○
و خدایی که
در این نزدیکی است.

کلیدهای خزائن غیب نزد اوست، کسی جز او بر آن آگاه نیست و نیز آنچه در خشکی و دریاست همه را می‌داند و هیچ برگی از درخت نمی‌افتد مگر آنکه او آگاه است و نه هیچ دانه‌ای در زیر تاریکی‌های زمین و نه هیچ تر و خشکی،

🍏🍎🍃

‌○

روزی که بازوان بلورین صبح دم
برداشت تیغ و پرده تاریک شب شکافت
روزی که آفتاب از هر دریچه تافت
روزی که گونه و لب یاران هم نبرد
رنگ نشاط و خنده گمگشته بازیافت
من نیز باز خواهم گردید آن زمان
سوی ترانه ها و غزل ها و بوسه ها
سوی بهارهای دل انگیز گل فشان
سوی تو ، عشق من...


✍#هوشنگ_ابتهاج
🍏🍎🍃

سلام و درود دوستانم 🤍 روزتان سرشار از عشق و امید ومهربانی

🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

🗣#بانو_حمیرا
------------------------

چشمی
به رهت دوخته ام
باز که شاید باز آیی و
برهانیم از چشم به راهی...

✍#استاد_شهریار
🍏🍎🍃

○

باید مثل زمین صبور باشی
صبر کن تا موسم شکفتن ...

اگر حوصله داشته باشی ، دوباره همه چیز خوب می ‌شود ، حتی اگر صد بار هم شکست بخوری نباید مایوس شوی . شکست و ناکامی هم برای خودش نوعی سعادت است.

✍#رومن_رولان
📕#ژان کریستف
🍏🍎🍃

○

کمی تفکر ..
اندیشه و اندکی تأمل..
راستی ما آدم ها چرا؟....

🍏🍎🍃

○


مصطفی فرزانه در کتاب آشنایی با صادق هدایت مینویسد:

وقتی هدایت افسانه آفرینش را به من هدیه میداد خواهش کردم که طبق معمول روی صفحه اول آن چیزی بنویسد و امضا بکند. او نوشت: هر کس قلم دارد بگذارند لای کفنش.
غمگین شدم، اعتراض کردم: ولیکن چیز دیگر بنویسید و او هم همین جمله مرا اضافه کرد!

🍏🍎🍃

🎼❤️🎼


ما جامہ نمازے بہ سر خم ڪردیم
وز خاڪ خرابات تیمم ڪردیم

شاید ڪہ درین میڪدہ ها دریابیم
آن عمر ڪہ در مدرسہ ها
گم ڪردیم

✍امام_محمد_غزالے
🍏🍎🍃

○

ببار  ای برف؛ ببار
بر  شرارِ شعله هایِ سرکشِ
نمرودِ یک عصیان؛
و بر عریانیِ نبضِ گلویِ
زخمیِ دوران؛

ببار ای برف؛ ببار
بر سوزِ ناکوکِ دلِ پروانه یِ گریان
ببار؛  بر اشک شمع، بر ساحلِ
تفتیده یِ سوزان؛

ببار ای برف؛  ببار
بر لاله هایِ خفته در عطرِ
گلِ ریحان؛

ببارِ؛
بر دست هایِ خالیِ من،
به رویِ شانه هایِ خسته ء باران؛
ببار بر چشم هایِ منتظر،
بر کفر ؛ بر ایمان!!


#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃

○

زادروز «محمد بهمن بیگی» نویسنده ایرانی و بنیان گذار آموزش و پرورش عشایری در ایران خجسته باد

زادروز : ۲۶ بهمن ۱۲۹۸
درگذشت: ۱۱ اردیبهشت ۱۳۸۹

نام‌و یادش جاودانه و گرامی🎂🌷
🍏🍎🍃

○

در ایل ما
گوسفندان را داغی روی
صورت یا گوش شان می گذاشتند
تا اگر گم شدند یا دزدیده شدند؛
بتوان ردی از آنها گرفت "نشانی از
آهن داغ که پشم و پوست
و گوشت را می سوزاند"
و ضجه گوسفند بیچاره را
به فلک می رساند ..
و آن نشان تا همیشه خدا پیدا بود
" کاش همین داغ را روی دزدها
می گذاشتند تا میان آدم ها،
گم نمی شدند؛
و گرنه گوسفند بیچاره هیچ
گناهی نداشت؛
"ما از ترس آدم ها"
گوسفند را داغ می کردیم ...

#محمد_بهمن_ بیگی
زاد روزش گرامی 🎂🌷
🍏🍎🍃