۰

میبوسمت
میبوسمت برای نخستین بار
میبوسمت
میبوسمت که سردی این شبها
در شعله های سرکش این عشق
خود را به نیستی بزند
در حضور ما
میبوسمت...
میبوسمت ولی تو نمیدانی
بوسیدنت برای لبانم شفاست
میبوسمت
میبوسمت که چشم خدا هم
بر آستانه ی این شعر
منتظر است ...


#سیمین _ ورنام

🍏🍎🍃
@AF14202

○

با تو
یک سکوت و
هزاران فریاد...


#احمد_شاملو
🍏🍎🍃

○

ومرگ مُردن نیست؛
و مرگ تنها نفس نکشیدن نیست!
من مردگان بی‌شماری را دیده‌ام که راه می‌رفتند، حرف می‌زدند، سیگار می‌کشیدند و خیس از باران، انتظار و تنها را درک می‌کردند، شعر می‌خواندند و می‌گریستند.


#حسین_پناهی
🍏🍎🍃

🌨

ماهِ من!... تو نیامدی
روزها و شب هایِ کبودِ انتظار
سبز شدند
در قابِ پنجره یِ خیسِ نگاه ام

و کوچه...
زیر بارانِ خیال ات
با چشمانِ شب،،، گریست!...
‌

#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃

شب خوش دوستان 🌙⭐💛

۰

صبح است،،، ساقیا!
قدحی پرشراب کن
دور فلک درنگ ندارد
شتاب کن

زان پیشتر
که عالم فانی شود خراب
ما را
ز جام باده گلگون
خراب کن ..‌.



✍#حافظ
🍏🍎🍃

سلام دوستان صبح به خیر

🗓 امروز شنبه ↯

☀️ ۲۹ آبان ١۴۰۰
🌙 ۱۴ ربیع‌الثانی ١۴۴۳
🎄 ۲۰ نوامبر ٢٠٢۱

روزتان پر نشاط 🍃🍎🍏

۰

تا مگر یک نفسم بوی تو آرد دم صبح

همه شب منتظر مرغ سحرخوان بودم


#حضرت_سعدی

🍏🍎🍃

۰

در بنفشه زارِ چشم تو
من ز بهترین بهشت ها
گذشتم ...




#فریدون _ مشیری
🍏🍎🍃

۰

تا زمانیکه در وجودت نغمه سرایی نکنی و زندگیت رقص نشود، تا زمانیکه هستی را جشن نگیری، ممکن نیست خدا را بشناسی، زیرا خدا اوج آواز و ترانه، اوج رقص و پایکوبی و اوج جشن زندگی است.

خدا به مردم غمگین تعلق ندارد. خدا از آن کسانی است که اهل عشق و خنده اند. هستی یک بازی بزرگ است. آنرا جدی نگیر. آنرا با ترانه ای در قلبت بپذیر و شادمانه از آن سپاسگزاری کن. با گامهای سبک و با خنده ای در درون قلبت در دنیا پیش برو تا ناگهان در کنار همه هستی الهی شوی.

🍏🍎🍃

۰

هر ذره...
که در هوا و در هامون است
نیکو نِگَرَش
که همچو ما مجنون است


هر ذره اگر خوش است
اگر محزون است
سرگشته خورشیدِ خوشِ
بی چون است ..‌.

✍#مولانای جان
🍏🍎🍃

۰

محمد علی سپانلو، مشهور به شاعر تهران (زاده ۲۹ آبان ۱۳۱۹ در تهران – درگذشته ۲۱ اردیبهشت ۱۳۹۴ در تهران) شاعر، روزنامه‌نگار، منتقد ادبی و مترجم ایرانی بود.

چشمانش را ببوس
اگر چه دیگر نمی‌تابد
میان سکوت‌ها
میان پرخاش‌ها
میان فاصله‌ی دراز
و شکجه‌ی بی‌اجر
میان خاطره و افسوس...

صبور و سمج، گاهی
سپیده‌دم‌ها اخم می‌کُند؛
غروب‌ها می‌بارد
پلک به هم نمی‌گذارد
مرز ندارد...

در فرصت عشق تا آزادی
پاسِ لحظه‌ای شادی:

چشمانش را ببوس
زهرِ سبز را بنوش!


#محمدعلی_سپانلو
«از دفترِ ژالیزیانا»‌

یادش سبزو گرامی ☘

🍏🍎🍃
‌