○

بازآی که
تا به خود نیازم بینی
بیداری شب های درازم بینی

نی نی غلطم
که خود فراق تو مرا
کی زنده رها کند
که بازم بینی

#مولانای_جان
🍏🍎🍃
.

HAPPY NEW DAY
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
If peace does not come from within you, you will not have peace.

اگر آرامش از درون قلب خودتان نجوشد، شما آرامشی نخواهید داشت.

#یوهان_ولفگانگ_گوته
"""""""""""""""""""""""""""""
سه شنبه تان به ضرباهنگ خوش
زندگی... به امید نور و روشنایی
خرد و آگاهی... شادی، لبخند ...
و شکوفایی بذرهای سبز آزادی..‌‌.

و با آرزوی رهایی و گسستن زنجیر
های زنگ زده و پوسیده ی قرن ها
"تکفیرِ عشق ، شادی و زندگی"...

#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼
🗣#مارتیک
----------------------------------


من تو را
در تو جستجو کردم ؛
نه در آن خواب‌های رویایی،
در دو دست تو سخت کاویدم؛
پر شدم؛
پر شدم ز زیبایی ...

#فروغ_فرخزاد
🍏🍎🍃

○

تا رنج تحمل نکنی
گنج نبینی

تا شب نرود
صبح پدیدار نباشد...

✍#سعدی
سلام صبح تان به خیر 🌻
🍏🍎🍃

○

بزرگترین لذت در زندگی، انجام دادن کاری ست که دیگران می‌گویند:

تو نمی‌توانی!


✍#رومن_پولانسکی
🍏🍎🍃

○
یک احمقِ ‌با برنامه، می‌تواند
یک نابغه بدون برنامه را شکست دهد...!

#وارن_بافت
🍏🍎🍃

🎧 #غزلیات_حافظ_314
📖 هر روز یک غزل از حافظ
--------------------
دوش بیماری چشم تو بِبُرد از دستم
لیکن از لطفِ لبت صورتِ جان می‌بستم

عشق من با خَطِ مشکین تو امروزی نیس
دیرگاه است کز این جامِ هِلالی مستم

از ثباتِ خودم این نکته خوش آمد که به جور
در سرِ کویِ تو از پایِ طلب ننشَستم

عافیت چشم مدار از منِ میخانه‌نشین
که دَم از خدمتِ رندان زده‌ام تا هستم

در رَهِ عشق از آن سویِ فنا صد خطر است
تا نگویی که چو عمرم به سر آمد رَستم

بعد از اینم چه غم از تیرِ کج اندازِ حسود
چون به محبوبِ کمان ابرویِ خود پیوستم

بوسه بر دُرجِ عقیقِ تو حلال است مرا
که به افسوس و جفا مُهرِ وفا نشکستم

صنمی لشکریَم غارتِ دل کرد و بِرَفت
آه اگر عاطِفَتِ شاه نگیرد دستم

رُتبَتِ دانشِ حافظ به فلک بَر شده بود
کرد غم‌خواریِ شمشادِ بلندت پَستم
🍏🍎🍃

○

دل نکته‌ای بیان
ز لبش کرد و
من ز شوق

جَستم ز جا
که بوسه دهم
بر دهانِ دل

✍#طالب_آملی
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

🗣#ستار
🎼#گل_حسرت


چو او را می پرستم در کنار هر که هستم
نقش سنگم ؛ سرد و خاموشم
به غیر از یاد او هر یاد دیگر در جهان
گشته فراموشم...‌


🍏🍎🍃

●

پیرمرد همسایه مرده بود و نوجوان بودم و داشتم به ناله‌ها و اوخشاماهای زن همسایه می‌خندیدم که بجای غم خوردن بر مرگ مرد، برای خودش گریه می‌کرد و جیغ می‌کشید که حالا دیگر چه کسی مرا به دکتر ببرد؟چه کسی خریدهای خانه را انجام بدهد؟چه کسی مرا به سفر ببرد؟
حالا تو مرده‌ای و من برای خودمان غمگینم.دیگر چه کسی از ما بنویسد و از ایران ما بگوید؟چه کسی آینه‌ای برابرمان بگذارد تا از این گم‌شدگی غریب به خود برگردیم؟چه کسی فریاد کند:
مادرِ ایران زِ جا برخاسته
کشورش را از دَدان پس خواسته!...

عالی‌جناب استاد!
بزرگترین آسیب ددان به این سرزمین, غارت ثروت و امید و بر باد دادن نام و نان نبود.شاید یکی از مهم‌ترین خسارت‌ها همین بود که شما را از خلق کردن و میوه دادن باز داشت...
ثروت هر طور باشد باز خلق شدنی‌ست.خرابی را می‌شود ساخت.یاس را می‌توان بیرون کرد.خانه را می‌شود پس گرفت... اما همه آن چیزها که می‌شد به دست هم‌چون شمایان خلق بشود دیگر برگشتنی نیست.مگر در هر زمین و در هر زمان چند نفر شبیه شما جوانه می‌زند؟
آفرینه‌هایی هم‌چون شما ساختنی و پرورش دادنی نیستند.خودرو و خودشکوفایند و ناگهان روزی در گوشه‌ای به ثمر می‌نشینند و میوه و عطر و سایه می‌دهند...
حیف از تمام آن زیبایی‌ها و خردنامه‌ها که می‌شد نثار این جهان کنید و این هوای بویناک و گردآلود از ما دریغ‌شان کرد...

حیف بودید استاد... حیف...

«اندوه را پایانی است
مردمان باز می گردند،
ویرانه‌ها ساخته می‌شود
و ساخته‌ها از مردمان پر‌ُ.
بمان و نیکبخت شو…»

«نمایشنامه‌ی مرگ یزدگرد»
#بهرام_بیضایی…
🍏🍎🍃