانواده ازش محروم می‌شدم، چون "درس" واجب‌تر بوده!
پس شما اگه دانشجو یا دانش‌آموز هستین و فرصت یادگیری چیزی رو دارین، دریغ نکنین. بعدا یه جا به دردتون می‌خوره. فکر کنم قبلا هم گفته‌م که هرچی بذارین برای بعد، سخت‌تر میشه براتون.

می‌دونی، گاهی پشیمون میشم از اینکه سال‌ها نشستم فیلم دیده‌م، تحلیل خونده‌م و در حیطه‌ی سینما مطالعه کرده‌م، اما الان هیچ دردی رو از من دوا نمی‌کنه. تازه هیچ‌کدومش هم یادم نیست الان و فقط هوس آنی بوده انگار. به جاش اگه یه هنری چیزی یاد می‌گرفتم یا روی یه مهارتی سرمایه‌گذاری می‌کردم شاید بهتر بود. نمی‌دونم، شاید هم اگه سینما نمی‌بود تا حالا دووم نمی‌آوردم اصن!

مجتبی هاشمی🖋 @moj.hashemi
به لطف جادوی سحرانگیز خیال می‌توان دکتر صدر را تصور کرد که مثل نات آکرمن، مرگ را به یک فنجان قهوه دعوت کرده و کم‌کم دلش را به دست آورده است. شاید همان ابتدا، داستان اولین سینما رفتن بعد از ازدواجش را تعریف کرده و برای مرگ توضیح داده که چه‌طور همسرش بعد از تماشای« هفت سامورایی» با او قهر کرده است. شاید هم اول از داستان زندگی‌اش شروع کرده باشد: «می‌دانی؟ من زمان جام جهانی 1974 وارد دانشگاه شدم. پدرم بعد از جام جهانی 78 فوت کرد و قبل از جام جهانی 86 ازدواج کردم. دخترم در جام جهانی 90 به دنیا آمد...» و مرگ همان‌جا فهمیده فوتبال باید معجون اسرارآمیزی باشد که یک آدمی تمام وقایع مهم زندگی‌اش را با اتفاق‌های فوتبالی نشانه‌گذاری کند. بعد دیگر نشسته پای حکایت‌های دکتر و حتی اگر به خود فوتبال هم علاقه‌مند نشده باشد، اسیر روایت‌های جذاب این مرد شده است؛ خیره به دست‌هایی که در هوا تاب می‌خورند و محو تماشای مرد نجیبی که در هیبت پرده‌خوان‌ها، افسانه‌های فوتبال را یک‌به‌یک به شیرینی نقل‌ونبات نقل می‌کند.
این طور شده که مرگ، سال‌های سال شانه‌به‌شانه کنار دکتر زندگی کرده و لذتش را برده. یا با قصه‌های او سرگرم بوده یا پای آرشیو پروپیمانش «سایۀ خیال» را ورق می‌زده است. سایۀ خیال که تمامی ندارد. می‌توان خیال کرد مرگ هم مثل خیلی از ما، سال‌های سال مسحور کلام دکتر صدر بوده، همراه او سینما را دنبال کرده، کنار او فوتبال دیده، مجله خوانده، و بعدها کتاب‌هایش را ورق زده است. ورق زده تا رسیده به پیراهن‌های همیشه. ورق زده تا رسیده به نام خودش. به نام مرگ. ورق زده تا: «یکی از آن روزهای نکبتی، یکی از آن شب‌های لعنتی، همه چیز تمام شده، تمام. بار سفر را بسته، دل کنده و چشم در چشم مرگ دوخته. برابر آن دروازۀ بلند ایستاده، آغوش گشوده و از آن عبور کرده، رفته، صد قافله دل غمگین شده‌اند، هزاران چشم خیس...»

حمیدرضا صدر اگر زنده بود امروز شصت‌وهفتمین روز تولدش را جشن می‌گرفت.

هی نوشتم و پاک کردم. آخر نتونستم حق مطلب رو ادا کنم و بیخیال شدم. یک سال و نیم پیش فوت کرد، اما اگه الان زنده بود حتما از حضور دو تیم ایتالیایی در نیمه‌نهایی و شانس آرسنال برای قهرمانی خوشحال، و برای فیلم‌هایی خوبی که قراره در جشنواره‌ی کن اکران بشن هیجان‌زده می‌شد...

My therapist said "you like taking care of people because it heals the part of you that needed someone to take care of you."

از شما:

سلام. راستی من داشتم کتاب حمید رضا صدر رو میخوندم. خیلی خوبه. پیشنهاد میکنم بخونیش.
از قیطریه تا اورنج کانتی از حمیدرضا صدر. نشر چشمه‌اس.
خاطرات بیماریشه.

تلگرام باید یه قابلیت favourite کردن پیام‌ها رو اضافه کنه به نظرم. بعد توی سرچ‌ش هم آپشن‌ فیلترش رو داشته باشیم.