هر روز یک غزل با حافظ
------------------------
ای که بر ماه از خط مشکین نقاب انداختی
لطف کردی سایه‌ای بر آفتاب انداختی

تا چه خواهد کرد با ما آب و رنگ عارضت
حالیا نیرنگ نقشی خوش بر آب انداختی

گویِ خوبی بردی از خوبانِ خَلَّخ شاد باش
جام کیخسرو طلب، کافراسیاب انداختی

هرکسی با شمع رخسارت به وجهی عشق باخت
زان میان پروانه را در اضطراب انداختی

گنج عشق خود نهادی در دل ویران ما

سایهٔ دولت بر این کنج خراب انداختی

زینهار از آب آن عارض که شیران را از آنداختی
تشنه‌لب کردی و گردان را در آب انداختی

خواب بیداران ببستی وآن گه از نقش خیال
تهمتی بر شب‌روان خیل خواب انداختی

پرده از رخ برفکندی یک نظر در جلوه‌گاه
وز حیا حور و پری را در حجاب انداختی

باده نوش از جام عالم بین که بر اورنگ جم
شاهد مقصود را از رخ نقاب انداختی

از فریب نرگس مخمور و لعل مِی‌پرست
حافظ خلوت‌نشین را در شراب انداختی

وز برای صید دل در گردنم زنجیر زلف
چون کمند خسرو مالک رقاب انداختی

داور داراشکوه‌ ای آن که تاج آفتاب
از سر تعظیم بر خاک جناب انداختی

نصرة الدّین شاه یحیی آن که خصم ملک را
از دم شمشیر چون آتش در آب انداختی
🍏🍎🍃

○

به یک پیمانه با ساقی چنان بستیم پیمان را
که تا هستیم بشناسیم از کافر مسلمان را

به کوی می‌فروشان با هزاران عیب خوشنودم
که پوشیده‌ست خاکش عیب هر آلوده دامان را

تکبر با گدایان در میخانه کمتر کن
که اینجا مور بر هم می‌زند تخت سلیمان را

تو هم خواهی گریبان چاک زد تا دامن محشر
اگر چون صبح صادق بینی آن چاک گریبان را

نخواهد جمع شد هرگز پریشان حال مشتاقان
مگر وقتی که سازد جمع آن زلف پریشان را

دل و جان نظر بازان همه بر یکدیگر دوزد
نهد چون در کمان ابروی جانان تیر مژگان را

کجا خواهد نهادن پای رحمت بر سر خاکم
کسی کز سرکشی برخاک ریزد خون پاکان را

گر آن شاهد که دیدم من ببیند دیدهٔ زاهد
نخست از سرگذارد مایهٔ سودای رضوان را

من ار محبوب خود را می‌پرستم، دم مزن واعظ
که از کفر محبت اولیا جستند ایمان را

دمی ای کاش ساقی، لعل آن زیبا جوان گردد
که خضر از بی‌خودی بر خاک ریزد آب حیوان را

فروغی، زان دلم در تنگنای سینه تنگ آید
که نتوان داشت در کنج قفس مرغ گلستان را

#فروغی_بسطامی
🍏🍎🍃

●

ملتی که کتاب نمی خواند باید تمام تاریخ را تجربه کند ...!

🍏🍎🍃

○

سرگرم تمنای تو
فارغ ز گزندست
مجنون ترا
دانه زنجیر سپندست

با خانه به دوشان
چه کند خانه خرابی؟
ایمن بود از سیل
زمینی که بلندست

✍#صائب_تبريزی
🍏🍎🍃

✨❤️✨


✍🎙: ایرج_ جنتی عطایی

ما به هم محتاجیم
مثل گندم به زمین
مثل شوره زار به آب
ما به هم محتاجیم
ما به هم محتاجیم




🍏🍎🍃

‌‌
●
یکی از اثرات سودمند ادبیات
در سطح زبان تحقّق می‌یابد.
جامعه‌ای که ادبیات مکتوب ندارد،
در قیاس با جامعه‌ای که
مهم‌ترین ابزارِ ارتباطی آن،
یعنی کلمات، در متون ادبی پرورده شده
و تکامل یافته‌، حرف‌هایش را با دقّت کمتر،
غِنای کمتر و وضوح کمتر بیان می‌کند.

جامعه‌ای بی‌خبر از خواندن
که از ادبیات بویی نبرده،
همچون جامعه‌ای از کر و لال‌ها
دچار زبان‌پریشی است
و به سبب زبانِ ناپخته و ابتدایی‌اش
مشکلات عظیم در برقراری ارتباط خواهد داشت.
این در مورد افراد نیز صدق می‌کند.
آدمی که نمی‌خوانَد، یا کم می‌خواند
یا فقط پرت و پلا می‌خواند،
بی‌گمان اختلالی در بیان دارد،
این آدم بسیار حرف می‌زند امّا اندک می‌گوید،
زیرا واژگانش برای بیان آنچه در دل دارد،
بسنده نیست...

🖋| ماریو بارگاس یوسا
📖| چرا ادبیات؟
✒️| عبدالله کوثری
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼




خوش آمدی قلب ام
به کنج کومه ای خاموش؛ اما شاد
به زیر سقف یک ویرانه ی از عشق آباد

#فرح_فریماااا_معمای_عشق

🍏🍎🍃