○ 
#دکتر عبدالحسین_ زرین کوب

این خادم اهل قلم(دکتر عبدالکریم_ سروش)درباره کسی می نویسد که به او وام دار است و حقا در طول حیات فکری و قلمی خویش مردی به پرخوانی و پردانی و پرکاری و فروتنی وی کمتر دیده است.

دکتر زرین کوب را ادیب و مورخ می شناسند. اما این دو واژه مشکل بتوانند جامه های برازنده ای بر اندام شخصیت فرهنگی وی باشند. وی مورخ است، اما تاریخ اندیشه ها وی را بیشتر مشغول می دارد تا تاریخ سیاست ها و ریاست ها؛ و تاریخ اندیشی وی تا مرز های فلسفه ی تاریخ هم گسترش می یابد.
وقتی که هنوز پاره ای از مدعیان فلسفه برای کسب نام و نان، فحاشی های خود را به پوپر آغاز نکرده بودند و حتی نامی از وی نشنیده بودند، زرین کوب در آثارش از نقد جانانه ی پوپر بر افلاطون یاد می کرد و نشان می داد که دامنه و دایره ی تتبع و تحقیقات و انصافش تا کجا گسترده است.

مرحوم زرین کوب، هم خود گنج بود و هم گنج های بسیار از خود به جا نهاد.
در تمام کتاب های او، دریای عمیق پژوهش در کنار قامت برافراشته ی نثری فاخر و فرهیخته جلوه گری می کند و این کوه بلند و آن دریای فراخ هر دو معرف شخصیت او هستند که هم ساحت دریاوار داشت و هم صلابت کوه وار.

✍دکترعبدالکریم_ سروش
🍏🍎🍃

○

#داروگ
شعر: علی اسفندیاری #نیمایوشیج
دکلمه #احمدشاملو


🍏🍎🍃

‍ ○
جشن سمنک‌پزی در تاجیکستان و افغانستان جشنی زنانه در آستانه نوروز است که در آن زنان و دختران جوان یک شب تا صبح را در کنار دیگ سمنو به دست‌افشانی و ترانه‌خوانی می‌پردازند و در حالی که سمنو را هم می‌زنند، آرزوها و نیازهای خود را از خدا می‌خواهند.
سمنو که از جوانه‌های گندم درست می‌شود، پس از پخته‌شدن، بر خوان نوروزی جای می‌گیرد و نماد زن و زمین و زندگی و زایش و نشانی از امشاسپندبانو «سپنتا آرمیتی» فروزه آفریگار یکتاست.
در جشن سمنک‌پزی در افغانستان، زنان و دختران همراه با دف یا دامبک در پای دیگ، ترانه سمنک‌پزی را می‌خوانند. خواندن این ترانه در شب جشن سمنک‌پزی با تفاوت‌هایی در نقاط مختلف متداول است.
در ایران به این جشن «سمنوپزان» می‌گویند و در حدود یک هفته مانده به نوروز برگزار می‌شود. متن ترانه سمنک‌پزی را در ادامه بخوانید و آوای آن را بشنوید:

سمنک در جوش، ما کفچه زنیم
دیگران در خواب ما دفچه زنیم

سمنک نذر بهار است
میله شب‌زنده‌دار است
این خوشی سالی یک بار است،
سال دیگر یانصیب.

سمنک در جوش، ما کفچه زنیم
دیگران در خواب، ما دفچه زنیم

آرزو  امشب خروشد
سمنک درخود بجوشد
دلخوشی جامه بپوشد،
سال دیگر یانصیب.

سمنک در جوش، ما کفچه زنیم
دیگران در خواب، ما دفچه زنیم

بی‌شکر شیرینی دارد
خود به خود رنگینی دارد
طعم خوش چون فرینی دارد،
سال دیگر یانصیب.

سمنک در جوش، ما کفچه زنیم
دیگران در خواب، ما دفچه زنیم

خوش نمايد رو به جوشش
ديدنى باشد خروشش
ساجقك دارد به دوشش
سال ديگر يا نصيب

سمنک در جوش، ما کفچه زنیم
دیگران در خواب، ما دفچه زنیم

پی نوشت: سمنک=سمنو/میله=جشن/ کفچه زدن=دست زدن/ دفچه=دف کوچک/ یا نصیب= خدا نصیب کند، انشاالله/ فرینی=فرنی/ ساجقک= اشاره به چسبندگی سمنو همچون آدامس یا ساجق در گویش اهل افغانستان.

#دکتر_شاهین_سپنتا
#سمنک پزان/ سمنو پزان
🍏🍎🍃

○
🎼#خمخانه
🗣#پریسا

ای چشم توام
پیمانه همسنگ دوصد خمخانه
همه شور عشق و
مستی ام از یک نگاه تو

🍏🍎🍃

○
ای با من و پنهان
چو دل از دل سلامت می کنم
تو کعبه‌ا هر جا
روم قصد مقامت می کنم

هر جا که هستی
حاضری از دور در ما ناظری
  شب خانه روشن می شود
     چون یاد نامت می کنم

گه همچو باز آشنا
بر دست تو پر می زنم
           گه چون کبوتر
پرزنان آهنگ بامت می کنم

گر غایبی هر دم چرا
   آسیب بر دل می زنم
      ور حاضری پس من
چرا در سینه دامت می کنم

دوری به تن لیک
از دلم اندر دل تو روزنیست
زان روزن دزدیده من
     چون مه پیامت می کنم

✍#مولانای_جان
🍏🍎🍃

○

شب خوش دوستانم✨قلب زندگی تپنده به عشق و امید و شادی❤️ قدم های زندگی تان، در مسیری سبز و آفتابی...

🍏🍎🍃

🎼❤️🎼



بوی گل را برگ نتواند
ز جولان بازداشت

چون کنم صائب نهان
در پرده‌ی دل راز را؟

#صائب_تبریزی

🍏🍎🍃

○ 
 با نام‌ و یاد حضرت دوست

🗓  امروز‌ دوشنبه 🐇🌧

☀️  ۲۸  اسفند        ۱۴۰۲
🌙  ۷    رمضان     ۱۴۴۵
🌲  ۱۸  مارس       ۲۰۲۴
-----------------------------
قلب زندگی تپنده به عشق و امید
--------🪴--------🪴------🪴----

قدم های زندگی در مسیری سبز
روزهای پایانی سال به لحظه
لحظه هایی شاد و پرامید 🔥💚
---------------------
مشکلی دارم
ز دانشمندان مجلس بازپرس
توبه فرمایان
چرا، خود توبه کمتر می‌کنند؟

#حضرت_حافظ
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

🗣#امید_نصری
امشب به کوی من سفر کن !

تنها تنها برای من خطر کن
به شهر عاشقت راهی شو
در اب تنگ من ماهی شو

مثال دلبری دیوانه ...
برای درد من آهی شو
ببین شب است
و دل بیدار است
طبیب تو خودش بیمار است

چشم تو دنیای من است
قصه رویای من است. ....

🍏🍎🍃

○

من شاخه ای ز جنگل سَروم ...
  از ضربه تبر ،
  بر پیکر سلاله من یادگارهاست

  با من مگو سخن ز شکستن
  هرگز شکستگی به بر ما شگفت نیست
  بر ما عجب شکفتگی اندر بهارهاست

  صد بار اگر به خاک کِشندم
  صد بار اگر که استخوان شکنندم
  گاه نیاز باز
  آن هیمه ام که شعله برانگیزد
  آن ریشه ام که جنگل از آن خیزد ...

    ✍#سیاوش_کسرایی
🍏🍎🍃