صفحه اینستاگرام موزه ویکتوریا و آلبرت عکسی از یک کاشی را که به اشتراک گذاشته و توضیح داده نقوش این کاشی، تصویر داستانی منظوم از خمسه نظامی، شاعر ایرانی را بازآفرینی می‌کند.

کاربران اهل باکو به اعتراض گفته‌اند که نظامی شاعری ایرانی نبوده، اشعارش ترکی است و ایران جزو آذربایجان بوده!

وقتی ملتی با جعل و تحریف سیستماتیک تاریخ بزرگ شود، مجبور است هر روز با موزه‌ها و مراجع آکادمیک بجنگد!

@apageofhistory

«‏کتابخانه کنگره آمریکا» بالغ بر ۳۰۰ جلد از کتابهای خطی نادر فارسی خود، مربوط به کشورهای فارسی زبان را رایگان به مدت ده روز برای دانلود در اختیار همگان قرار داده است، که از اینک زیر می‌توانید آنها را دانلود فرمایید:
https://www.loc.gov/collections/persian-language-rare-materials

@IssuesofIranology

‍ جهانگردان اروپایی و پاسارگاد


جوزفو باربارو سفیر و بازرگان ونیزی در بازدید از پاسارگاد در سال 1474 نوشته است که این بنا به عنوان "قبر مادر سلیمان" شناخته شده است. ویرانه‌های پاسارگاد با توجه به موقعیت دورافتاده آن در کنار مسیر مهمی که شیراز را به اصفهان وصل می‌کرد توجه جهانگردان برجسته اروپایی سده‌ی هفدهم همچون فیگوروا،تاورنیه و شاردن را جلب نکردند، البته دو استثناء نیز وجود دارد.

پیترو دلاواله جهانگرد ایتالیایی که احتمالاً در سال 1621 از کنار این ویرانه‌ها گذشته است و تنها به وجود آرامگاهی در پاسارگاد اشاره کرده که منسوب به مادر سلیمان بوده است، و دیگری یوهان آلبریخت فون ماندلسو سفیر آلمان که در سال 1638 به تخت‌جمشید و پاسارگاد رفت، از انجا دیدن کرد و آرامگاه کورش را "در پرستشگاه کوچکی ساخته شده از مرمر سفید، بر روی ساختمان چهارگوش بلند سنگی" توصیف کرده است. تصویر نقاشی شده او از آرامگاه که احتمالاً از روی طرح‌هایی که از این مکان ترسیم شده بود، آماده کرده بود تنها تصویر از این بنا پیش از تصویرهای دقیق‌تر سده‌ی نوزدهم است. درباره‌ی انتساب آرامگاه به مادر سلیمان، راهب کرملی شیراز به جهانگرد جوانی گفته بود که این بنا "قبر مادر شاه سلیمان خلیفه چهاردهم" است. جان استرویز و کورنلیز دِ بروجن هلندی آرامگاه را مکان "زیارت‌گاه زنانه" می‌دانسته‌اند.

«علی موسوی، کورش بزرگ پادشاه باستانی ایران(گردآورنده تورج دریایی)، برگ 32 و 33»

#پاسارگاد
#هخامنشیان

@apageofhistory

دانلود کتاب "تاریخ امپراتوری هخامنشیان؛ از کوروش تا اسکندر"(متن انگلیسی)

پیِر بریان (به فرانسوی: Pierre Briant) ایران‌شناس و هخامنشی‌شناس اهل فرانسه است که در ۳۰ سپتامبر ۱۹۴۰ در شهر آنژه زاده شد و در دانشگاه پوآتیه (۱۹۶۰–۱۹۶۵) به تحصیل رشتهٔ تاریخ پرداخت. وی پژوهشگر و استاد تاریخ و تمدن جهان هخامنشی و تاریخ دورهٔ اسکندر مقدونی در کلژ دو فرانس است. او بنیان‌گذار وبگاه پژوهشی achemenet.com و همچنین دارای مدرک افتخاری از دانشگاه شیکاگو است. پژوهش‌های بریان عمدتاً بر روی هخامنشیان، اسکندر و عصر هلنیستی متمرکز است.

مهمترین کتاب او، «تاریخ امپراتوری هخامنشیان؛ از کوروش تا اسکندر» که در واقع جلد دهم از مجموعه‌ای به نام «تاریخ هخامنشیان» دانشگاه خرونینگن هلند است. این کتاب در ایران به دست سه نفر به فارسی ترجمه شده‌است. نخست مهدی سمسار، سپس ناهید فروغان و پس از آن دو، مرتضی ثاقب فر که در قالب مجموعه تاریخ هخامنشیان دانشگاه خرونینگن انتشارات توس آن را ترجمه کرد.

#دانلود_کتاب
#هخامنشیان

@apageofhistory

ایرانیان به روایت هرودوت (قسمت اول):

ایرانیان وقتی بخواهند راجع به کار مهمی تصمیم بگیرند، موضوع را در مستی مطرح می‌کنند و تصمیم می‌گیرند. روز بعد دوباره در هوشیاری آنرا بررسی می‌کنند و اگر تایید شد، آنرا اجرا می‌کنند. درغير اين صورت از آن صرفنظر می‌كنند. همچنین تصمیمی که در هشیاری گرفته شده باشد را در مستی بررسی می‌کنند.

‏وقتی در خیابان با هم رو به رو می‌شوند، اگه از یک طبقه باشند لب‌های هم را می‌بوسند.
اگر یکی از طرفین کمی از دیگری پایین تر باشد، گونه‌های هم را می‌بوسند.
اگر یکی از طرفین جزو طبقات بسیار پایین باشد، در برابر طرف مقابل تعظیم می‌کند.

‏هر عملى كه ارتكاب آن منع شده، صحبت كردن از آن نيز ممنوع است. به عقيده ایرانی‌ها، بدترين و ننگين ترين كارها "دروغ گفتن" و پس از آن "قرض گرفتن" است و استدلال آنها اين است كه كسى كه قرض می‌كند، گاه مجبور ميشود دروغ بگويد.

#اخلاق_ایرانیان

@apageofhistory

مقام هوشنگ به عنوان نخستین شاه و کدخدای جهان در تاریخ طبری به آن اشاره شده است و در دینکرد گفته شده او نخستین پادشاهی است که بر هفت کشور زمین فرمانروایی می کرد.

دانشنامه زبان و ادب فارسی / جلد ششم / ص 809

شاهنامه چند کلمه و بیت دارد؟


تعداد واژگان فردوسی حدود 555/600 است که از این تعداد 17/100 واژه غیرتکراری است. تعداد واژگان دقیقی نیز حدود 11/200 است. در نتیجه تعداد کل واژگان شاهنامه روی هم، حدود 566/800 است که تقریباً 17/350 تای آن مستقلِ غیرتکراری است.

همچنین تعداد بیت‌های شاهنامه، از دیباچه تا پایان پیشدادیان 4/434 بیت، کیانیان 26/326 بیت، اشکانیان 781 بیت و ساسانیان 17/994 بیت است.
تعداد کل بیت‌های شاهنامه(به تصحیح دکتر خالقی) چیزی در حدود 49/539 بیت است.

"مجله بخارا، فروردین و اردیبهشت 1398، شماره 130"
"دانشنامه زبان و ادب فارسی، جلد چهارم، ص 134"

#فردوسی
#شاهنامه

@apageofhistory

21 آذر سالروز شکست فرقهِ تجزیه‌طلب و دست‌نشاندهِ دموکرات گرامی باد.

‏گرچه بعضی از اصلاحات اولیه فرقه دموکرات آذربایجان موجب حمایت مردمی شد اما مشکلات اقتصادی بعدی و این واقعیت که حکومت پیشه‌وری تحت حمایت سیاسی و نظامی خارجی شکل گرفت، باعث مخالفت آذربایجانی با آن شد. یکی از اعضای حزب توده که خود شاهد تمامی تحولات بود نوشته است:

«‏در روند استقرار حکومت پیشه‌وری، از طرف مسئولین غیرمحلی فکر الحاق آذربایجان ایران به شوروی رسوخ یافت. این هدف شوم باعث جریحه‌دار شدن احساسات ملی شهروندان آذربایجان شد زیرا آنها قرن‌ها در کنار سایر ایرانیان زندگی کرده بودند.»

‏در واقع اغلب آذری ها مشتاقانه از ارتش ایران در تبریز استقبال کردند. به نوشته ریچاد کاتم، حتی در تبریز که پایتخت حکومت پیشه‌وری بود، مردم به پاخاستند و قبل از ورود ارتش، کلیه مقامات فرقه دموکرات را اعدام کردند. یک شاهد غربی نوشته است: «من 24 ساعت قبل از ورود ارتش به تبریز رسیدم. ‏به جز مورد فرانسه در سال 1944، در هیچ کجای دنیا شاهد چنین شور و شوق ناگهانی نبودم. هیجان گسترده توده‌ها در سراسر شهرها به چشم می‌خورد اما بیشترین و شدیدترین هیجانات را در روستاها دیدم. به اعتقاد من این صادقانه ترین شور و شعف مردم پس از شکست رژیم تحت حمایت روس‌ها بود.»

قومیت و قومیت‌گرایی در ایران / حمید احمدی

@apageofhistory

تصویری از آرامگاه کوروش در پاسارگاد
حوالی 1890 میلادی
حوالی 1270 خورشیدی
عکس منسوب به سِوریوگین
از موزه‌ی ملی هلند، آمستردام

منبع

#پاسارگاد
#کوروش

@apageofhistory

ایرانیان به روایت هرودوت(قسمت دوم):

پارس ها از تمام ملل ديگر بيشتر استعداد اخذ عادات و رسوم خارجيان را دارند. لباس مادی می پوشند چون لباس آنها را زیباتر از لباس خود دیدند، سربازانشان در جنگ زره مصری به تن میکنند و از یونانیان، بچه بازی را آموختند.

عقيده دارند که هیچ یک از آنها تا به حال پدر یا مادر خود را نکشته و اگر این اتفاق بیوفتند، در تحقیقات ثابت می شود آن فرزند حرام زاده بوده است زیرا امکان ندارد فرزندی پدر و مادر واقعی خود را بکشد.

عادت دارند كه روز تولد خود را جشن بگيرند. در آن روز آنها حق خود می‌دانند كه غذایى مطبوعتر از غذاى روزهاى ديگر صرف كنند. اعيان و اغنيا، گاو يا اسب يا شتر و يا خرى ميكشند و آنرا كباب می‌كنند. اشخاص فقير به حيوانات كوچكتر قناعت می‌كنند.

#اخلاق_ایرانیان

@apageofhistory

همسر فردوسی

درباره همسر فردوسی گزارشی در دست نیست.برخی از پژوهندگان مانند یغمایی،بهار و صفا حدس می‌زنند زنی که شاعر در خطبه داستان و بیژن از او نام می‌برد همسر شاعر است.این حدس بعید نیست اما ممکن است او دلدار خیالی شاعر نیز باشد.در صورتی که این زن را همسر شاعر بدانیم،پس همسر شاعر سواد خواندن داشت و چنگ می‌نواخت.یعنی او مانند خود شاعر از یک خانواده دهقان و از تربیت دخترانِ طبقه دهقانان،از جمله سوادآموزی و برخی هنرهای ظریف برخوردار بود.

در خطبه پادشاهی هرمزد،فردوسی شکوه می‌کند که «نگار» او که بهار او بوده رفته و با رفتن او باغ را دیگر آرایشی نیست(نگارا،بهارا کجا رفته‌ای / که آرایش باغ بنهفته‌ای).احتمال ضعیفی است که شاعر در اینجا اشاره به درگذشت زن خود کرده باشد.اگر این حدس درست باشد پس زن شاعر باید 390 ق یا پیش از آن درگذشته باشد.

«مقاله فردوسی در کتاب «فردوسی و شاهنامه‌سرایی»، جلال خالقی، برگ 125»

#فردوسی

@apageofhistory

تکوک به شکل اسب
جنس: نقره
قدمت: قرن چهارم یا پنجم پیش از میلاد (دوره ی هخامنشی)
محل ساخت: شمال غرب ایران یا آناتولی
محل نگهداری: موزه میهو

#موزه_میهو

@apageofhisory

مستند یلدا در یوتیوب
https://www.youtube.com/watch?v=sJcn9Yu5ZWs

ایرانیان به روایت هرودوت(قسمت آخر):

بعد از شجاعت در جنگ، داشتن فرزندان زیاد موجب افتخار مرد است. فرزندانشان از پنج تا بيست سالگى فقط سه چيز مي آموزند : اسب سوارى، تيراندازى و راستگویی. فرزندان تا وقتى كه به سن پنج سالگى نرسيده اند در مقابل پدران خود ظاهر نميشوند و نزد زنان بزرگ می شوند.

در میان ملت ها، به نزدیک ترین ملت های همسایه خود بیشتر از همه احترام می گذارند و سپس به همسایگان ایشان و به همین سان تا آخر، و از این رو هر چه فاصله مکانی ملتی با آنها زیاد تر باشد، ارزش او نزد ایرانیان کمتر است.
ایرانیان خود را برترین ملت جهان می دانند.

این قانونشان را می ستایم که حتی شاه هم حق ندارد کسی را به دلیل ارتکاب یک گناه به مرگ محکوم کند یا هیچکس حق ندارد افراد زیر دست خود را به خاطر یک گناه مجازات کند. روش آنان این است که گذشته فرد گناهکار را بررسی می کنند و اگر گناهش بیشتر از خدماتش بود، او را مجازات می کنند.

معروف است كه جسد مردگان بايد قبل از دفن كردن، به وسيله سگ يا پرندهاى شكارى دریده شود. در مورد مغان من اطمينان دارم كه آنها با مردگان خود چنين می كنند. مغان به جز آدم و سگ، تمام جانوران را با دست های خود می کشند. آنها در کشتن مورچه، مار و دیگر حیوانات با هم رقابت می کنند.

#اخلاق_ایرانیان

@apageofhistory

شهرت داستان رستم و اسفندیار در شبه جزیره عربستان(پیش از سرایش شاهنامه)


داستان رستم و اسفندیار به نظر برخی از شاهنامه شناسان معروفترین و در عین حال بهترین و زیباترین روایت حماسۀ ملی ایران است. ظاهراً متن این داستان به زبان پهلوی (فارسی میانه) نیز در ایران عصر ساسانی موجود و بعدها به عربی ترجمه شده بوده که نشان‌دهندۀ قدمت و اصالت آن است ولیکن متأسفانه هیچ یک از گزارشهای پهلوی و عربیِ آن به دست ما نرسیده است.


غیر از شهرت و تداول این داستان در ایران و اشارات کوتاه و بلند منابع ادبی و تاریخی به ویژه شاعران و نویسندگان پس از فردوسی به آن، تا کنون چند گواهی کهن دربارۀ نفوذ و نقل این روایت در عربستان و به زبان عربی در ادوار آغازین اسلامی یافته و عرضه شده است که قدیمی‌ترین و مشهور ترین آن داستان مربوط به نضر به حارث، از کفار و دشمنان پیامبر اسلام است.

در سیره ابن هشام در این‌باره آمده است:
"نضر چون بمملكت حيره سفر كرده بود داستانها از سلاطين ايران و رستم و اسفنديار ياد گرفته بود و در هر مجلسى پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‏‌نشست و مردم را بخدا دعوت می‌كرد و آنها را از دچار شدن به عذاب‌هاى اقوام گذشته مي‌ترسانيد، نضر بن حارث پس از آن حضرت در آنجا مى‏‌نشست و داستانهائى از پادشاهان ايران و رستم و اسفنديار نقل می‌كرد‏"


نمونۀ دوم، ترجمۀ عربی جَبَله بن سالم، کاتب هشام بن عبدالملک دهمین خلیفۀ اموی، از متن پهلوی داستان رستم و اسفندیار است. چون هشام از سال 105 ق تا 120 یا 125 ق خلیفه بوده به احتمال فراوان ترجمۀ این داستان نیز در این فاصلۀ زمانی صورت گرفته است.



السيرة النبوية، ترجمه سيد هاشم رسولى‏، جلد 1 ، ص 225

مقاله "گواهی دیگر بر شهرت داستان رستم و اسفندیار در عربستان اوایل دورۀ اسلامی"، سجاد آیدنلو، مجله گزارش میراث، دوره دوم، سال هفتم، شماره 21، ص 43



#شاهنامه

@apageofhistory

توصیف یک مورخ عرب از تخت‌جمشید


علی بن حسین مسعودی، جغرافی‌دان و مورخ قرن چهارم هجری که ما او را با کتاب‌ مشهورش -مروج‌الذهب- می‌شناسیم، در سفری که به ایران داشته از تخت‌جمشید دیدن کرده و آنرا این‌گونه توصیف کرده است:

"بنايى عجيب و بزرگ است و ستون‌هاى سنگى شگفت‌انگيز دارد. سرستون‌ها، مجسمه‌هاىِ سنگىِ زيبا از اسب و حيوانات تنومند ديگر است و تصوير اشخاص را با نهايت دقت تراشيده‌اند و به پندار كسانى كه مجاور آنجا هستند تصوير پيمبران است."

لازم به ذکر است او نام این بنا را(طبعاً به دلیل عدم شناخت هخامنشیان)، "مسجد سليمان" نامیده است.


«مروج الذهب و معادن الجوهر،ترجمه ابوالقاسم، جلد اول، ص 605»

#تخت‌جمشید
#هخامنشیان

@APAGEOFHISTORY

کثافت مخصوص یا چگالی؟!

چند واژه از کتاب‌های فیزیک دارالفنون در کنار برابرهای امروزی آنها.

منبع

@apageofhistory