برداشت آزاد

🎼❤️🎼

در قلبم گلی روییده؛
که با هر طلوع در من می شکفد
و عطر سبز حضورش
رایحه ی خوش زندگی ست؛

و باور بال هایِ
پرواز پرنده ای که؛
در آسمان تب آلوده ی ِ شب
عشق را پر می دهد ...

#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃

○

ما ز خرابات عشق مست الست آمدیم
نام بلی چون بریم چون همه مست آمدی

پیش ز ما جان ما خورد شراب الست
ما همه زان یک شراب مست الست آمدیم

خاک بد آدم که دوست جرعه بدان خاک ریخت
ما همه زان جرعه دوست به دست آمدیم

ساقی جام الست چون و سقیهم بگفت
ما ز پی نیستی عاشق هست آمدیم

خیز و دلا مست شو از می قدسی از آنک
ما نه بدین تیره جای بهر نشست آمدیم

دوست چو جبار بود هیچ شکستی نداشت
گفت شکست آورید ما به شکست آمدیم
گوهر عطار یافت قدر و بلندی ز عشق

✍#عطار_نیشابوری
بزرگداشت عطار_نیشابوری گرامی
🍏🍎🍃

○
ز عشقت
سوختم ای جان کجایی
بماندم بی سر و سامان کجایی
نه جانی و نه غیر
‌. از جان چه چیزی
نه در جان نه
برون از جان کجایی

عطار نیشابوری از شاعران نیمه دوم قرن ششم می باشد که نقش بزرگی در تحول غزل عارفانه فارسی داشت و می توان او را از تاثیرگذاران در مثنوی سرایی فارسی دانست. اسرارنامه، الهی نامه، منطق الطیر، مصیبت نامه، مختارنامه، تذکره الاولیاء و دیوان اشعار از آثار ارزشمند عطار هستند.
۲۵ فروردین روز بزرگداشت عطار نیشابوری
روز 25 فروردین ماه در تقویم رسمی کشور به نام عطار نیشابوری نامگذاری شده است و همه ساله مراسم بزرگداشت این شاعر و عارف نامی برگزار می شود.
فریدالدین ابوحامد محمد بن ابوبکر ابراهیم بن اسحق عطار کدکنی نیشابوری شاعر و عارف نام آور ایران در قرن ششم و آغاز قرن هفتم است. ولادتش به سال 537 در کدکن از توابع نیشابور اتفاق افتاده است.از ابتدای کار او اطلاعی در دست نیست جز آنکه نوشته اند پدر وی در شادیاخ نیشابور، عطار عظیم القدری بود و بعد از وفات او فریدالدین کار پدر را دنبال کرد و دکان عطاری (دارو فروشی) آراسته داشت.
روز بزرگداشت عطار نیشابوری
گرامی نام‌ و یادش جاودانه 🌻

🍏🍎🍃

○

وقتی به
" خزر" نگاه می‌اندازی
طوفان همه سو
به راه می اندازی

چشمان تو آبی اند و ماهی ها را
هربار به اشتباه می اندازی !
--------------

از پلّه خاطرات دیرینه‌ی من
آرام بیا به بام سبزینه‌ی من

سقف دل من
حیاط ِ تنهایی ِ توست
" ماسوله " ی
کوچکی است در سینه‌ی من.

#محمد_علی_نیکومنش
#رباعی ها
🍏🍎🍃

●
به مناسبت سالروز درگذشت ابوالحسن خان صبا ( ۱۲۸۱- ۲۵ فروردین ۱۳۳۶ش) از مفاخر موسیقی ملی و برترین معلم در تاریخ موسیقی ایران.
دارنده‌ی " نشان درجه‌ی یک هنر" و" نشان تبرزین طلا" و " نشان نیمرخ شوپن، از دولت لهستان،
صبا تقریباً تمام سازهای یک ارکستر را می‌توانست بنوازد: پیانو، ویولن، تار، سه تار، سنتور، ضرب، نی، قانون، دف، فلوت...همه را خیلی خوب می‌نواخت.
درباره‌ی محسنات اخلاقی و عظمت هنر استاد صبا‌ تقریبا همه بزرگان هنر وادب به گونه‌ای از او یادکرده‌اند چون دکترساسان سپنتا، مهدی برکشلی، زاون ها کوپیان تا درزمانه ما ...
استاد محمدحسین شهریار تبریزی  که درمحضر صبا تار آموخته و درشعرش هرجا سخن از هنر نواختن به میان آمده نام صبا نگین سخنش بوده و در مصاحبت دوستان هر وقت نام صبا به میان رفته، اشکش جوشیده است می‌گوید: از کوچکی ذوق موسیقی داشتم تهران که آمدم یک تارکوچکی داشتم که پوستش پاره شده بود و پرده‌هایش در رفته بود وفقط یک دونه سیم داشت. ولی باهمین یک سیم، من جواب تصنیف‌ها را می دادم، صبا گفت باید همه‌ی آن را دوربریزی و سه تار برایم آورد  و با آن مشقم داد. ولی عجیب ذوق موسیقی داشتم، وقتی درسم را پس می‌دادم با یک سوزی می‌زدم که اشکش می‌ریخت، صبا می گفت:" تو آتشی داری که پهلوی هیچ کس نیست"
دوستی و بزرگواری وصفای صبا برشعر شهریار اثرگذاشت.صبا و شهریار هروقت درشب یا روز باهم معاشرت داشتند هنر در اوج کمال خود بود، شهریار شعرش راباحالتر و شیرین‌تر می‌خواند و صبا،سازش را شیرین‌تر وباحال‌تر می‌زد . در آن ایام روز به روز بر شهرت شهریار افزوده می‌گشت.
شکوفاترین و پربرکت‌ترین دوره‌ی شعر شهریار همین ایام است اثر صبا بر شهریار آن چنان عمیق بود که شهریار در اشعار آن دوره خود، هرجا که توانست نامی از صبا به میان آورد:

سوزی نداشت شعردل انگیز شهریار
تا همره ترانه ساز صبا نبود
یا
ترانه غزل شهریار از آن شیواست
که حق صحبت ساز صبا نگه دارد

درتمامی لحظات بحرانی زندگی شهریار، صبا آنچه برای تسکین دردهای شهریار لازم تشخیص می‌داد فروگذاری نمی کرد وشهریار چنان تعلق خاطری به او یافته بود که درهرشعر و نوشته‌ای کلمه‌ی " صبا" می‌آمد سخت متاثر می شد.

به سوز شعر من دمسازی ساز صبا خالی
نوای باربد گو یاد کن چنگ نکیسا را
تا شهریار زنده بود نام صبا ویاد او را از صمیم دل بر لب داشت و خاطرات دوست بیت الغزل کلامش بود.
مرثیه‌ای که شهریار برای استاد و دوست مشفق خود صبا سرود چنان او را منقلب می‌کرد که بدون اشک نمی‌توانست بخواند این شعر از پرسوزترین و زیباترین اشعار شهریار است چندبیت آن را می‌خوانیم:

عمر دنیا
به سر آمد که صبا می میرد
ور نه
آتشکده عشق کجا می میرد

صبر کردم
به همه داغ عزیزان یارب
این صبوری
نتوانم که صبا می میرد

غسلش از اشک
دهید وکفن از آه کنید
این عزیزی ست
که با وی دل ما می میرد

به غم انگیز ترین
نوحه بنالی ای دل
که دل انگیزترین
نغمه سرا می میرد

و این بیت شکوهمند و بلند:

شمع دل ها همه گو
اشک شو از دیده بریز
کاخرین کوکبه
ذوق و صفا می میرد...

به کوشش : استاد مسعود تاکی
یادش سبز و گرامی
سالروز سفر استاد ابوالحسن_ صبا
گرامی نام و یادش جاودان 🕊
🍏🍎🍃

●

‍ بدشانسی های احساسی ام
بیشتر ناشی از خودم بود تا او
زیرا او را طوری دوست داشتم
که او هرگز قادر نبود
همان طور دوستم بدارد...

#ماریو_بارگاس_یوسا
نویسنده اهل پرو و برنده جایزه نوبل ادبیات درگذشت.
"چرا ادبیات" و " زندگی سگی" از آثار اوست. سفرش سبز 🕊
🍏🍎🍃

●

مهتاب که می شوی؛
شب لبخند می زند
از قلبِ آسمان شکوفه می بارد

نبض پنجره؛ بیقرار می شود
مرغ شب؛ با گریه می خندد

و گونه های گل سرخ
با تپش هایِ قلب پروانه؛
زیر بارانی از عشق می شکفد!


#فرح_فریماااا📕معمای_عشق
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

Alireza Eftekhari - Avaz Abu Atta
-----------------------
عزم آن دارم که امشب نیم مست
پای کوبان کوزهٔ دردی به دست
سر به بازار قلندر برنهم
پس به یک ساعت ببازم هرچه هست

تا کی از تزویر باشم رهنمای
تا کی از پندار باشم خودپرست
پردهٔ پندار می‌باید درید
توبهٔ تزویر می‌باید شکست

وقت آن آمد که دستی برزنم
چند خواهم بودن آخر پای‌بست
ساقیا درده شرابی دلگشای
هین که دل برخاست غم بر سر نشست_
بزرگداشت عطار_ نیشابوری گرامی
🍏🍎🍃