○

درودی به درخشندگی آفتاب
آدینه تان به شکوه عشق و به حلاوت مهر و دوستی💛 💚💛
تیک تاک قدم هایتان سبز و پویا
به امید و آرزوی رخدادهای خوب
و خوش در برگ ریزان زیبا .‌..

#فرح_فریماااا_معمای_عشق

‌●

گر از جـفای تو
روزی دلم بیازارد،
کمندِ شوق کشانم
به صلح بازآرد

ز دردِ عشـــقِ تو دوشم
امیدِ صبح نبود
اســـیرِ عشـــق چه تابِ
شـبِ دراز آرد؟

دلی عجب نبوَد
گر بسوخت کآتشِ تیز
چه جای مـوم؟!
که پـولاد در گداز آرَد

✍#حضرت_سعدی
🍏🍎🍃

○
احترام به عقاید؛
یعنی من
به محدودیت‌ هایی که برای
خودت گذاشتی احترام بگذارم،

نه به محدودیت‌ هایی
که می‌خواهی برای من بگذاری!

🍏🍎🍃

○

"در جهان هیچ چیز به اندازه‌ی حقوق دیگران مقدس نیست."

خیرخواهی در اخلاق مفهومی "زائد" است.

کسی که اقدام به خیرخواهی نمی‌کند، اما حقوق دیگران را هم نقض نمی‌کند می‌تواند انسان درستکاری باشد و اگر هم چنین باشد فقیری وجود نخواهد داشت تا نیاز به نیکوکاری و خیرخواهی دیگران داشته باشد
اما کسی که تمام عمر خود را به نیکوکاری گذرانده و فقط حقوق یک نفر را ضایع کرده باشد،
"این مورد تضییعِ حق را نمی‌تواند با تمام نیکوکاری‌های خود جبران کند."

✍#امانوئل_کانت
🍏🍎🍃

○

به سراغ من اگر می‌آیید،
پشت هیچستانم!
پشت هیچستان جایی است.
پشت هیچستان رگ‌های هوا
پُر قاصدهایی است
که خبر می‌آرند،
از گل واشده‌ی دورترین بوته‌ی خاک.
روی شن‌ها هم
نقش‌های سم اسبان سواران ظریفی است
که صبح
به سر تپه‌ی معراج شقایق رفتند!

✍#سهراب_سپهری
🍏🍎🍃

○

🎼نمی‌دانم چه در پیمانه کردی
🗣#بانو_پریسا
------------------------------

نمی‌دانم چه در پیمانه کردی
تو لیلی‌وش مرا دیوانه کردی

چه شد اندر دل من جا گرفتی
مکان در خانه‌ی ویرانه کردی


✍#عارف_قزوینی
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

🎼نمی‌دانم چه در پیمانه کردی
🗣#بانو_پریسا
-------------------------------

می‌شناسمت!
چشم های تو،

میزبانِ آفتابِ
صبحِ سبزِ باغ‌هاست؛
می‌شناسمت...

✍#استادشفیعی‌_کدکنی
🍏🍎🍃

○

جانا به غریبستان
چندین به چه می‌مانی؟
بازآ تو از این غربت
تا چند پریشانی

صد نامه فرستادم
صد راه نشان دادم
یا راه نمی‌دانی
یا نامه نمی‌خوانی

گر نامه نمی‌خوانی
خود نامه تو را خواند
ور راه نمی‌دانی
در پنجهٔ ره‌دانی

بازآ که در آن محبس
قدر تو نداند کس
با سنگ‌دلان منشین
چون گوهر این کانی

✍#مولانای_جان
🍏🍎🍃

‌○

من هرگز نخواستم از عشــــق
افسانه‌ای بیافرینم، باور کن.
من می‌خواستم با دوست داشتن زندگی کنم. کودکانه، ساده، روستایی.

من از دوست داشتن فقط لحظه‌ها را می‌خواستم.
آن لحظه که تو را به نام می‌نامیدم.
من برای گریستن نبود که خواندم.
من آواز را برای پر کردن لحظه‌های سکوت می‌خواستم.

من هرگز نمی‌خواستم از عشــــق
برجی بیافرینم مه‌آلود و غمناک با
پنجره‌های مسدود و تاریک.

دوست داشتن را چون ساده‌ترین جامه‌ی
کامل عید کودکان می‌شناختم.

اما تو زیستن در لحظه‌ها را بیاموز!
رجعتی دیگر باید،
به حریم مهربانی گلهای نرم ابریشم،
به رنگ روشن پرهای مرغ دریایی،
به باد صبح که بیدار می‌کند،
چه نرم، چه مهربان، چه دوست

و دوست داشتن به همین سادگی‌ست،
به همین پاکی و به همین بی‌آلایشی.

✍# نادر ابراهیمی
📕بار دیگر شهری که دوست می‌داشتم
🍏🍎🍃

برداشت آزاد