○

 با نام‌ و یاد حضرت دوست
🗓 امروز سه شنبه ☀️🪴

☀️ ۱۲  تیر               ۱۴۰۳
🌙 ۲۵ ذی الحجه     ۱۴۴۵
🌲 ۲ ژوئیه            ۲۰۲۴
--------🪴--------🪴------
قلب زندگی تپنده به عشق و امید
-------------------------
قدم هایتان در مسیری سبز و پویا
-------------------------------
کاش زندگی را
آن چنان زندگی کنیم
که هرگز نگوییم؛
"کاش" ...
حسرت؛
بالِ پرنده یِ زخمی ست...

#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃

○

عشق زبان روح است؛
عصاره یِ جان است
عشق سرانجامِ هرچه بی سرانجام است
عشق رهایی است، آزادگی است
حلاوت است؛ مستی است
مستانگی ست‌‌‌.‌‌.‌‌‌.
عشق؛
بوسه هایِ شرمِ باران است؛
بر جای پای هایِ گل آلوده یِ
عصیان روح ات؛
عشق طراوت بهشت است و
آتشِ سوزانِ جهنمی که
می سوزاندت و تطهیرت می کند؛
روح و جانِ خسته ات را؛
و ذره ذره هایِ خاکسترت؛
باد را هم عاشق می کند!
عشق؛
سر انگشتان نرم خیال توست؛
بر ابریشمِِ سبز احساسِ من...

#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃

دوست دارم سینه ام را
بشکافم، قلبم را از آن بیرون بکشم
و در دستانم بگیرم
تا همه بتوانند آن را ببینند؛
"زیرا انسانی که خود را برای خویشتن آشکار می کند،

آرزویی شگرف تر از آن ندارد
که دیگران درکش کنند."
همه ما اشتیاق دیدن نوری را داریم که پشت در است، دوست داریم این نور به میان اتاق، به پیش روی همه بیاید ...

#جبران_خلیل_جبران
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼


دلم؛ در حسرتِ
یک لحظه بودن ات،
آه می‌ شود ...

و نگاه ام
همچنان آمدن ات را؛
دم به دم
نفس می کشد!

#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃

○

زندگی جاده ای ست!
گم شده؛
در هوایی ابری و مه آلوده
و پاهایی خسته؛
رها در طرّه یِِ گیسویِ باد

و دست هایی که؛
بدنبالِ مهره هایِ گم شده؛ عشق؛
شخم می زنند؛
ردِ نامرئیِ تسبیح ِبی ذکر را
در فصل فصلی خزان زده و
بی باران....

#فرح_فریماااا_معمایِ_عشق
🍏🍎🍃

○

الا ای باد شبگیری
پیام من به دلبر بر
بگو آن ماه خوبان را
که جان با دل برابر بر

به قهر از من فگندی دل
بیک دیدار مهرویا
چنان چون حیدر کرار
در ان حصن خیبر بر

تو چون ماهی و
من ماهی
همی سوزم
بتابد بر غم عشقت__

#رابعه_کعب_قزداری
🍏🍎🍃

○

سلامی به تو!
شاخه یِ نوگلِ ارغوان؛

سلامی به آهِ
تنِ چاک چاکِ خزان؛

سلامی
به گیسویِ افشانِ باد
به سکرِ نگاهی؛ که برده ز یاد

سلامی به بوسه؛
به لبخند؛ به دستانِ پرمهر
به دل هایِ شاد ...
        
#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃

○

سکوت می کنم؛
و عشق
در دلم، جاری ست

که این شگفت ترین
نوع خویشتن داری ست!

✍#حسین_منزوی
🍏🍎🍃

○

"شاعری عهدی است با تنهایی؛ میثاقی یکسره آتش که وفای به آن، سوختن است، شعله‌ورشدن و سرسپردگی راستین؛ می‌مانی در عمق تاریکی و تنهایی"...

خورخه لوئیس بورخس
----------------------------
ذره ذره یِ هستی شعر است؛
و خدا، زیباترین قصیده یِ بلندِ هستی؛
و ما هریک، غزل هایی، سروده و
نا سروده در برگ‌ برگِ زندگی؛

سکوت فریادِ بی صدایِ هزاران شعر ناخوانده ...
و فریادِ بغضِ نهانِ
هزارانِ شعرِ ناگفته یِ سکوت؛

با شعر زاده می شویم؛
با شعر زندگی می کنیم؛
و با شعر در آسمانِ آفرینش،
جاودانه بال و پر می زنیم...

هر لحظه یِ زیستن شعر است
موسیقی است، عشق است؛
و عشق نقطه یِ پرگارِ هستی است!

رقصِ واژه ها را می شود
در سایه روشن هایِ روح ات؛
با عشق تماشا کرد، مست شد و در
لایه لایه هایِ گُنگِ حضور محو شد
با خدا یکی شد، در خدا رویید و
در عشق آرمید!

من زاده یِ فصلِ سردم؛
فصلِ برف، فصلِ آدمک برفی،
فصل جا پاهایِ سردِ یخی؛
فصلِ قندیل هایِ آویخته بر
آونگ هایِ تلخ و شیرینِ خاطره
هایِ رفته در دستانِ بیقرارِ باد

فصل فصلی؛ اما .. بهاری ام
سبزم.. آفتابی ام ...
و در مدرسه یِ عشق؛
شاگردِ اول کلاسِ درسِ حضور

عشق را از کودکی آموختم؛
و اندوه را و درد را و سایه روشن
هایِ کبودِ زندگی را هم
در بغض هایِ شبانه ام و
در روزهایی، که کمتر کودکانه زیستم؛

و در زمستانی دیگر... اما ...
دوباره زاده شدم؛
نه از بطنِ خاک هایِ خیسِ دلواپسی؛
که از لایه لایه هایِ سبزِ قلب و
روح ام؛ عشقی پاک و الهی...
وقتی گویی در جهنمی از بهت و
بیگانگی در هیزمِ تنهایی ام می سوختم؛ و زندگی داشت از یادم می رفت؛
و تک تکِ گلبرگ هایِ آرزوهایم
یکی یکی می خشکید!
و در زمانه یِ بی فصلِ غریب؛ در
دستانِ سردِ باد گم می شد!

در یک غروبِ دلتنگ؛
دست هایِ مهربانِ خدا، در آغوش ام گرفت در زمستانی که،
خاک جوانه ها را؛ حریصانه می بلعید
و جهان در وحشتِ مرگ؛
به خود می پیچید؛
خدا مرا بوسید و من رایحه یِ خوشِ عشق را، در چشمان اش بوییدم؛
در زمهریری که تنها.. امیدِ جوانه
زدنی دوباره، زنده ات می داشت؛
در زمستانی سرد از زیرِ تن پوشِ
برفیِ حسی اهورایی؛
دوباره زاده شدم، جوانه زدم و
تا باورِ عشق و یقین روییدم ...

و ایمان آوردم به رویایی که،
طعمِ گسِ واقعیت داشت و
تقدّسِ باوری کبریا و نامیرا...

آری ...
من زاده یِ آغوشِ دو زمستان ام؛
زمستانی سرد و سرما زده و برفی؛
و زمستانی، فصل.. فصل بهاری؛
زمستانی که بنفشه ها، در خاکِ
تن ام روییدند و در روح ام جوانه
زدند!
و من، خود.. در خویشتنِ خویش
شکفتم و واژه.. واژه شعر شدم!...


فرح_فریماااا_معمای_عشق
مقدمه 📕 معمای_عشق۶
🍏🍎🍃

○

ما هر کسی را
طوری می کُشیم
بعضی ها را
با گلوله، بعضى ها را با حرف،
و بعضی ها را با کارهایی که کرده ایم،
و بعضی ها را
با کارهایی که تا به امروز
برای آنها نکرده ایم ...

#داستایوفسکی
🍏🍎🍃