۰
هر شب به تو
با عشق و طرب میگذرد
بر من ز غمت به تاب و تب میگذرد
تو خفته به استراحت و بی تو مرا
تا صبح ندانی
که چه شب میگذرد ...
✍#هاتف_اصفهانی
🍏🍎🍃
هر شب به تو
با عشق و طرب میگذرد
بر من ز غمت به تاب و تب میگذرد
تو خفته به استراحت و بی تو مرا
تا صبح ندانی
که چه شب میگذرد ...
✍#هاتف_اصفهانی
🍏🍎🍃
۰
نباید از یاد ببریم که زندگی از لذت های کوچک ساخته شده. اگر گاهی وقت خود را با بازیچە های بی ارزش تلف می کنید، از خود دلگیر نشوید. همین لذت های کوچک ما را بر می انگیزند...
📙 مکتوب
#پائولو_کوئلیو
🍏🍎🍃
نباید از یاد ببریم که زندگی از لذت های کوچک ساخته شده. اگر گاهی وقت خود را با بازیچە های بی ارزش تلف می کنید، از خود دلگیر نشوید. همین لذت های کوچک ما را بر می انگیزند...
📙 مکتوب
#پائولو_کوئلیو
🍏🍎🍃
.
تو را
در پیرهنم می جویم
در خونم
در آتش باغ هایم
که درختانش قلم
مه و بارانش کاغذند.
تو را
در صبحانه موسیقی می جویم
وقتی که به نت های چکیدن آب در لیوانت
خیره است
در لرزش طیاره ها
وقتی به نام تو برخورد می کنند.
و تو را نمی یابم
مگر هنگامی که در آینه ها خیره ام
در گردبادی تیره از حنجره ها، سربازان، حاکمان
و سکوت دستش را باز می کند
تا آبی بنوشم که تو تقدیسش کرده یی...
#شمس_لنگرودی
🍏🍎🍃
تو را
در پیرهنم می جویم
در خونم
در آتش باغ هایم
که درختانش قلم
مه و بارانش کاغذند.
تو را
در صبحانه موسیقی می جویم
وقتی که به نت های چکیدن آب در لیوانت
خیره است
در لرزش طیاره ها
وقتی به نام تو برخورد می کنند.
و تو را نمی یابم
مگر هنگامی که در آینه ها خیره ام
در گردبادی تیره از حنجره ها، سربازان، حاکمان
و سکوت دستش را باز می کند
تا آبی بنوشم که تو تقدیسش کرده یی...
#شمس_لنگرودی
🍏🍎🍃
.
یک زن که عمیق میاندیشید در بطن این فرهنگ، در جهانِ بیتفاوتیِ فکرها و حرفها و صداها، جهانی که به لانهی ماران مانند است.
و این جهان
پر از صدای حرکت پاهای مردمیست
که همچنان که ترا میبوسند
در ذهن خود طناب دار تورا میبافند
موهبتیست زیستن!
آنهم وقتی که واقعیتِ موجود بودن تو پس از سالهای سال پذیرفته میشود!
فروغ خود را "اسیر" "دیوار"ها می دید و با آن که یأسش از صبوری روحش وسیعتر شده بود، در "عصیان"هایش به زندگی آری گفت و زیبا زیست.
با "تولدی دیگر"، دوباره متولد شدهرچه باشکوهتر
و هرچه زیباتر
تا آنگاه که از اعماق جان یگانهاش فریاد زد:
"ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد"،
بر تاریکی چراغهای رابطه تأکید کرد و به درک عمیق تنهایی و غربت آدمی رسید:
"کسی مرا به آفتاب معرفی نخواهد کرد، کسی مرا به میهمانی گنجشکها نخواهد برد"
با دل گرفته به ایوان رفت، انگشتانش را بر پوست کشیدهی شب کشید و در آخرین سطر از آخرین شعر آخرین کتابش نوشت:
"پرواز را به خاطر بسپار ، پرنده مردنیست."
بادش سبز و گرامی🍀
🍏🍎🍃
یک زن که عمیق میاندیشید در بطن این فرهنگ، در جهانِ بیتفاوتیِ فکرها و حرفها و صداها، جهانی که به لانهی ماران مانند است.
و این جهان
پر از صدای حرکت پاهای مردمیست
که همچنان که ترا میبوسند
در ذهن خود طناب دار تورا میبافند
موهبتیست زیستن!
آنهم وقتی که واقعیتِ موجود بودن تو پس از سالهای سال پذیرفته میشود!
فروغ خود را "اسیر" "دیوار"ها می دید و با آن که یأسش از صبوری روحش وسیعتر شده بود، در "عصیان"هایش به زندگی آری گفت و زیبا زیست.
با "تولدی دیگر"، دوباره متولد شدهرچه باشکوهتر
و هرچه زیباتر
تا آنگاه که از اعماق جان یگانهاش فریاد زد:
"ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد"،
بر تاریکی چراغهای رابطه تأکید کرد و به درک عمیق تنهایی و غربت آدمی رسید:
"کسی مرا به آفتاب معرفی نخواهد کرد، کسی مرا به میهمانی گنجشکها نخواهد برد"
با دل گرفته به ایوان رفت، انگشتانش را بر پوست کشیدهی شب کشید و در آخرین سطر از آخرین شعر آخرین کتابش نوشت:
"پرواز را به خاطر بسپار ، پرنده مردنیست."
بادش سبز و گرامی🍀
🍏🍎🍃
.
تو بمان با من،
تنها تو بمان!
در دل ساغر هستی تو بجوش!
من همین یک نفس از
جرعهی جانم باقیست،
آخرین جرعهی این جام تهی را
تو بنوش...
✍#فریدون_مشیری
.🍏🍎🍃
تو بمان با من،
تنها تو بمان!
در دل ساغر هستی تو بجوش!
من همین یک نفس از
جرعهی جانم باقیست،
آخرین جرعهی این جام تهی را
تو بنوش...
✍#فریدون_مشیری
.🍏🍎🍃