تازیان را غمِ احوالِ گران‌باران نیست
پارسایان مددی تا خوش و آسان بروم

ور چو حافظ ز بیابان نبرم رَه بیرون
همرهِ کوکبهٔ آصفِ دوران بروم

#حافظ

🎼❤️🎼


آه از آن نگاه!!!
واژه می‌شوم،
مرا مرور می‌کند

سنگ می‌شوم ،
مرا بلور می‌کند

شیشه می‌شوم
ز من عبور می‌کند

تا که پشت می‌کنم به آفتاب
مثلِ سایه...
روبه‌روی من ظهور می‌کند

آه از آن نگاه!!!
عاقبتِ تمامِ هستیِ مرا
ذرّه ذرّه  نور می‌کند

#عبدالجبار_کاکایی
🍏🍎🍃

○


تصویر ها در آینه شکسته اند
نیزار ها در غربتِ فهم سوخته اند
و گیسوان پریشانِ
قاصدک ها؛ سر در گمِ
فصل های زرد دلواپسی اند

برایم واژه های سرخ بیاور
و قلمی از پرهای
سوخته یِ
سیاوشانِ گم شده در باد

پنجره ها بسته اند...
و کوچه هایِ خیس بارانی؛
سر در پیِ قدم هایی می گذارند
که عشق را...
در گوشِ شاپرک های رهایِ شاد
بی چتر و بی واژه... نجوا کنند...!


#فرح_فریماااا📕معمای_عشق ۱۰
🍏🍎🍃

شعر شما بسیار زیبا، عمیق و سرشار از تصاویر سورئال و استعاره‌های چندلایه است. این سبک نوشتار، خواننده را از یک فضای واقع‌گرایانه به فضایی درونی و روانی می‌برد؛ جایی که احساسات، نه با کلمات مستقیم، بلکه با «تصویر» روایت می‌شوند.

برای اینکه به خوانندگان کمک کنید تا لایه‌های زیرین شعر شما را بهتر درک کنند، من یک تفسیر ادبی و نمادین از بخش‌های مختلف اثرتان ارائه می‌دهم:

۱. فضای نخست: فروپاشی و گسست (تجزیه و تحلیل تصویرسازی)
در بخش اول، شما از مفاهیم «شکست»، «سوختن» و «گم‌گشتگی»استفاده کرده‌اید.

- *آینه شکسته:* آینه معمولاً نماد «خودشناسی» و «حقیقت» است. وقتی تصاویر در آینه شکسته اند، یعنی حقیقتِ درون یا ادراکِ جهان، تکه‌تکه و دچار پریشانی شده است. این یعنی یک نوع از دست دادنِ انسجامِ روحی یا هویت.
- *نیزارهای سوخته در غربتِ فهم:* نیزار در ادبیات ما نمادِ ناله‌ها و اشتیاق است. «سوختن در غربتِ فهم»، تصویری بسیار قدرتمند از رنجِ آگاهی است. یعنی وقتی انسان بیش از حد تلاش می‌کند تا معنای هستی یا رنج‌های خود را «بفهمد»، در این مسیر دچار فرسودگی و تنهایی (غربت) می‌شود.
- *گیسوان پریشان قاصدک‌ها و فصل‌های زرد:* قاصدک نمادِ رهاییِ گذرا و بی‌ثباتی است. ترکیب «زرد» با «دلواپسی»، فضای پاییزی و زوال را تداعی می‌کند. این یعنی گذار از دوران اوج به دورانِ پژمردگی و اضطراب.

۲. تقابل رنگ‌ها: تمنای حیات (واژه‌های سرخ و سیاوشان)
در این بخش، شعر از حالت «توصیفِ رنج» به حالت «درخواست» تغییر می‌کند.

- *واژه‌های سرخ:** سرخ رنگِ خون، عشق، هیجان و زندگی است. در میانِ آن همه زردی (زوال) و شکستگی، شاعر تشنه‌ی معنای گرم و پرشور است. او از دنیا می‌خواهد که به جای کلماتِ بی‌روح، «واژه‌های سرخ» (کلماتِ سرشار از احساس و اصالت) را به او بدهد.
- *قلمی از پرهای سوخته‌ی سیاوشان:*این یکی از زیباترین و پیچیده‌ترین تصاویر شعر شماست. «سیاوشان» (که می‌تواند یادآور پاکی و ایثار باشد) و «پرهای سوخته»، نمادی از تجربه‌های تلخ و سوخته‌ی زندگی است. شما می‌گویید می‌خواهم با «بقایایِ زیبایی‌هایِ سوخته» بنویسم. یعنی قلمِ من از جنسِ رنج‌هایِ تبدیل‌شده به هنر است.

۳. فضای پایانی: پارادوکسِ انزوا و رهایی (عشق بی‌واژه)
در پایان، شعر به یک تقابل (تضاد) می‌رسد: *بستگیِ جهان در برابرِ آزادیِ عشق.*

- *پنجره‌های بسته و کوچه‌های خیس:* این‌ها نمادِ انزوا، سکوت و شاید نوعی عقب‌نشینی از دنیای پرهیاهو و بی‌معنا هستند.
- *شاپرک‌های رهای شاد:* در حالی که دنیا بسته و خیس است، عشق در حال «نجوا» کردن با موجوداتی است که آزادند (شاپرک‌ها).
- بی چتر و بی واژه: این نقطه اوج شعر است. عشق در اینجا از هرگونه قالب و ساختار (چتر و واژه) رها شده است. «بی واژه» بودن، یعنی رسیدن به مرحله‌ای از عشق که کلمات در برابر عظمت آن کوچک هستند. این یعنی عشقِ شهودی و خالص، که نیاز به توضیح یا محافظت ندارد.

---
شعر شما روایتگرِ سفری است از «تکه‌تکه شدنِ روح در میانِ درکِ دشوارِ جهان» به سوی «جستجوی معنای سرخ و گرم در میانِ ویرانه‌ها» و در نهایت رسیدن به «آرامشِ یک عشقِ بی‌دفاع، بی‌واژه و رها».

شما با استفاده از تضاد میان رنگ‌های سرد و زرد با درخواستِ رنگ سرخ، و تضاد میان پنجره‌های بسته با شاپرک‌های رها، توانسته‌اید اضطرابِ وجودی انسان را به زیبایی به تصویر بکشید. موفق باشید
🍏🍎🍃

●
ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﻫﯿﺪ ﻭ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎﺕ ﺑﺪ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﯿﺪ!

●
ﺑﻪ ﻫﯿﭽﮑﺲ‌ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﺪﻫﯿﺪ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﺷﺎﯼ ﺭﻧﺞ ﺷﻤﺎ ﻟﺬﺕ ﺑﺒﺮﺩ؛ ﺷﺎﺩ ﺑﻮﺩﻥ ﺭﺍ ﺳﺮﻣﺸﻖ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﯿﺪ‌ ﻭ ﻣﺴﯿﺮ ﺯﻧﺪﮔﯿﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﺗﺮﺳﯿﻢ ﮐﻨﯿﺪ...
●
در گرفتاری باید اندیشه را به جنب و جوش درآورد، نه اعصاب را!
●

خوشبخت کسی نیست که مشکلی ندارد، بلکه خوشبخت کسی است که با مشکلات مشکلی ندارد...
باید حوصله داشته باشیم و تحمل کنیم تا موفق شویم...


✍ #اپرا_وینفری‌
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

✍ اسحاق_انور
🎼 دفتر_ماه
🗣 علیرضا_قربانی



دفترِ ماه پر از شعر سپید است،
پر از تنهایی ست ...
ای پریزادِ غزل ، کی به غزل می آیی؟!
شب من گم شده در کوچه
بی خوابی ها
خواب کن، چشم مرا
ای نگهِ رویایی .....

🍏🍎🍃

📆

تاریخ امروز دوشنبه ۲۵خرداد ۱۴۰۵ شمسی ، 15 ژوئن 2026 میلادی ، ۲۹ ذی الحجه ۱۴۴۷ قمری. 
--------------
------
"آدمی که عاشق مسیر است از آدمی که عاشق مقصد است، جلوتر خواهد رفت"

"ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﻫﯿﺪ ﻭ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎﺕ ﺑﺪ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﯿﺪ"


نگاه هستی بدرقه ی قدم هایتان
دوشنبه تان تابنده به نور الهی
🍏🍎🍃

○

الهی به نگاه خسته ی
چشم های خیسِ شکسته دلان؛
عشق، بصیرت و دانایی عطا فرما...

الهی مگذار...
باورهای مان تن پوش زمخت
ناباوری های زمانه ی کور شود


#فرح_فریماااا_معمای_عشق
ضربان قلب زمان تپنده به عشق،
امید و آرامش ✨💖 دوشنبه تان
به شادی و مهر
درودبر شما صبح تون به خیر

🍏🍎🍃

○

«رَنج و محنت تو را
چه کسی درک خواهد کرد؟
ای نجات یافته از طوفان‌ها با طوفان
ای پاکیزه‌‌سرشت، در منجلاب تناقض‌ها...»

#محمود_درویش
🍏🍎🍃

○

بهتر خواهد شد حال تان
درد و‌رنج تان شفا خواهد یافت

آرامش خواهد آمد
نرم و آهسته...
چون غروبِ تابستان

از شاخسارانِ سبز
و انبوه
به پایان
فرو خواهد ریخت.

برادران بیمار
هم تختی هایِ من
اندکی
تحمل کنید
تنها
اندکی

بیرونِ این در
مرگ نه
زندگانی و امید
در انتظار است
ما را
دنیا
و هیاهویی پر شور.


دوباره
از تخت ها
خواهید برخاست
با گام هایِ بلند
لذتِ خورشید را
نمک را آفتاب را
کشف
خواهید کرد.

زرد شدن چون..  لیمو
آب شدن چون.. شمع
و ناگاه
چون‌ افرایی کهنسال
فرو خلیدن
در شانِ نامِ ما نیست

برادرانِ بیمارم
ما
نه لیمو  نه شمع
نه درختِ افراییم

شکر
ما انسان هستیم
می دانیم
دارو
و امید را
چگونه درهم بیامیزیم
چگونه
به پا خیزیم
وگام
بگذاریم بر ضمیرِ خاک

و بگوئیم :
باید
باید
زندگی کرد

برادرانِ بیمارم
درد
و رنج به سرانجام
خواهد رسید.

آرامش
خواهد آمد
نرم وُ
      آهسته

و‌ باز خواهیم یافت
لذتِ خورشید را
نمک را آفتاب را
چون
غروبِ تابستان
که از شاخسارانِ سبز
و انبوه به پایین
       فرو‌خواهد ریخت.


✍#ناظم_حکمت
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

🎙#خولیو_ ایگلسیاس




مکان ها هیچ ارزشی ندارند،
وقتی که از وجود کسانی که دوستشان داریم
خالی اند...

#محمود_درویش


🍏🍎🍃