یه چیز دیگه هم یاد گرفتم از این موزه. اما اول از شما می‌پرسم ببینم نظرتون چیه:

کتاب: خروج از درماندگی روحی (۱۰۷ صفحه)
نویسنده: وی. ناگاسوامی، هلموت سِل
ترجمه و تألیف: غلامعلی کشانی

«در جوامعِ بحران‌زده، رنج‌ها بسیار شدیدتر هستند و اثر این رنج‌ها بر روان انسان‌ها عمیق‌تر و بیشتر. برای تأمین و حفظ نسبی سلامت روان یا پیشگیری از مشکلات روانی در کنار استفاده از تخصص کارشناسان سلامت، مشاور و روان‌پزشک می‌توان آستین بالا زد و به خود کمک کرد؛ داشتن یک روال مشخص روزانه، حمام آب سرد، حضور در فضای باز و طبیعت دست‌کم به مدت یک ساعت در روز، پیاده‌روی معمولی، دویدن یا هر ورزش دیگر،‌ تمرین هر روز روش‌های تنفس عمیق، مراقبه، آرمیدگی، یوگا و ذهن‌آگاهی و درددل‌کردن با یک دوست معتمد و غیرقضاوت‌گر کمک می‌کند تا حدی با اضطراب و افسردگی و فشارهای عصبی این روزها مقابله کنیم.»

🔗 این کتاب به خانوار‌ها و محرومان از امکانات مراقبتی تقدیم شده است. کتابی رایگان که مترجم خواسته دست‌به‌دست شود شاید در این روزهای سیاه به کار کسی آید: «شاید این متن بتواند به‌ شکلِ کتابچه‌‌ای کاغذی روزی‌‌ روزگاری کمکی کند به ریختنِ آبی بر آتشِ رنجی و به تقلیلِ مرارتی.»
@GahFerestGhKeshani
@gooshe

سرود حاضر بازخوانی و ترجمه‌ای‌ست از Debout Les Femmes (برپاخیزید ای زنان) که در سال هفتاد و یک میلادی توسط فعالان جنبش زنان پاریس روی موزیکی با نام Chant Des Marais - که در آن‌ دوره سرود زندانی‌های چپ‌گرای آلمان بود - ساخته شد و  از آن پس به نماد جنبش آزادی و مبارزات زنان تبدیل شد.

Happy International women’s day Babes✨🥂🖤
May the odds be ever in your favour.

#Women_life_freedom

در سال 1401 گذشت…

ویدیو: mokhaki
https://www.instagram.com/mokhaki/

#مهسا_امینی
#زن_زندگی_آزادی

@TheLouvre

من اون کانال خصوصی رو شروع کرده‌م. اگه من‌و خارج از اینجا می‌شناسید، علاقه و حوصله‌شو دارید پیام بدید تا ادتون کنم.

این مستند/فیلم کوتاه خوب از پگاه آهنگرانی رو ببینید. بسیار موجز، تلخ و گزنده.
نمی‌دونم چی تو داستان‌ها و فیلم‌های مربوط به دهه‌ی ۵۰-۴۰ و حتی ۶۰ هست که اینقد حس غریبی بهم میده، مخصوصا داستان‌های عاشقانه‌ش. حس غروب جمعه‌ی سیزده‌به‌در دوران مدرسه رو دارم هر بار.

فیلم آرژانتین ۱۹۸۵ (از نامزدهای اسکار بخش غیرانگلیسی‌زبان) رو دیدم و شوکه شدم از شدت شباهت شرایط الان ایران به اون برهه‌ی سرکوب از تاریخ آرژانتین، مخصوصا از قساوت‌قلب مشابه بازجویان.
دیدن این #فیلم رو به همه پیشنهاد می‌کنم، اگر می‌خواید که یه دیدگاه حدودی داشته باشید از شیوه‌ی محاکمه‌ی مسئولین ج.ا. در فردای ایران آزاد.
به امید اون روز...

در راستای ماراتن فیلم دیدنم قبل از مراسم اسکار، دیروز #فیلم آلمانی «جبهه‌ی غرب امن و امان است» (یا در جبهه‌ی غرب خبری نیست) که اقتباسی از دو فیلم قدیمی‌تر به همین نام است، به طرز عجیبی نامزد 9 عنوان اسکار شده، از جمله بهترین فیلم. فضای فیلم به شدت سرد، بی‌رحمانه‌ و واقع‌گرایانه‌س و خشونت جنگ رو عریان به تصویر کشیده. اگه تحمل دیدنش رو دارید، پیشنهاد می‌کنم.
صدا و دوربین کاملا به جا و در خدمت فیلم‌ان، و نمیشه طراحی صحنه‌ی دقیقش رو ستایش نکرد. کارگردانش ادوارد برگره که نمی‌شناختم، اما ازش سریال‌های پتریک ملروز و ترور رو دیده بودم.

دیگر فیلمی که دیروز دیدم، «تار» بود. بازی خانم کیت بلانشت اینقد درخشانه که چشم رو در برابر باقی بخش‌ها کور می‌کنه. #فیلم بیشتر حول موسیقی، که شغل خانم لیدیا تاره، می‌چرخه. و برام جالب بود که برای موسیقی نامزد اسکار نشده! اگه به فیلم‌های درام با دیالوگ‌های جدی و سکانس‌های بعضا طولانی علاقه دارید، یا موسیقی رو به طور جدی دنبال می‌کنید (نوازنده هستید)، پیشنهاد می‌کنم ببینید.

ولی امسال (امشب) رقابت سر بخش‌های فنی خیلی تنگاتنگه به نظرم، به خصوص جلوه‌های ویژه. فیلمای خوبی‌ان همه‌شون.
اگه براتون سواله که منظور از بخش فنی چیه، معمولا به اینا میگن:
تصویربرداری، صدا، تدوین، و جلوه‌های ویژه.

امروز #فیلم آخر استیون اسپیلبرگ که در واقع زندگی خودش‌و تا شروع جدی فیلم‌سازیش روایت کرده رو دیدم: خانواده‌ی فِیبلمن.
به نظرم فیلمی کاملا شخصی و احساسی بود، و دوسش داشتم. اما یه کم طولانی شده بود، که مهم نیست زیاد. باقی چیزهای فیلم کاملا استاندارد و به‌انداز‌ه‌س. بازی ویلیامز که نقش مادر رو داشت، خیلی خوب بود، به علاوه‌ی موسیقی متنش. زیاد گریه کردم به نسبت. اگه به خود سینما علاقه‌مندید، دیدنش رو پیشنهاد می‌کنم.

و #فیلم آخر ماراتن متعلق به «مثلث غم» بود. اگه فیلم‌های قبلی اوستلند (فورس‌ماژور، مربع) رو دیده باشید، این هم مث اونا حاوی بیانه‌های سیاسی-اجتماعی به سبک کمدی سیاهه، اما به نظر من بهتر. می‌تونم بگم بین فیلم‌های امسال عمیق‌ترین و دغدغه‌مندترینه، اما هم‌زمان پرحرف‌ترین. من خیلی خوشم اومد و دیدنش رو به همه پیشنهاد می‌کنم. برنده‌ی نخل طلای کن هم شده بود امسال.
پنجمین فیلم امسال بود که زمانش دو ساعت و نیمه. نمی‌دونم چرا امسال طولانی‌تر از معمول بودن فیلم‌ها، ولی چیز بدی نیست.

اگه قرار بود از بین فیلمایی که دیدم، بهترین‌شو انتخاب کنم، می‌گفتم بابیلون. ولی اصلا جزو نامزدهای بهترین فیلم نیست. از بین نامزدها انتخابم همین مثلث غمه، ولی فیلم «همه‌چیز همه‌جا هم‌زمان» بیش‌ترین شانس رو داره.

‌

شکست عهدِ من و گفت: «هرچه بود گذشت.»
به گریه گفتمش: «آری، ولی چه زود گذشت.»

بهار بود و تو بودیّ و عشق بود و امید
بهار رفت و تو رفتیّ و هر چه بود گذشت

شبی به عمر، گَرَم خوش گذشت آن شب بود
که در کنارِ تو با نغمه و سرود گذشت

چه خاطراتِ خوشی در دلم به‌جای گذاشت
شبی که با تو مرا در کنارِ رود گذشت

گشود بس گره آن شب ز کارِ بستهٔ ما
صبا چو از بَرِ آن زلفِ مُشک‌سود گذشت

غمین مباش و میندیش از این سفر که تو را
اگر چه بر دلِ نازک غمی فُزود، گذشت.


«ایرج دهقان»

صد شعر ازین صد سال، محمد افشین‌وفایی، سخن، ۱۳۸۶: ۴۱۷


https://t.me/bozorgmehr_persianlt

‌

این هم جالب بود.
#گزیده

دیدن فیلم برنده جایزه اسکار امسال و به تمام مادران سرزمینم توصیه و پیشنهاد می‌کنم فوکوس رو اکشن قضیه نکنید. اون دیالوگای توی پارکینگ همون چیزیه که دلمون میخواد یه روزی مادرامون بهمون بگن.

حتما میدونید که برندگان اسکار امسال جز لیست افراد فراموش شده هالیوود بودن و همه‌اشون تو همه مصاحبه‌ها اینجوری بودن که اره ما ناامید شدیم ولی همه‌چی عوض شد و نور اومد و ما از این فرصت ممنونیم و ....
به نگاه کردن بهشون حس میکنم نسبت همه‌چیز زندگی زیادی بی‌حس شدم. مثل اون جمله که میگفت_نقل به مضمون_: بی حسی من به جهان تنها برای آن است که خیلی زود فهمیدیم جایزه‌ای در کار نیست.