○

در‌ انحنایِ سکوتی تلخ
      و در فاصله یِ ممتدِ
            تب آلودِ ریل ها

تا آخرین؛
ایستگاهِ قطار
تمامیِ فصل ها را؛
در انتظارِ بهار، قدم می زنم

می دانم!
می دانم! که تو
در آستانه یِ سبزِ بهار
در انتظاری گس؛
تا میعادِ سرخِ شقایق،
ایستاده ای ...

می دانم!
چشم های ات
چکاوکی می شود
تا رخصتِ بارانِ عشق؛

و دست‌های ات؛
شاخه یِ تردِ نیلوفری
"برای خوابِ تمامیِ
فصل هایِ زرد"...


#فرح_فریماااا_معمای_ عشق
🍏🍎🍃