آهنگ زیبا_تو رفتی
محمد اصفهانی
🎼❤️🎼
🗣#محمد_اصفهانی
🎼#تو_ رفتی
🤍------------------------
شبها که؛
سکوت است و
سکوت است و سیاهی؛
آوای تو میخواندم از لایتناهی ...
آوای تو میآردم
از شوق به پرواز؛
شبها که سکوت است
و سکوت است و سیاهی
امواج نوای تو به من؛
می رسد از دور ....
#فریدون_مشیری
🍏🍎🍃
🗣#محمد_اصفهانی
🎼#تو_ رفتی
🤍------------------------
شبها که؛
سکوت است و
سکوت است و سیاهی؛
آوای تو میخواندم از لایتناهی ...
آوای تو میآردم
از شوق به پرواز؛
شبها که سکوت است
و سکوت است و سیاهی
امواج نوای تو به من؛
می رسد از دور ....
#فریدون_مشیری
🍏🍎🍃
❤🔥1👍1
○
و روزی خواهد رقصید
ما پای برهنه در موعود بار امانت
مزرعه هایمان را
بر دوش زمین خواهیم نهاد ....
و در دوسویِ قدغن ها
با شراب چشمانمان مست خواهیم کرد ...
خدایان خواهند رقصید
و ما نه به باران
نه به عطر علفزاران ...
که با نگاهی بی پُرسان
سیراب از آرامشِ آفریده های هم
خواهیم شد ......
✍#مهرزاد
🍏🍎🍃
○
و روزی خواهد رقصید
ما پای برهنه در موعود بار امانت
مزرعه هایمان را
بر دوش زمین خواهیم نهاد ....
و در دوسویِ قدغن ها
با شراب چشمانمان مست خواهیم کرد ...
خدایان خواهند رقصید
و ما نه به باران
نه به عطر علفزاران ...
که با نگاهی بی پُرسان
سیراب از آرامشِ آفریده های هم
خواهیم شد ......
✍#مهرزاد
🍏🍎🍃
👍1
✍
برف را از شانههایش تکاند و وارد اتاقک نگهبانی شد. دستکشهایش را دراورد و دستهایش را گرفت روی علاالدین. نگاهش به نامهی روی میز افتاد. لابد دوباره از هِنار بود. آخر جز هِنار کی نامه مینویسد اینروزها؟
هِنار خواهرزادهی همکارش شُوان بود. تا حالا از نزدیک ندیده بودش. فقط میدانست خانمی است چهلساله. برای یک روستایی سمت کرمانشاه. در کودکی یک بهاری با پدرش گوسفندهایشان را برده بودند صحرا که رفته روی مین و یک پایش را از دست داده... گاهی همراه شعرها، عکس خودش را هم میفرستاد. خوشگل بود. سفید با موهای مشکی مجعد و چشمان درشت سیاه... یکبار که شُوان رفته بود روستایشان که به خواهرش سر بزند به هِنار گفته بوده همکارش نصیر فارغالتحصیل ادبیات دانشگاه تهران است و او هم دفتر شعرهایش را فرستاده بود که نصیر نظرش رابگوید. نصیر هم از روی احترام با مداد کنار چندتا از شعرها نظرش را نوشته بود.
از آن روز دو سال گذشته بود و هِنار هر هفته شعرهایش را در نامه میفرستاد. روی برگه را شعر مینوشت و پشت برگه را سفید میگذاشت تا نصیر نظرش را بنویسد و برایش بفرستد. حال نصیر هم خوب بود با نامهها. اوایل به شُوان گفته بود "به خواهرزادهات بگو شعرهایش را با ایمیل بفرستد". گفته بود "آنجا اینترنت ندارد". گفته بود "بگو پیامک کند". گفته بود "هِنار گوشی ندارد"...
یک چای برای خودش ریخت و نشست پشت میز و نامه را باز کرد. در پاکت فقط یک کارتپستال بود از یک کوهستانی در بهار، پر از شقایق. خواست پشت کارت را بخواند که شُوان در اتاقک نگهبانی را باز کرد و وارد شد. شُوان هم سرپرست نگهبانها بود و هم تنها رفیقش در آن کارخانه. گفت "نامهی هِنار رو دیدی؟ نوشته ماجرا رو؟" نصیر با نگرانی گفت "نه، چی شده؟" شُوان گفت "دارن میدنش به یه پیرمرد لبگوری". نصیر سکوت کرد.
شُوان گفت "دردت چیه نصیر؟ من که میدونم همدیگه رو دوست دارید. بخدا تا حالا هیچ دونفری رو ندیدم انقدر شبیه هم باشن. جفتتون اهل شعرید. مهربانید. آدمید. توی این روزگار لعنتی، اشتباهیاید. ببین این دختر بخاطر تو بعد از سالها دوباره داره شعر میگه. حالش خوب شده. تو هم حالت خوبه روزایی که نامهاش میرسه. مگه چقدر از عمرت مونده؟ تهش بیست سی سال. نذار لحظهای که میمیری حسرتش به دلت بمونه که شاید میشد جور دیگهای زندگی کنی. ببین نصیر، من دارم بازنشسته میشم.با مهندس حرف زدم. قراره جای من بذارتت سرپرست نگهبانا. حقوقت زیاد میشه.توو همین سرایداری باهم زندگی میکنید و کرایهخونه هم نمیدید".
نصیر خیره به برفهای توی حیاط گفت "پرسیدی دردم چیه.درد من همینه شُوان، نگهبانی، زندگی توو اتاق سرایداریِ کارخونه،این چیزی نبود که من از زندگی بخوام. دلم نمیخواد یکی دیگه رو توی نکبتِ زندگیم شریک کنم". شُوان با کلافگی گفت "خب توی این خرابشده زندگیِ کی اونجوریه که میخواسته؟ فکر میکنی اونایی که طرفای ما با لیسانس کولبری میکنن رویاشون این بوده؟". بعد آرام گفت "نگران هِنار نباش. زندگی اون دیگه بدتر از اینی که هست نمیشه. اونجا زنی که نتونه کار کنه رو کسی نمیخواد. اونجا کسی شعر نمیخواد. اونجا تنهاست. فکر میکنی برای چی شعراشو واسه تو میفرسته و یه هفته منتظر میشینه که جواب نامهاش برسه؟" صدایش را صاف کرد و بلند داد زد "دارم میگم میخوان هِنارکم رو بدن به یه پیرمردی که اختیار خودشو نداره، باید با اون یهدونهپاش زیر اونو تمیز کنه. دِلامصب، نخواه زندگیش اینجوری بشه".
چنددقیقهای سکوت کردند. شُوان گفت "نمیخوای چیزی بگی؟... باشه. صبح دارم میرم روستامون. بهش میگم دیگه نامه نفرسته برات". در را باز کرد و پا به حیاط پر از برف کارخانه گذاشت.
نصیر کارتپستال را از روی میز برداشت و به کوهستان پر از شقایق خیره شد. یادش افتاد پشت کارت را نخوانده. کارت را برگرداند. نوشته بود "این بهار بیا. دستبهدست برویم کوه. شاید اینجوری معجزه شود و زمان به عقب برگردد و این بهار زیر قدمهایم شقایق بروید جای مین. شاید معجزه شود و من عصایم را بگذارم کنار و با هم دو دستماله برقصیم.روی سبزهها دراز بکشیم، تو گل بچینی بگذاری لای موهام، من هم شعرهای تازهام را برایت بخوانم... خواهرم شعرهایم را داده در شهر تایپ کردهاند سیمیاش کردهاند شده عینهو کتاب. مثل کتابهای واقعی به تو تقدیمش کردهام... بیا که دل هنار مثل انارهای مانده بر شاخههای زمستان چروکیده شد بس که منتظرت ماند. بهار بیا، بهار که بیایی یکشعری برایت میگویم که از این کوههای اورامانات هم قشنگتر باشد".
نصیر درِاتاقک نگهبانی راباز کرد. در میانهی چارچوب ایستاد و رو به شُوان که داشت دور میشد داد زد "های شُوان، به هِنار بگو برفها که آب بشه میام با هم بریم کوهستان لای شقایقا. بهش بگو با خودت میام خواستگاریش. بگو شعر بنویسه. بگو نامه بنویسه. بگو زیاد بنویسه. آخه جز هِنار کی دیگه نامه مینویسه اینروزا؟
# حمید_باقرلو
🍏🍎🍃
برف را از شانههایش تکاند و وارد اتاقک نگهبانی شد. دستکشهایش را دراورد و دستهایش را گرفت روی علاالدین. نگاهش به نامهی روی میز افتاد. لابد دوباره از هِنار بود. آخر جز هِنار کی نامه مینویسد اینروزها؟
هِنار خواهرزادهی همکارش شُوان بود. تا حالا از نزدیک ندیده بودش. فقط میدانست خانمی است چهلساله. برای یک روستایی سمت کرمانشاه. در کودکی یک بهاری با پدرش گوسفندهایشان را برده بودند صحرا که رفته روی مین و یک پایش را از دست داده... گاهی همراه شعرها، عکس خودش را هم میفرستاد. خوشگل بود. سفید با موهای مشکی مجعد و چشمان درشت سیاه... یکبار که شُوان رفته بود روستایشان که به خواهرش سر بزند به هِنار گفته بوده همکارش نصیر فارغالتحصیل ادبیات دانشگاه تهران است و او هم دفتر شعرهایش را فرستاده بود که نصیر نظرش رابگوید. نصیر هم از روی احترام با مداد کنار چندتا از شعرها نظرش را نوشته بود.
از آن روز دو سال گذشته بود و هِنار هر هفته شعرهایش را در نامه میفرستاد. روی برگه را شعر مینوشت و پشت برگه را سفید میگذاشت تا نصیر نظرش را بنویسد و برایش بفرستد. حال نصیر هم خوب بود با نامهها. اوایل به شُوان گفته بود "به خواهرزادهات بگو شعرهایش را با ایمیل بفرستد". گفته بود "آنجا اینترنت ندارد". گفته بود "بگو پیامک کند". گفته بود "هِنار گوشی ندارد"...
یک چای برای خودش ریخت و نشست پشت میز و نامه را باز کرد. در پاکت فقط یک کارتپستال بود از یک کوهستانی در بهار، پر از شقایق. خواست پشت کارت را بخواند که شُوان در اتاقک نگهبانی را باز کرد و وارد شد. شُوان هم سرپرست نگهبانها بود و هم تنها رفیقش در آن کارخانه. گفت "نامهی هِنار رو دیدی؟ نوشته ماجرا رو؟" نصیر با نگرانی گفت "نه، چی شده؟" شُوان گفت "دارن میدنش به یه پیرمرد لبگوری". نصیر سکوت کرد.
شُوان گفت "دردت چیه نصیر؟ من که میدونم همدیگه رو دوست دارید. بخدا تا حالا هیچ دونفری رو ندیدم انقدر شبیه هم باشن. جفتتون اهل شعرید. مهربانید. آدمید. توی این روزگار لعنتی، اشتباهیاید. ببین این دختر بخاطر تو بعد از سالها دوباره داره شعر میگه. حالش خوب شده. تو هم حالت خوبه روزایی که نامهاش میرسه. مگه چقدر از عمرت مونده؟ تهش بیست سی سال. نذار لحظهای که میمیری حسرتش به دلت بمونه که شاید میشد جور دیگهای زندگی کنی. ببین نصیر، من دارم بازنشسته میشم.با مهندس حرف زدم. قراره جای من بذارتت سرپرست نگهبانا. حقوقت زیاد میشه.توو همین سرایداری باهم زندگی میکنید و کرایهخونه هم نمیدید".
نصیر خیره به برفهای توی حیاط گفت "پرسیدی دردم چیه.درد من همینه شُوان، نگهبانی، زندگی توو اتاق سرایداریِ کارخونه،این چیزی نبود که من از زندگی بخوام. دلم نمیخواد یکی دیگه رو توی نکبتِ زندگیم شریک کنم". شُوان با کلافگی گفت "خب توی این خرابشده زندگیِ کی اونجوریه که میخواسته؟ فکر میکنی اونایی که طرفای ما با لیسانس کولبری میکنن رویاشون این بوده؟". بعد آرام گفت "نگران هِنار نباش. زندگی اون دیگه بدتر از اینی که هست نمیشه. اونجا زنی که نتونه کار کنه رو کسی نمیخواد. اونجا کسی شعر نمیخواد. اونجا تنهاست. فکر میکنی برای چی شعراشو واسه تو میفرسته و یه هفته منتظر میشینه که جواب نامهاش برسه؟" صدایش را صاف کرد و بلند داد زد "دارم میگم میخوان هِنارکم رو بدن به یه پیرمردی که اختیار خودشو نداره، باید با اون یهدونهپاش زیر اونو تمیز کنه. دِلامصب، نخواه زندگیش اینجوری بشه".
چنددقیقهای سکوت کردند. شُوان گفت "نمیخوای چیزی بگی؟... باشه. صبح دارم میرم روستامون. بهش میگم دیگه نامه نفرسته برات". در را باز کرد و پا به حیاط پر از برف کارخانه گذاشت.
نصیر کارتپستال را از روی میز برداشت و به کوهستان پر از شقایق خیره شد. یادش افتاد پشت کارت را نخوانده. کارت را برگرداند. نوشته بود "این بهار بیا. دستبهدست برویم کوه. شاید اینجوری معجزه شود و زمان به عقب برگردد و این بهار زیر قدمهایم شقایق بروید جای مین. شاید معجزه شود و من عصایم را بگذارم کنار و با هم دو دستماله برقصیم.روی سبزهها دراز بکشیم، تو گل بچینی بگذاری لای موهام، من هم شعرهای تازهام را برایت بخوانم... خواهرم شعرهایم را داده در شهر تایپ کردهاند سیمیاش کردهاند شده عینهو کتاب. مثل کتابهای واقعی به تو تقدیمش کردهام... بیا که دل هنار مثل انارهای مانده بر شاخههای زمستان چروکیده شد بس که منتظرت ماند. بهار بیا، بهار که بیایی یکشعری برایت میگویم که از این کوههای اورامانات هم قشنگتر باشد".
نصیر درِاتاقک نگهبانی راباز کرد. در میانهی چارچوب ایستاد و رو به شُوان که داشت دور میشد داد زد "های شُوان، به هِنار بگو برفها که آب بشه میام با هم بریم کوهستان لای شقایقا. بهش بگو با خودت میام خواستگاریش. بگو شعر بنویسه. بگو نامه بنویسه. بگو زیاد بنویسه. آخه جز هِنار کی دیگه نامه مینویسه اینروزا؟
# حمید_باقرلو
🍏🍎🍃
👍1
○
فساد یک جامعه دو قسم است :
یکی موقعی که مردم قوانین را مراعات نمیکنند ،
این درد چاره پذیر است ؛
و دیگر آنکه قوانین مردم را فاسد میکند
که این درد درمانی ندارد ،
زیرا درد ناشی از خودِ درمان است !
👤#شارل_دو_مونتسکیو
🍏🍎🍃
فساد یک جامعه دو قسم است :
یکی موقعی که مردم قوانین را مراعات نمیکنند ،
این درد چاره پذیر است ؛
و دیگر آنکه قوانین مردم را فاسد میکند
که این درد درمانی ندارد ،
زیرا درد ناشی از خودِ درمان است !
👤#شارل_دو_مونتسکیو
🍏🍎🍃
👍1
○
دست هایم را بگیر...
می دانم؛
بالِ پروازت بیکران است!
می دانم؛
"از آنجایی که تویی
تا اینجایی که منم"
تنها یک یاد ویک خاطره؛
کافی ست؛
تا احساس ام کنی.. و خنکایِ
چشمه یِ زلالِ روح ات
با تپش گرمِ قلبِ من در آمیزد
تو همانقدر هستی...
که هوا.. که نور ...
که عشق ...که خدا ...
#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃
یاد عزیزان سفر کرده به عشق🕊
دست هایم را بگیر...
می دانم؛
بالِ پروازت بیکران است!
می دانم؛
"از آنجایی که تویی
تا اینجایی که منم"
تنها یک یاد ویک خاطره؛
کافی ست؛
تا احساس ام کنی.. و خنکایِ
چشمه یِ زلالِ روح ات
با تپش گرمِ قلبِ من در آمیزد
تو همانقدر هستی...
که هوا.. که نور ...
که عشق ...که خدا ...
#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃
یاد عزیزان سفر کرده به عشق🕊
👍1
Audio
📕✨📕
📕#بلندی های_بادگیر
✍#امیلی_برونته
---------------------
کتاب بلندی های بادگیر روایت عشق است و انتقام، با شخصیتهایی که آمیزه لطافت و خشونتاند، مهر و کین، امید و بیم،… در مکانی که آن هم آمیزهای است از گرما و سرما، روشنایی و تاریکی، تابستان طراوتبخش و زمستان اندوهبار. آیا خفتههای این خاکِ آرام خوابزدههایی بیقرارند؟
امیلی برونته با همین داستان شورانگیز به بلندی های ادبیات صعود کرده است.
🍏🍎🍃
📕#بلندی های_بادگیر
✍#امیلی_برونته
---------------------
کتاب بلندی های بادگیر روایت عشق است و انتقام، با شخصیتهایی که آمیزه لطافت و خشونتاند، مهر و کین، امید و بیم،… در مکانی که آن هم آمیزهای است از گرما و سرما، روشنایی و تاریکی، تابستان طراوتبخش و زمستان اندوهبار. آیا خفتههای این خاکِ آرام خوابزدههایی بیقرارند؟
امیلی برونته با همین داستان شورانگیز به بلندی های ادبیات صعود کرده است.
🍏🍎🍃
Matarsak
Maziar Fallahi
🎼❤️🎼
✍🗣#مازیار_فلاحی
------------------------
خیلی وقته تک و تنهام
توی باغی از ترانه
منتظر واسه یه خوبی،
یه رفیق بی بهانه
توی دنیای پر از گل
واسه عالمی غریبم ...
میون اینهمه خوبی؛
این منم که بی نصیبم
روزگاری زیر بارون،
روزگاری بی قرارم
جز یه لحظه مهربونی
دیگه خواسته ای ندارم
تو کنار من بشینی ...
دل خسته مو ببینی؛
بیای از تو باغ قصه م
یه شکوفه ای بچینی .....
🍏🍎🍃
✍🗣#مازیار_فلاحی
------------------------
خیلی وقته تک و تنهام
توی باغی از ترانه
منتظر واسه یه خوبی،
یه رفیق بی بهانه
توی دنیای پر از گل
واسه عالمی غریبم ...
میون اینهمه خوبی؛
این منم که بی نصیبم
روزگاری زیر بارون،
روزگاری بی قرارم
جز یه لحظه مهربونی
دیگه خواسته ای ندارم
تو کنار من بشینی ...
دل خسته مو ببینی؛
بیای از تو باغ قصه م
یه شکوفه ای بچینی .....
🍏🍎🍃
👍1
○
هیچ چیز قادر نیست.
دو بار رخ دهد
چنین اتفاقی نخواهد افتاد
پس حقیقت تاسفباری است
که خام و ناپخته به دنیا آمده ایم
و نا آزموده نیز دنیا را
ترک خواهیم کرد
حتی اگر
کودن ترین شاگرد مدرسه باشید
هیچ کلاسی را، در تابستان
تکرار نمی کنید
هر دوره، فقط و فقط یک بار
تکرار می شود ..
هیچ روزی .. تکرار دیروز نیست___
✍#ویسلاوا_شیمبورسکا
📕#عاشقانه هایی برای
شکستن قلبت
مترجم#اعظم_خرام
ویراستار ادبی#فرح_فریما
بریده ای از شعر: #هیچ چیز
تکرار نمی شود
ویسواوا شیمبورسکا و آوانویسی درست ویسلاوا شیمبورسکا, لهستانی: Maria Wisława Anna Szymborska شاعر، مقالهنویس، مترجم لهستانی بود. او در سال ۱۹۹۶ برنده جایزهٔ نوبل ادبیات شد.ویسواوا شیمبورسکا شاعر لهستانی و برنده جایزه نوبل ادبیات در سال 1996 است
سالروز سفرش گرامی🕊
🍏🍎🍃
هیچ چیز قادر نیست.
دو بار رخ دهد
چنین اتفاقی نخواهد افتاد
پس حقیقت تاسفباری است
که خام و ناپخته به دنیا آمده ایم
و نا آزموده نیز دنیا را
ترک خواهیم کرد
حتی اگر
کودن ترین شاگرد مدرسه باشید
هیچ کلاسی را، در تابستان
تکرار نمی کنید
هر دوره، فقط و فقط یک بار
تکرار می شود ..
هیچ روزی .. تکرار دیروز نیست___
✍#ویسلاوا_شیمبورسکا
📕#عاشقانه هایی برای
شکستن قلبت
مترجم#اعظم_خرام
ویراستار ادبی#فرح_فریما
بریده ای از شعر: #هیچ چیز
تکرار نمی شود
ویسواوا شیمبورسکا و آوانویسی درست ویسلاوا شیمبورسکا, لهستانی: Maria Wisława Anna Szymborska شاعر، مقالهنویس، مترجم لهستانی بود. او در سال ۱۹۹۶ برنده جایزهٔ نوبل ادبیات شد.ویسواوا شیمبورسکا شاعر لهستانی و برنده جایزه نوبل ادبیات در سال 1996 است
سالروز سفرش گرامی🕊
🍏🍎🍃
👍1
حجٺ اشرف زاده_از یادها رفٺہ
@just_you_99
🎼❤️🎼
🗣#حجت_اشرف_زاده
🎼#از یادها رفته
---------------------------
از دورهایِ دور؛
که خدا مرا افرید
روح تو را، در من دمید
من زاده یِ روحِ توام
من با تو، درتو و با عشق تو
زاده شدم...
انگار؛
که از ازل؛ در من بوده ای
و تا ابد؛ تا همیشه یِ هستی
همراهِ منی ...
تو؛ در من ریشه کرده ای
جوانه، زده ای
سبز شده ای
شاخ و برگِ خیالم؛ پر از
شکوفه هایِ یادِ سبزِ توست
تو در منی؛ با منی؛
خود منی.....
#فرح_فریماااا_معمایِ_عشق
🍏🍎🍃
🗣#حجت_اشرف_زاده
🎼#از یادها رفته
---------------------------
از دورهایِ دور؛
که خدا مرا افرید
روح تو را، در من دمید
من زاده یِ روحِ توام
من با تو، درتو و با عشق تو
زاده شدم...
انگار؛
که از ازل؛ در من بوده ای
و تا ابد؛ تا همیشه یِ هستی
همراهِ منی ...
تو؛ در من ریشه کرده ای
جوانه، زده ای
سبز شده ای
شاخ و برگِ خیالم؛ پر از
شکوفه هایِ یادِ سبزِ توست
تو در منی؛ با منی؛
خود منی.....
#فرح_فریماااا_معمایِ_عشق
🍏🍎🍃
👍1