○
#قسمت_اول
... نزدیک به چهل سال (نه، خیلی بیشتر) از نخستین دیدارم با سایه میگذرد. انگار که خواب میبینم یا در خواب سخن میگویم. هرچه مینویسم چندان دقیق نیست، مهآلود است. اما ریشه در واقعیت دارد؛ از پشت غبار زمان و زمانه پیداست.
سال ۲۶ یا ۲۷ است. با دختری از خانوادههای اصیل رشت دوستی دارم. در مدرسهی مامایی با او همکلاس بودهام. آنقدر با هم یگانه و مهربان هستیم که به گفتن درنمیآید. او در کارِ گرفتن دیپلم ماماییست، اما من دو سال پیشتر، از مدرسه اخراج شدهام و در همان هنگام شوهر کردهام تا داستان مدرسه و اخراج را به فراموشی بسپارم. اخراجم به سبب برخوردیست که با دکتر جهانشاه صالح، رئیس مدرسه، داشتم. به من سیلی زد و از من سیلی خورد. استاد و شاگرد دست و گریبان شدیم! ناروا زد. میخواست تقصیر را به گردن کسی بیندازد و مرا انتخاب کرد. نیمی از چشم و صورتم نیلی شد. بعد هم حزب توده و روزنامههای تودهیی و غیر تودهیی مسأله را مطرح کردند. نوشتند و نوشتند و داستان روز شد. میتینگهای خیابانی به راه افتاد و کار چندان بالا گرفت که موقعیت سه وزیر تودهای در کابینهی قوام به خطر افتاد و جنجال، به اقتضای اوضاع، فرو نشست یا فرو نشاندنش.
بگذریم. قصدم گفتن اینها نبود. پیش آمد. به عنوان معترضه بپذیرید. داشتم از سالهای ۲۶ و ۲۷ میگفتم. همکلاس و دوست مهربان من، مهری آزرمسا (که حالا روانش به ابدیت پیوسته است)، پس از آنکه از مدرسه اخراج شدم، مرا رها نکرد. به دیدنم میآمد و به دیدنش میرفتم. میدانست که شعر میگویم. یک روز چند شعر از شاعری برایم آورد و خواند. گفت: «اسمش هوشنگ ابتهاج است. سایه تخلص میکند. خیلی با شعور و اهل مطالعه و برازنده است. بیست سال بیشتر ندارد.» آن زمان من و مهری هم بیست سال بیشتر نداشتیم. شعرهای حمیدی و نیما و توللی و رشید یاسمی و رهی معیری و بیشتر از همه شهریار و چندین تن دیگر را، که سرشناس بودند، میخواندیم. اما این که میان همسنوسالهای خودمان شاعری ارزنده پیدا شود برایمان مغتنم بود.
مهری میگفت: «همهی خانوادههای رشت، مخصوصاً دخترها، سایه را دوست دارند! اما او به هیچ دختری اعتنا نمیکند، جز یکی که اسمش پروین است. یک کتاب شعر برایش سروده است!» این شاعر جوان گیلانی، که اینقدر در میان دخترهای رشت محبوب بود، خیلی زود در میان همهی ادبشناسان و شعردوستان کشور، شهرتی به هم رساند...
منبع:کتاب #یاد_بعضی_نفرات
#سيمين_بهبهانی
🍏🍎🍃
#قسمت_اول
... نزدیک به چهل سال (نه، خیلی بیشتر) از نخستین دیدارم با سایه میگذرد. انگار که خواب میبینم یا در خواب سخن میگویم. هرچه مینویسم چندان دقیق نیست، مهآلود است. اما ریشه در واقعیت دارد؛ از پشت غبار زمان و زمانه پیداست.
سال ۲۶ یا ۲۷ است. با دختری از خانوادههای اصیل رشت دوستی دارم. در مدرسهی مامایی با او همکلاس بودهام. آنقدر با هم یگانه و مهربان هستیم که به گفتن درنمیآید. او در کارِ گرفتن دیپلم ماماییست، اما من دو سال پیشتر، از مدرسه اخراج شدهام و در همان هنگام شوهر کردهام تا داستان مدرسه و اخراج را به فراموشی بسپارم. اخراجم به سبب برخوردیست که با دکتر جهانشاه صالح، رئیس مدرسه، داشتم. به من سیلی زد و از من سیلی خورد. استاد و شاگرد دست و گریبان شدیم! ناروا زد. میخواست تقصیر را به گردن کسی بیندازد و مرا انتخاب کرد. نیمی از چشم و صورتم نیلی شد. بعد هم حزب توده و روزنامههای تودهیی و غیر تودهیی مسأله را مطرح کردند. نوشتند و نوشتند و داستان روز شد. میتینگهای خیابانی به راه افتاد و کار چندان بالا گرفت که موقعیت سه وزیر تودهای در کابینهی قوام به خطر افتاد و جنجال، به اقتضای اوضاع، فرو نشست یا فرو نشاندنش.
بگذریم. قصدم گفتن اینها نبود. پیش آمد. به عنوان معترضه بپذیرید. داشتم از سالهای ۲۶ و ۲۷ میگفتم. همکلاس و دوست مهربان من، مهری آزرمسا (که حالا روانش به ابدیت پیوسته است)، پس از آنکه از مدرسه اخراج شدم، مرا رها نکرد. به دیدنم میآمد و به دیدنش میرفتم. میدانست که شعر میگویم. یک روز چند شعر از شاعری برایم آورد و خواند. گفت: «اسمش هوشنگ ابتهاج است. سایه تخلص میکند. خیلی با شعور و اهل مطالعه و برازنده است. بیست سال بیشتر ندارد.» آن زمان من و مهری هم بیست سال بیشتر نداشتیم. شعرهای حمیدی و نیما و توللی و رشید یاسمی و رهی معیری و بیشتر از همه شهریار و چندین تن دیگر را، که سرشناس بودند، میخواندیم. اما این که میان همسنوسالهای خودمان شاعری ارزنده پیدا شود برایمان مغتنم بود.
مهری میگفت: «همهی خانوادههای رشت، مخصوصاً دخترها، سایه را دوست دارند! اما او به هیچ دختری اعتنا نمیکند، جز یکی که اسمش پروین است. یک کتاب شعر برایش سروده است!» این شاعر جوان گیلانی، که اینقدر در میان دخترهای رشت محبوب بود، خیلی زود در میان همهی ادبشناسان و شعردوستان کشور، شهرتی به هم رساند...
منبع:کتاب #یاد_بعضی_نفرات
#سيمين_بهبهانی
🍏🍎🍃
❤2
#اصلاحیه
#اشعارجعلی :
یا رب، نگاه کس، به کسی آشنا مکن
گر میکنی، کرم کن و از هم جدا مکن
#میرزامحمدعلیشیرازی✅
#مولانا❌
از مولانا نیست.
#اشعارجعلی :
یا رب، نگاه کس، به کسی آشنا مکن
گر میکنی، کرم کن و از هم جدا مکن
#میرزامحمدعلیشیرازی✅
#مولانا❌
از مولانا نیست.
🙏1
○○
مژده ای دل
که مسیحا نفسی میآید
که ز انفاس خوشش
بوی کسی میآید
از غم هجر مکن
ناله و فریاد که دوش
زدهام فالی و
فریادرسی میآید
هیچ کس نیست
که درکوی
تواش کاری نیست
هرکس آنجا به ط یق
هوسی میآید
کس ندانست
که منزلگه معشوق کجاست
این قدر هست
که بانگ جرسی میآید
خبر بلبل این باغ
بپرسید که من
نالهای میشنوم
کز قفسی میآید
یار دارد سر صید
دل حافظ یاران
شاهبازی
به شکار مگسی میآید
✍#حضرت_حافظ
🍏🍎🍃
مژده ای دل
که مسیحا نفسی میآید
که ز انفاس خوشش
بوی کسی میآید
از غم هجر مکن
ناله و فریاد که دوش
زدهام فالی و
فریادرسی میآید
هیچ کس نیست
که درکوی
تواش کاری نیست
هرکس آنجا به ط یق
هوسی میآید
کس ندانست
که منزلگه معشوق کجاست
این قدر هست
که بانگ جرسی میآید
خبر بلبل این باغ
بپرسید که من
نالهای میشنوم
کز قفسی میآید
یار دارد سر صید
دل حافظ یاران
شاهبازی
به شکار مگسی میآید
✍#حضرت_حافظ
🍏🍎🍃
❤1👏1
●
چه کسی نمیداند!
آن پروانه های سرخ که در آسمان سرمه ای شبهای بی صبحم میسوزند و میدرخشند
قطرات خون شعرهای جان به لب منند
که در کلبه ی فرو ریخته ی قلمم فرود آمده اند
چه جان سختم که این اندوه گران
قلبم را مچاله نمیکند
چرا تمام نمیشوم!!...
#سیمین_ورنام
🍏🍎🍃
چه کسی نمیداند!
آن پروانه های سرخ که در آسمان سرمه ای شبهای بی صبحم میسوزند و میدرخشند
قطرات خون شعرهای جان به لب منند
که در کلبه ی فرو ریخته ی قلمم فرود آمده اند
چه جان سختم که این اندوه گران
قلبم را مچاله نمیکند
چرا تمام نمیشوم!!...
#سیمین_ورنام
🍏🍎🍃
❤1👍1
هنگام سپیده دم
شجریان، خیام
🎼❤️🎼
🎼هنگام سپیده دم
✍#خیام
🗣#محمدرضا شجریان
🎤#احمد شاملو
آمدن و رفتن ما سودی کو. وز تار امید عمر ما پودی کو. چندین سر و پای نازنینان جهان. میسوزد و خاک میشود دودی کو ...
🍏🍎🍃
🎼هنگام سپیده دم
✍#خیام
🗣#محمدرضا شجریان
🎤#احمد شاملو
آمدن و رفتن ما سودی کو. وز تار امید عمر ما پودی کو. چندین سر و پای نازنینان جهان. میسوزد و خاک میشود دودی کو ...
🍏🍎🍃
👏1
○
عقل بیهوده سر طرح معما دارد
بازی عشق مگر شاید و اما دارد؟
با نسیم سحری دشت پُر از لاله شکفت
سر سربسته چرا این همه رسوا دارد
در خیال آمدی و آینه ی قلب شکست
آینه تازه از امروز تماشا دارد
بس که دلتنگم اگر گریه کنم می گویند:
قطره ای قصد نشان دادن دریا دارد
تلخی عمر به شیرینی عشق آکنده است
چه سرانجام خوشی گردش دنیا دارد
عشق رازی است که تنها به خدا باید گفت
چه سخن ها که خدا با منِ تنها دارد
✍#فاضل_نظری
🍏🍎🍃
عقل بیهوده سر طرح معما دارد
بازی عشق مگر شاید و اما دارد؟
با نسیم سحری دشت پُر از لاله شکفت
سر سربسته چرا این همه رسوا دارد
در خیال آمدی و آینه ی قلب شکست
آینه تازه از امروز تماشا دارد
بس که دلتنگم اگر گریه کنم می گویند:
قطره ای قصد نشان دادن دریا دارد
تلخی عمر به شیرینی عشق آکنده است
چه سرانجام خوشی گردش دنیا دارد
عشق رازی است که تنها به خدا باید گفت
چه سخن ها که خدا با منِ تنها دارد
✍#فاضل_نظری
🍏🍎🍃
❤1
○
امواج زندگی را بپذیر
حنی اگر تو را
به اعماق دریا ببرند
آن ماهیِ آسوده که بر سطحِ
آب می بینی مرده است!
✍#نلسون_ماندلا
🍏🍎🍃
امواج زندگی را بپذیر
حنی اگر تو را
به اعماق دریا ببرند
آن ماهیِ آسوده که بر سطحِ
آب می بینی مرده است!
✍#نلسون_ماندلا
🍏🍎🍃
👏2
○
عده بسیار کمی از مردم
سرزنشهای مفید را؛
به تعریف های دروغین که از ایشان
بعمل می آید ،ترجیح میدهند.
✍#دیل_کارنگی
🍏🍎🍃
عده بسیار کمی از مردم
سرزنشهای مفید را؛
به تعریف های دروغین که از ایشان
بعمل می آید ،ترجیح میدهند.
✍#دیل_کارنگی
🍏🍎🍃
👍1👏1