معمای عشق

○

تو باید باشی تا کم نیاورم!
ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﺷﯽ ﺗﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ نکنم!
ﻧﻔﺲ کشیدﻥ ﺭﺍ،
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ،
زندگی را،
ﺑﻮﺩﻥ ﺭﺍ…
«پل الوار»

در تقویم‌های نوشته و نانوشته مردم دنیا صرفنظر از اینکه آفتابشان چه ساعتی طلوع یا غروب می‌کند و یا احساسشان را به چه زبانی بیان می‌کنند و یا حتی باورهایشان بر چه مدار فیزیک و یا متافیزیکی می‌چرخد، همگی روزی را به پیروی از هم روز عشق می‌نامند.

صرفنظر از اینکه، نمی‌شود عشق را به بند کشید و در یک روز از تقویم سال زندانیش کرد، در مورد عشق در طول همیشه تاریخ و در همه جای جغرافیای این کره خاکی، سئوالی همیشگی و بطور مداوم تکرار شده و می‌شود که «عشق چیست؟»

چندی پیش از محمد ماغوط خواندم:
«ما باور داشتیم که کوه ‏ها فناپذیرند
دریاها فناپذیرند
تمدن ها فناپذیرند
عشق ، اما می‏ ماند
و ناگه جدا شدیم».

باور به فنا ناپذیری عشق را خیلی‌ها داشته‌اند و خیلی از همان خیلی‌ها مثل ماغوط نهایتا به فنا پذیری عشق، و شاید هم با هزینه‌ای گزاف پی برده‌اند. آنا‌ گاوالدا این را به بیان دیگری میگوید:
«همه عاشق شدن را بلدند اما فقط افراد کمی هستند که بلدند چگونه در عشق با یک نفر برای مدتی طولانی بمانند.»

ولی من میگویم: “همه عاشق شدن را بلدند اما افراد کمی هستند که بلدند چگونه عشق را به دوست داشتنی ابدی تبدیل کنند.”

علیرغم اینکه من مثل جی‌دی‌سلینجر باور دارم، “جهنم چیزی نیست جز رنج انسانی که از عشق‌ ورزیدن عاجز است”، ولی هرگز از عشق، برجی مه‌آلود و غمناک با پنجره‌های مسدود و تاریک نیافریدم.

به همین خاطر گفته بودم من “دوست داشتن” را بالاتر از “عشق” و حتی “دوست داشتن” را بالاتر و لذت‌بخشتر از “دوست داشته‌شدن” می‌دانم و همیشه‌ خواسته‌ام به قول نادر ابراهیمی، با “دوست‌داشتن” کودکانه و ساده و روستایی زندگی کنم. برای من “دوست‌داشتن” مثل ساده‌ترین جامه‌ی کامل عیدِ کودکان، خواستنی و لذت‌بخش بوده‌است.

اگر چه گاهی فراز و نشیب‌های زندگی فرصت و شعف “دوست داشتن” را سخت و یا با درد و رنج‌ همراه می‌کند، ولی فراموش نکنیم “دوست داشتن” جوهر احساس آدمی است، بیش از هر کیش و آیینی به رویش انسان کمک می‌کند و به ذره ذره زندگی علیرغم تمام سختیهایش معنی می‌دهد.

“دوست داشتن” به قول روی کرافت، زنگارهای بی‌ارزش و بی‌مقدار را به سویی می‌نهد، به گنجینه‌های پنهای وجود که در ژرفا مانده نور می‌تاباند و آن را شکوفا می‌کند:
«دوستت دارم
چون یاریم می‌کنی
که از تخته پاره‌های زندگی
نه یک کپر
که معبدی در خور بنا نهم»

میرزا عارف یکشنبه ۲۸ بهمن ۱۴۰۳ ناکجا آباد ته آمریکای جنوبی
🍏🍎🍃

❤3❤‍🔥1👌1

532 viewsFarah, 22:59