○

آهای آیندگان،
شما که از دل توفانی بیرون می جهید
که ما را بلعیده است.

وقتی از ضعف های ما حرف می زنید
یادتان باشد
که از زمانه‌ی سخت ما هم چیزی بگویید.

به یاد آورید که ما بیش از کفشهامان کشور عوض کردیم
و میدانهای جنگ طبقاتی را با یأس پشت سر گذاشتیم،
آنجا که ستم بود و اعتراضی نبود.

این را خوب می دانیم:
حتی نفرت از حقارت نیز
آدم را سنگدل می کند.
حتی خشم بر نابرابری هم
صدا را خشن می کند.

آه، ما که خواستیم زمین را برای مهربانی مهیا کنیم، خود نتوانستیم مهربان باشیم.

اما شما وقتی به روزی رسیدید
که انسان یاور انسان بود
درباره ما
با رأفت داوری کنید!

 ✍#برتولت_برشت
🍏🍎🍃

با ما چه کرده اند...

●

کابوسِ خواب های زمستانی من آیا؟ رویای خوش بهاری سبز هم؛ خواهد داشت؟!!!

#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃

●

__من آتشِ سوزنده ی دوزخ را
در رگ هایِ کبودِ تن خسته و
روحِ پریشانم، بارها تجربه کرده ام؛

برای بهشتی که قرار است،‌
تحمل فقر و گرسنگی، اجر صبر
در دنیایی باشد،
که عمری ست؛ به پاسِ
پاداشی کور مرا فریفته اند

هر روز و هر شب؛
هزاران بار بی صدا می میرم؛

تا پلشتان روزگار
     در بهشت های شان
با حوریان و جام های شراب؛
مرغانِ بریان و چشمه هایِ شیر
و عسل خوش باشند ...
و در کاخ هایِ بهشتی شان؛
جهنمِ کوخ های زخمی؛
و دست های پینه بسته یِ مرا؛
به ریشخند وقاحت بگیرند!

#فرح_فریماااا📕معمای_عشق
🍏🍎🍃

●
به کدامین درد... باید گریست...

●

خوشبختی آیا واژه ای گم شده در این دیار غریب نیست؟!!!

عشق... امید... شادی... شرافت... نجابت... پاکی... صداقت... لبخند... آگاهی... آزادی... زندگی... آرامش... آرامش... آرامش...

آه... که چقدر غریب مانده اند ...
این واژه های نجیب...

#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃

●
در سوگ کدامین درد ... در گلو مانده باید گریست...؟؟؟!!!

شرابِ تلخ می‌خواهم که مردافکن بُوَد زورش

که تا یک دَم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش
سِماطِ دَهرِ دون‌پرور ندارد شهدِ آسایش

مَذاقِ حرص و آز ای دل، بشو از تلخ و از شورَش
بیاور مِی که نَتْوان شد ز مکرِ آسمان ایمن

به لَعبِ زهرهٔ چنگیّ و مرّیخِ سلحشورش
کمندِ صیدِ بهرامی بیفکن، جامِ جم بردار

که من پیمودم این صحرا، نه بهرام است و نه گورش
بیا تا در مِی صافیت رازِ دَهر بِنْمایم

به شرطِ آن که نَنْمایی به کج‌طبعانِ دل‌کورش
نظر کردن به درویشان مُنافیِّ بزرگی نیست
سلیمان با چُنان حشمت، نظرها بود با مورش
کمانِ ابرویِ جانان نمی‌پیچد سر از حافظ
ولیکن خنده می‌آید، بدین بازویِ بی‌زورش
🍏🍎🍃

●
درخت ها... ایستاده می میرند...

بر تن خسته و مجروح این خاک
اما... هر روز نیشتری عمیق تر و زخمِ تازه تری می زند، تازیانه ی نامردمی ِ جهل و کین قرن ها... خصومت پنهان و آشکار نوکیسه گانِ بی تعصبِ کور...
کاش ببارد باران ...‌
کاش ببارد باران ...


#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃

صحبت از
پژمردن یک برگ‌ نیست🔥🥀
وای جنگل را... بیابان می کنند
●

●

در سوگ کدامین جوانه ی زخمی؛ در سوگ کدامین شاخه ی هرس شده ... در سوگ کدامین جنگل سوخته... در سوگ کدامین چشمه ی خشکیده... در سوگ بال های شکسته ی کدامین پرنده... در سوگ کدامین باور خوش... در سوگ کدامین لاله ی خفته... در سوگ کدامین لبخند نشکفته... در سوگ کدامین بغض در گلو مرده... در سوگ کدامین اشک... در سوگ کدامین اشک... باید گریست...

تا کجای این سرزمین سوخته؛
باید باران شد و بر جراحات این دیار خسته؛ سرخ بارید..‌‌.
چقدر ما تنهاییم... چقدر ما تنهاییم...

#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃