معمای عشق

✍
#قسمت_پنجم

... سال‌ها در پی هم می‌گذرند. گاه سایه را در محفلی می‌بینم. بسیار کم‌حرف و آرام شده است. ازدواج کرده است. همسرش آلما، دختری ظریف و متین و مبادی‌ی آداب است‌. کودکانی دارند. درست نمی‌دانم چند تا و چندساله هستند. هرگاه او را می‌بینم، به یاد این گفته‌ی سعدی می‌افتم:
«تا کودکان برآورم، کودکی نکردم.»
.
آغاز دهه‌ی چهل است. شبی با فریدون مشیری و چند تن دیگر در محفلی هستیم. فریدون می‌گوید غزلی تازه از هوشنگ به دستم رسیده است و می‌خواند:
شب آمد و دل تنگم هوای خانه گرفت
دوباره‌ گریه‌ی بی‌طاقتم بهانه گرفت
شکیب درد خموشانه‌ام دوباره شکست
دوباره خرمن خاکسترم زبانه گرفت
نشاط زمزمه زاری شد و به شعر نشست
صدای خنده فغان گشت و در ترانه گرفت
زهی پسندِ کماندار فتنه کز بُنِ تیر
نگاه کرد و دو چشم مرا نشانه گرفت...
.
به این‌جا که می‌رسد، اشاره می‌کند که سایه این شعر را هنگامی نوشته است که برای چشم پسرش کیوان عارضه‌یی سخت پیش آمده است و او را پدر برای معالجه به خارج از کشور برده است. و بعد، با همان حال همیشگی‌ی خود که از خواندن شعر خوب لذت می‌برد و لذت می‌خواهد دیگران را هم در این لذت سهیم کند، می‌گوید: ببینید! دقت کنید: زهی پسند کماندار فتنه... و بعد می‌گوید: تجسم تیری که رها شده و به چشم فرزند نشسته است، فرزندی که دو چشم سایه است، چه طنز تلخی دارد: زهی پسند کماندار فتنه...! اوج درد است.
و باز می‌خواند:
امید عافیتم بود، روزگار نخواست
قرار و عیش و امان داشتم، زمانه گرفت...
.
و من می‌بینم که چهره و دامنم از اشک خیس است و اکنون هم که این سطرها را می‌نویسم همین‌طور.

سال‌ها بعد... شاید سال پنجاه است. در اتاق شورای موسیقی‌ی رادیو با سایه و مشیری و محمود تفضلی نشسته‌ایم و از هر دری سخنی پیش می‌کشیم. اشاره به همان غزلش می‌کنم. می‌گوید: نمی‌دانی در چه حالی آن را نوشتم. شب بود و خانه دلگیر و غربت وحشتناک و زنم آبستن و پسرکم گرفتار مصیب چشم. از خانه بیرون زدم که به خانه‌ی دوستی بروم برای مشورتی. خیابان سرد بود و باران دُمریز می‌بارید و اشکم تندتر از باران فرو می‌ریخت. یکباره دیدم غزلی را که زمزمه کرده‌ام در طول خیابان و زیر همان باران به پایان رسانده‌ام:
دلِ گرفته‌ی من همچو ابر بارانی
گشایشی مگر از گریه‌ی شبانه گرفت...

کتاب #یاد_بعضی_نفرات
✍#سيمين_بهبهانی
🍏🍎🍃

97 viewsFarah, 17:11