○

اغلب، قدرت یک لمس، یک لبخند
یک کلمه‌ی محبت‌آمیز، یک گوشِ شنوا
یک تعریف صادقانه، یا کوچک‌ترین توجه را
دستِ کم می‌گیریم.
در حالی که همه‌ی این‌ها می‌توانند به‌راحتی
یک زندگی را از این رو به آن رو کنند.

#لئو_بوسکالیا
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

پیش از
طلوع آفتاب؛
باور کردم ...
که خورشید
پشت پلک های تو پنهان است!

و آفتاب هر صبح؛
از پنجره ی نگاه تو می تابد!!!


#فرح_فریماااا📕معمای_عشق
پایان هفته تان به ضرباهنگ خوش عشق و زندگی💖
🍏🍎🍃

○

جویباران خشکیدند
وقتی بلوط پیر
در آتش جهل ... و قهر
مترسک هایی می سوزد
که قرن هاست؛ طلیعه دار
مزرعه های شوم فریب و ریا
و هم آغوش کلاغانی اند
که آفتاب را ؛ بر گونه های
زخمی ِ آفتابگردان ها ...
به سخره ی کین گرفته اند؛

ماهیان آزاد
راهشان را گم کرده اند
وقتی گلوگاه رود؛
بغض گرفته ی
سالیان زرد بی باران است!

خارها روییده اند
و دشت سوخته ی شقایق ها
خونین داس هایی ست؛
که عشق را
به مسلخ تقدیر کشانده اند
و تقصیر ...
حکم ابدی و ازلی شان است؛

جویباران خشکیده اند؛
و لب های تشنه ی
چکاوک های در کوچ
از آب دریاچه هایی
می نوشند، که اشک چشم
ماهیان گم شده در باد است...

✍#فرح_فریماااا📕معمای_عشق۱۰
🎤#مهناز_مکتبی_فرد 🕊

@Mmaktabifard
🍏🍎🍃

پلکان یوسف آباد - ولیعصر تهران

هر روز یک غزل از حافظ
----------------------
دَردَم از یار است و درمان نیز هم
دل فدایِ او شد و جان نیز هم

این که می‌گویند آن خوشتر ز حسن
یار ما این دارد و آن نیز هم

یاد باد آن کاو به قصدِ خونِ ما
عهد را بشکست و پیمان نیز هم

دوستان در پرده می‌گویم سخن
گفته خواهد شد به دَستان نیز هم

چون سر آمد دولتِ شب‌هایِ وصل
بگذرد ایامِ هِجران نیز هم

هر دو عالم یک فروغِ رویِ اوست
گفتمت پیدا و پنهان نیز هم

اعتمادی نیست بر کارِ جهان
بلکه بر گردونِ گَردان نیز هم

عاشق از قاضی نترسد مِی بیار
بلکه از یَرغویِ دیوان نیز هم

محتسب داند که حافظ عاشق است
و آصفِ مُلکِ سلیمان نیز هم

🍏🍎🍃

دَردَم از یار است و درمان نیز هم
دل فدایِ او شد و جان نیز هم

این که می‌گویند آن خوشتر ز حسن
یار ما این دارد و آن نیز هم

#حافظ

چون سر آمد دولتِ شب‌هایِ وصل
بگذرد ایامِ هِجران نیز هم

هر دو عالم یک فروغِ رویِ اوست
گفتمت پیدا و پنهان نیز هم

#حافظ

اعتمادی نیست بر کارِ جهان
بلکه بر گردونِ گَردان نیز هم

عاشق از قاضی نترسد مِی بیار
بلکه از یَرغویِ دیوان نیز هم

#حافظ

🎼❤️🎼

تیک تاکِ قدم هایت
در چهار فصلی ابری
در خم کوچه ای بن بست؛
و در ازدحامِ گنگِ ناباوری
بی هنگام... گم شد

هرگز اما؛ ندانستم
وقتی بذر شدی و در
زهدانِ خاک روییدی

تا کجایِ جهانِ باور
سبز می شوی...

تا کدامين بهار؟
بال هایِ تردِ پروازت
شکوفه می زند...
که گندمزارِ دشتِ سینه ام
پر می شود، از پرهایِ زخمی ِ
قاصدک های بازیگوش؛

قاصدک هایِ بیقراری
که... در کوله بارِ
"ارواحِ سفرکرده یِ پریشان"
از پشتِ ابرهایِ
بهت الوده ی کبود
اسمِ تو را صدا می زنند!

و از چشمان ابری ِ باور
در فراق ات؛ اشک می بارد...🕊


#فرح_فریماااا📕معمای_عشق
یاد عزیزان سفرکرده سبز 🕊⚘️
🍏🍎🍃

●

حاشیه ای پیرامون  داستان شیخ صنعان؛

عشق چیست

محضِ عشق و عشقِ محض، چیزی نیست که در بیان و کلمه بگنجد و ماهیت و ذاتش قابل گنجایش در قال و مقال و تقریر و بیان نیست، به قول خواجه ی شیراز؛

ای آنکه به تقریر و بیان دم زنی از عشق
ما با تو نداریم سخن؛ خیر و سلامت

هرچند عارفان و شاعران و سخنوران زیادی بوده اند که سعی کرده اند به مدد تلمیح و اشاره و تمثیل، تفاسیری از عشق برای جویندگانی که هنوز درگیر ذهن خود هستند ارائه دهند ولی به تعبیر خواجه شیراز این تمثیل ها قطره ای است در برابر اقیانوس معنی اصیل عشق که ما توانسته ایم در کلمه و حکایت بگنجانیم؛

این شرح بی نهایت کز وصف عشق گفتند
حرفیست از هزاران کاندر عبارت آمد

سهروردی عشق را برگرفته از گیاهی به نام عشقه می داند که در باغ و در بن درخت می روید و آنچنان سخت در او می پیچد که در درخت نَم نماند و خشک گردد...کسان دیگری هم هستند که عشق را به دریایی ماننده کرده اند که عده ای از آن دورند، عده ای در آن شناورند و عده ای در آن غرق...

و تمثیل های گوناگون دیگری نیز بر شمرده اند...

اما زیباترین و دلنشین ترین تمثیلی که از عشق شنیده ام، تمثیل آتش است...آتش نیز دو گونه است؛ یا اهلی و مهار شده در اجاق های خانگیست و خانه را گرم کرده و در خدمت زنگیست؛ و یا وحشی و طغیانگر است و اگر شعله کشد، خانه و کاشانه و «هرچه در اوست» را خاکستر می کند...

با این تمثیل آخر، عشق دو گونه است؛

یک. «عشق در حضور» یا «عاشقانه های آرام»:
در این نوع نگاه که در ادبیات جدید مغرب زمین هم زیاد دیده می شود، عشق همانند شعله های آرام و رامی است که در اجاق یک رابطه(چه رابطه با انسان، چه رابطه با طبیعت، چه رابطه با خدا و...)مهار می شود تا گرمابخش آرام این رابطه باشد...در این بینش، اصالت با زندگی آدمی هست و عشق صرفا وسیله ای در اختیار زندگیست برای گرمابخشی و بهبود آن...

دو. «عشق در فنا» یا «سوختن در عشق»:
در این نوع تمثیل که در ادبیات عرفانی و عاشقانه ایران کهن موج می زند، عشق به مثابه آتشی وحشی و غیر قابل مهار تلقی می شود که در هیزمِ وجود عاشق می افتد و دار و ندارش را خاکستر می کند...در این نگاهِ معرفتی به عشق، معشوق یک بهانه است تا آتش را روشن کند و مابقی، ماجراهای بین عاشق و عشق است...در اینجا اصالت با آتش عشق است و انسانها صرفا هیزم هایی هستند که رسالتشان افتادن و سوختن در این آتش است تا این شعله ها ی ازلی و ابدی پایدار بمانند و هستی بچرخد...خودِ هیزم هم وقتی خاکستر شد و از «هیزم بودن» اش رهایی یافت، در دنیای آتش باقی می شود...مثل داستان ققنوس که از خاکسترش ققنوسی نو پدید می آید...
زیستن این عشق متعالی کار هرکس نیست و شیری چون شیخ صنعان را طلب می کند تا شوریده سر، هیزمِ تنش را در آتش عشق ترسا بیاندازد...


📕منطق_الطیر
🍏🍎🍃