○

با شعله ات ای امید دلبسته منم 
بیدار نگهدار تن خسته منم 

در چشم شب سیاه می سوزم و باز
آن شمع به راه صبح بنشسته منم 

✍#سیاوش کسرایی
🍏🍎🍃

○

شب هرگز مطلق نیست
سرانجام هر غمی به پنجره ای باز ختم میشود
پنجره ای که آنجا می درخشد
همیشه رویایی باقی می ماند

آرزویی که خشنود می کند گرسنه ای را
قلبی سخی
دستی باز
چشمی مواظب
یک زندگی
زندگی ای که با دیگران تقسیم کنیم

#پل_الوار
🍏🍎🍃

○

الهی در جلال رحمانی،
در کمال سبحانی، نه محتاج زمانی،
و نه آرزومند مکانی،
نه کس بتو ماند و نه به کسی مانی، پیداست که در میان جانی،
بلکه جان زنده به چیزی است
که تو آنی...


#خواجه_عبداله_انصاری
🍏🍎🍃

○

  با نام و یاد حضرت دوست
  
🗓  امروز   شنبه      🌧🌤

☀️   ۶      اسفند        ۱۴۰۱
🌙   ۴      شعبان      ۱۴۴۴
🎄 ‌  ۲۵    فوریه       ۲۰۲۳

۷ روز هفته تان به عشق و شادی
🍏🍎🍃

○

برادران محبت معلم است.
اما آدم باید بداند که چگونه کسبش کند،
چون کسب کردنش سخت است،
به قیمتی گران خریداری می شود،
با تلاشی دیرپا آهسته آهسته بدست می‌آید.
چون نباید گاه‌گاهی دوست بداریم،
برای لحظه ای،
بلکه تا ابد.

هرکسی می تواند گاه‌گاهی دوست بدارد،
حتی شریران هم می توانند...

📕#برادران کارامازوف
✍#فئودور_داستایفسکی
🍏🍎🍃

○

دست از دامان شب برداشتم
تا بیاویزم به گیسوی سحر
تیرگی پا می‌کشد از بام‌ها
صبح می‌خندد به راه شهر من...


✍#سهراب_سپهری
🍏🍎🍃

○

سپاس
عشق تو را...
که برای من...
تازه ترین معجزه است...


✍#نزار_قبانی
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

✍#شیخ_بهائی
🗣#مختاباد
🎼#سرگشته

تا   کی  به   تمنای   وصال   تو   یگانه
اشکم شود، از هر مژه چون سیل روانه  
خواهد به سر آید  شب  هجران تو یانه

ای  تیر   غمت   را   دل   عُشاق   نشانه  
  جمعی به تو مشغول و تو غایب ز میانه
 
رفتم  به  درِ  صومعهٔ   عابد  و   زاهد 
دیدم همه را پیش رخت، راکع و ساجد
 
در میکده، رهبانم و در صومعه، عابد 
گهِ  معتکف دیرم و گهِ ساکن  مسجد  
  یعنی که تو را می‌طلبم خانه به خانه ...
 
🍏🍎🍃

○

زندگی؛ بیت کوتاه یک شعر است
بغضِ خوابیده در گلویِ یک تکرار
دود خسته یِ پیاپیِ سیگار ...

دو ریلِ  خسته و سر به زیرِ قطار
دو خط موازی ...
تا دو نقطه یِ مکرّرِ پرگار
دایره، به حول خود دوّار
فاصله؛  فاصله ...  دیوار
من... تو ...
دست هایم؛ چشم هایت
در آتشِ شرارِ  یک دیدار
فاصله،  فاصله ... دیوار

  نقطه سرِ خط ... پرگار
  دایره ... وتر ...   تکرار ...

#فرح_فریماااا_معمای_عشق
‌‌🍏🍎🍃

○

هوشنگ ابتهاج در ۶ اسفند ۱۳۰۶ در رشت متولد شد.دبیرستان را در تهران گذراند و در همین دوران اولین دفتر شعر خود را به نام نخستین نغمه‌ها منتشر کرد.

منزل شخصی هوشنگ ابتهاج در سال ۱۳۸۷ با نام خانه ارغوان به ثبت سازمان میراث فرهنگی رسیده‌است. دلیل این نام گذاری وجود درخت ارغوان معروفی در حیاط این خانه است که سایه شعر معروف ارغوان خود را برای آن درخت گفته‌است. این خانه قدمت چندانی ندارد، اما ازآنجاکه در زمان سکونت سایه در آن محفل ادبی بزرگان شعر و موسیقی و محل نشست‌های آنها بوده‌است دارای ارزش فرهنگی بسیار بالایی است. برخی هوشنگ ابتهاج را عده‌ای پدر غزل معاصر می‌دانند.

امروز نه آغاز و نه انجام جهان است
ای بس غم و شادی که پس پرده نهان است
گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری
دانی که رسیدن هنر گام زمان است ...

تو رهرو دیرینه ی سرمنزل عشقی
بنگر که ز خون تو به هر گام نشان است

✍#هوشنگ_ابتهاج
زاد روزش،فرخنده و گرامی
🍏🍎🍃